Στην αρχαιότητα, ο μεγαλόσωμος αειθαλής θάμνος της δάφνης (Laurus nobilis) αποτελούσε σύμβολο δόξας, σοφίας και ποιητικού οίστρου. Ο συσχετισμός της με τις παραπάνω ανώτερες αξίες προέρχεται από τον γενεσιουργό της μύθο που ιστορεί τον παράφορο έρωτα του θεού Απόλλωνα για τη νύμφη Δάφνη. Η ασφυκτική πολιορκία κράτησε καιρό, εκείνη όμως, προτιμώντας να διατηρήσει την αγνότητά της, παρακάλεσε τον πατέρα της, τον ποταμό Πηνειό, να τη μεταμορφώσει σε φυτό. Ο Απόλλων, για να παρηγορηθεί, στεφανώθηκε με ένα κλαδί της και από τότε οι ιερείς του αλλά και όσοι επέστρεφαν από το μαντείο των Δελφών κομίζοντας ευνοϊκούς χρησμούς, μιμούνταν το παράδειγμά του. Ακράδαντη ήταν επίσης η πεποίθηση πως η ριζωμένη δάφνη προστατεύει από επιδημίες, ξορκίζει τους δαίμονες και αποδιώχνει το κακό μάτι. Οι Ρωμαίοι μάλιστα τη φύτευαν στις πόλεις τους, σε δεντροστοιχίες, γιατί πίστευαν ότι έτσι προστατεύονται αποτελεσματικά από τους κεραυνούς.
Από την κηποτεχνία, τέλος, η δάφνη αναγνωρίζεται ως είδος μεγάλης καλλωπιστικής αξίας, καθώς η ανάπτυξή της είναι γρήγορη και εντυπωσιακή, ενώ επίσης εμφανίζεται ιδιαίτερα ανθεκτική σε δυσμενείς για άλλα φυτά συνθήκες, όπως η μολυσμένη ατμόσφαιρα των μεγάλων πόλεων. Διαμορφώνεται πολύ εύκολα σε δέντρο με το επιθυμητό ύψος και το κατάλληλο σχήμα, καθώς ανταποκρίνεται με προθυμία στα κλαδέματα. Τούτο όμως το πλεονέκτημα μερικές φορές στρέφεται εναντίον της, αν φυσικά συμφωνείτε μαζί μου στο ότι οι δάφνες-δεντράκια με ελικοειδή κορμό ή με κόμη σε σχήμα σφαίρας, πυραμίδας και άλλων γεωμετρικών σχημάτων καθόλου δεν ταιριάζουν με την άγρια χάρη μιας μεταμορφωμένης αρχαίας θεότητας.
