(Φωτογραφία: Αλίνα Λέφα)
Έχω ένα ασίγαστο πάθος, μου αρέσει να καλλιεργώ άγνωστα φυτά από όλο τον κόσμο. Δοκιμαστικά αρχικώς, ποτέ παραπάνω δηλαδή από μία γραμμή. Λιγοστά είναι όσα τελικώς προβιβάζονται, καθώς πρέπει να αποδειχθούν κατάλληλα για τις εδαφοκλιματικές συνθήκες που επικρατούν και ταυτόχρονα να επιβεβαιώσουν τις χάρες που τους αποδίδονται. Κορεατικά λαχανικά, τονωτικές ρίζες των Άνδεων και άλλα πολλά πέρασαν από τα χέρια μου και υπάρχουν τουλάχιστον άλλα τόσα που γλυκοκοιτάζω. Δεν μου στοιχίζει ακριβά τούτη η μανία, τα φακελάκια σπόρων που προμηθεύομαι από ευρωπαϊκούς οίκους στοιχίζουν ελάχιστα. Σήμερα θαυμάζω ακόμα και μεγάλους καλλωπιστικούς θάμνους που προέκυψαν έτσι, από εκεί και πάνω όμως τα πράγματα δυσκολεύουν. Διότι στην αγορά κυκλοφορούν και σπόροι δέντρων, αντιλαμβάνεστε όμως ότι ο χρόνος που απαιτείται από τη σπορά μέχρι την εξαγωγή συμπεράσματος για τη χρησιμότητά τους είναι απαγορευτικός. Και η προμήθεια δενδρυλλίων από το εξωτερικό, εκτός από δαπανηρή, δεν είναι και ασφαλής υπόθεση, γιατί ζορίζονται πολύ κατά τη μεταφορά.
Aν δεν καταφύγετε στην –ακριβή– λύση του να το προμηθευτείτε τρίμετρο, θα χρειαστεί τουλάχιστον δεκαετής υπομονή μέχρι να γίνει εμφανής η εγγενής διάθεσή του για γιγαντισμό.
Ευχαριστούμε το καλό μανάβικο της πλατείας Μεσολογγίου, Το Μποστάνι (Ιφικράτους 2, Παγκράτι), που μας παραχώρησε τον χώρο για τη φωτογράφιση.
