Υπάρχουν ορισμένοι θάμνοι, όπως το λιγούστρο και το πυξάρι, που φυτεύονται κατά κόρον σε κήπους, επειδή αντέχουν αρκετά στην παραμέληση και προσφέρουν λύσεις σε πολλά ζητήματα. Χάρη στο πυκνό και μόνιμό τους φύλλωμα κρύβουν άσχημα σημεία, ενώ ταυτόχρονα, με αυστηρό κλάδεμα, προσφέρουν μια αίσθηση γεωμετρικότητας την οποία αρκετοί επιζητούν. Η «σκιά» όμως αυτών των φυτών είναι βαριά: βρίσκονται πια παντού και αναπόφευκτα από πολλούς θεωρούνται βαρετά. Μήπως όμως είμαστε άδικοι μαζί τους; Θυμάμαι ότι πριν από πολλά χρόνια θαμπώθηκα όταν αντίκρισα ανθισμένο έναν φράχτη από φωτίνιες, είδος που μέχρι τότε, παρά την εποχική κοκκινωπή απόχρωσή του, θεωρούσα εντελώς αδιάφορο. Για κάποιον λόγο έμειναν καιρό ακλάδευτες και βρήκαν έτσι την ευκαιρία να στολιστούν με μέγα πλήθος από λευκές ταξιανθίες. Μύριζαν μάλιστα έντονα, ευχάριστα για μένα. Βέβαιο πάντως είναι πως από τότε άρχισα να διακρίνω ότι και άλλα από τα φυτά που μέχρι τότε χαρακτήριζα ανούσιους κομπάρσους της κηποτεχνίας προβάλλουν τα θέλγητρά τους, έστω κι αν αυτό συμβαίνει για μικρό διάστημα.
Η «χιονόσφαιρα» (V. opulus) είναι ένα άλλο πολύ δημοφιλές ευρωπαϊκό είδος βιβούρνου που στην άγρια μορφή του δεν απαντάται στη χώρα μας, στα φυτώρια πάντως βρίσκουμε κάποιες ποικιλίες του. Διαφέρει αρκετά από το προηγούμενο, καθώς είναι φυλλοβόλος θάμνος με σχήμα σχεδόν στρογγυλό, έχει φύλλα παλαμοειδή που το φθινόπωρο βάφονται ερυθρά, ενώ οι ευωδιαστές ταξιανθίες του, που εμφανίζονται στα μέσα της άνοιξης και διαρκούν μέχρι και τρεις μήνες, είναι ολόλευκες, μεγάλες και σφαιρικές. Όλα τα βιβούρνα προσφέρονται για φύτευση σε μεγάλες γλάστρες και ακόμα περισσότερο για μεμονωμένη ή ομαδική στον κήπο, τα αειθαλή μάλιστα σχηματίζουν γρήγορα καταπράσινους, αρκετά ψηλούς και αδιαπέραστους φράχτες. Ανταποκρίνονται πρόθυμα στα κλαδέματα (στα μέσα φθινοπώρου και μετά την ανθοφορία) για τη διαμόρφωσή τους σε όποιο σχήμα και αν επιλεγεί.
