Φωτογραφία: Αλίνα Λέφα
Ανάμεσα σε όλα τα φυτά της Μεσογείου, δεν υπάρχει πιο απρόβλεπτο από τον φυλλοβόλο θάμνο της κάππαρης (Capparis spinosa). Προτιμά να ζει στα πιο απίθανα μέρη, τη συναντάμε να αναρριχάται δίχως πρόβλημα σε κάθετους βράχους και να δεσπόζει πάνω από χαλάσματα, να ξεφυτρώνει ανάμεσα στα αγκωνάρια των κάστρων και να έρπει μέσα από τους αρμούς του πλακόστρωτου. Δείχνει ακατάδεκτη, απρόθυμη για συνεργασίες. Στο παρελθόν συμμετείχα σε μερικές άκρως φιλόδοξες προσπάθειες για την καλλιέργειά της, όμως τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Από την άλλη, διακρίνεται για τη γενναιοδωρία της, καθώς μας προσφέρει αφειδώς τα νοστιμότατα φύλλα, μπουμπούκια, βλαστούς και καρπούς της, ενώ επίσης διαθέτει και, αναξιοποίητα πια σήμερα, θεραπευτικά χαρίσματα. Επιπλέον, χάρη στην ισχυρή αντλητική ικανότητα των ριζών της, έχει το μοναδικό χάρισμα να διατηρείται θαλερή την εποχή που το λιοπύρι αφανίζει καθετί πράσινο. Και, βεβαίως, γεννά το, κατά τη γνώμη μου, ωραιότερο λουλούδι της ελληνικής φύσης, ένα εφήμερο θαύμα από χιονάτα πέταλα και πορφυρούς στήμονες. Η κάππαρη τουρσί, που άπαντες γνωρίζουν, δεν είναι παρά τα μπουμπούκια της που μαζεύτηκαν λίγο πριν εκραγούν και μέσα στη σάρκα τους κρύβουν το εκστατικό μήνυμα του ελληνικού καλοκαιριού. Με γνώμονα όλα τα παραπάνω, αν η πορεία τούτου του κόσμου ήταν άλλη, η κάππαρη πιστεύω ότι θα λατρευόταν ως μια μεγάλη και φιλάνθρωπη θεά. Καθόλου δεν με παραξενεύει λοιπόν το γεγονός ότι ο θεμελιωτής του στωικισμού, Ζήνων ο Κιτιεύς, συνήθιζε να ορκίζεται στο όνομά της.
Παρότι οι σπόροι της βλασταίνουν δύσκολα, στα φυτώρια βρίσκουμε πλέον ριζωμένη κάππαρη, η οποία με την κατάλληλη φροντίδα θα σας συντροφεύει για χρόνια στον κήπο ή στο μπαλκόνι, αρκεί η θερμοκρασία στην περιοχή σας να μην πέφτει κάτω από -5°C. Οι απαιτήσεις της όμως είναι αδιαπραγμάτευτες: χρειάζεται σχετικώς άγονο χώμα που στραγγίζει άριστα (η προσθήκη χαλικιών ή ελαφρόπετρας ενδείκνυται), μια ηλιόλουστη θέση και φειδωλό πότισμα.
