Λατρεύω τις γάτες. Και τις θυμάμαι να με συντροφεύουν από μικρό παιδί. Όμως είναι φορές που η αστείρευτη περιέργεια και η παιχνιδιάρικη διάθεσή τους με κάνουν έξαλλο, όπως όταν σκαλίζουν μανιωδώς τα σπορεία μου ή αναποδογυρίζουν θριαμβικά τις γλάστρες με τα εξωτικά αρτίβλαστα. Ευτυχώς, πριν από κάποια χρόνια ανακάλυψα μια απλή αλλά τελεσφόρα μέθοδο απώθησής τους από τα σημεία του κήπου μου που ισοδυναμούν με άδυτα. Τα κυκλώνω με γλάστρες απήγανου (Ruta graveolens), του οποίου η βαριά οσμή ενοχλεί, απ’ ό,τι φαίνεται, τόσο πολύ την ευαίσθητη όσφρησή τους, που δεν ζυγώνουν πια ποτέ. Τρόπον τινά τις «ξορκίζω με τον απήγανο», όπως λέει ο λαός μας, που τον θεωρεί ισχυρό αποτρεπτικό μέσο του «κακού ματιού» και της μαγγανείας, απηχώντας τις σχετικές με το φυτό πεποιθήσεις των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων. Ήταν μάλιστα τότε τέτοια η φήμη του απήγανου ως αλεξιφαρμάκου των μαγικών επιρροών, που πολλοί τον ταύτιζαν με το περίφημο ομηρικό μώλυ που χάρισε ο Ερμής στον Οδυσσέα για να ξαναδώσει ανθρώπινη μορφή στους συντρόφους του, όταν από τα φαρμάκια της Κίρκης είχαν μεταμορφωθεί σε χοίρους. Διέθετε επίσης σπουδαία φήμη ως ένα αποτελεσματικό φάρμακο για πλήθος από προβλήματα, από ωταλγίες μέχρι επιληπτικές κρίσεις.
Η πεποίθηση πως δρα ως αναφροδισιακό, αντισυλληπτικό και εκτρωτικό μέσο σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώνεται από τη σύγχρονη φυτοθεραπεία.
