Στην ανθρώπινη ιστορία παρατηρείται συχνά το φαινόμενο πολιτισμοί, εποχές και ιδεολογίες να επιλέγουν κάποιο λουλούδι ως σύμβολο των αξιών που υιοθετούν.
Η τουλίπα για τους Οθωμανούς των αρχών του 18ου αιώνα αποτελούσε έμβλημα πλούτου και ηδονοθηρίας, ενώ για τους Ιάπωνες μέχρι σήμερα το άνθος της κερασιάς συμβολίζει το κάλλος, μαζί και την εφήμερη φύση του. Η ριζική, μέσα στο πέρασμα των αιώνων, μεταβολή των αντιλήψεων δεν είναι σπάνια: το τριαντάφυλλο αφιερώθηκε από τους αρχαίους Έλληνες στη θεά Αφροδίτη και στον έρωτα, όμως αυτό άλλαξε ριζικά τον Μεσαίωνα, όταν συνδέθηκε με τη Θεοτόκο και την αγνότητα. Εντυπωσιακή επίσης, θαρρώ, είναι η μεταστροφή που συνέβη στην περίπτωση της ιθαγενούς στη χώρα μας γαριφαλιάς (Dianthus caryophyllus), αν αναλογιστούμε πως σημειώθηκε μέσα σε λιγοστές δεκαετίες. Στην Ελλάδα, σε προηγούμενες γενιές, το γαρίφαλο, ως λουλούδι όμορφο και ευωδιαστό που προκόβει ανέξοδα στις αυλές, προσφερόταν μεταξύ φίλων ως ένδειξη λαϊκής αβροφροσύνης ή καρφωνόταν στο πέτο για να προσδώσει μια ρομαντική αύρα.
