(Φωτογραφία: Αλίνα Λέφα)
Άργησα φέτος να προβώ στις απαραίτητες ενέργειες, υπολόγιζα ότι θα τα καταφέρω μέσα στις γιορτές, αλλά κάποιες αναποδιές με πήγαν πίσω. Τώρα τρέχω, η άνοιξη πλησιάζει και ο χρόνος πιέζει. Πρέπει να ετοιμάσω τα σπορεία, να προμηθευτώ το χώμα που προάγει την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος και φυσικά να παραγγείλω σπόρους. Το τελευταίο ειδικά είναι μια απαιτητική δραστηριότητα, για να καταλήξω στο τι πραγματικά χρειάζομαι. Θα χρειαστεί πρώτα να αποδελτιώσω τις περσινές σημειώσεις και να ελέγξω τα δοχεία του καταψύκτη, χαμός. Προτεραιότητα σίγουρα είναι να μην ξεμείνω από σπόρους των ποικιλιών που αξιολογήθηκαν θετικά στο περιβόλι, αλλά και από τα στόματα όσων τις γεύτηκαν. Λιγοστές θα είναι φέτος οι αφίξεις που με υποχρεώνουν να σχεδιάσω νέες δοκιμές. Ανάμεσά τους πάντως σίγουρα θα είναι ο κόλιανδρος, επειδή δεν τον βρίσκω εύκολα χλωρό – κακώς δεν τον σπέρνω τόσα χρόνια. Πρόκειται για ένα από τα πιο αγαπημένα μου μυρωδικά, τον προσθέτω, ψιλοκομμένο, σερβίροντας τις σούπες (δεν τον μαγειρεύω όμως, επειδή το άρωμά του είναι πτητικό), ταιριάζει επίσης πολύ στην ντομάτα (νωπή ή σάλτσα), στη βραστή πατάτα και στα φασόλια.
Για όσους ανήκουν στη στρατιά των φίλων του, ο κόλιανδρος ευωδιάζει όπως ένας ολάνθιστος πορτοκαλεώνας μετά από χορτοκοπή.
Ολόκληρη σχεδόν η Λατινική Αμερική λατρεύει τούτο το μεσογειακής καταγωγής ετήσιο φυτό, το οποίο διαδόθηκε ταχύτατα παντού με το που πάτησαν το πόδι τους οι Ισπανοί κατακτητές. Κατάγεται από την περιοχή της Μεσογείου, όπου άρχισε να καλλιεργείται πριν από τέσσερις χιλιετίες. Δεν πρέπει, πάντως, να ξεχνάμε πως και οι αρχαίοι Έλληνες αντιμετώπισαν με αμφιταλαντευόμενο τρόπο τον κόλιανδρο. Νοστίμιζαν βεβαίως με τα φύλλα και τους κοπανισμένους σπόρους του αρκετά εδέσματα, από την άλλη όμως τον ονόμασαν κορίαννον (απ’ όπου προέρχεται και η επιστημονική του ονομασία, Coriandrum sativum), γιατί τους θύμιζε την ενοχλητική οσμή που αναδίδει ο κόρις, ο άφαντος πια σήμερα από τα σπίτια μας κοριός.
Αν αγαπάτε τον κόλιανδρο και θέλετε να τον έχετε πάντοτε διαθέσιμο, μπορείτε εύκολα να τον καλλιεργήσετε, ακόμα και σε γλάστρες. Θα τον σπείρετε νωρίς την άνοιξη, σε χώμα γόνιμο που στραγγίζει ικανοποιητικά. Μόλις ψηλώσει κάπως, θα τον τοποθετήσετε σε ηλιόλουστο σημείο και με συχνό πότισμα θα μεγαλώσει γρήγορα. Ύστερα από περίπου δύο μήνες αρχίζει η συγκομιδή, τα φύλλα της βάσης είναι νοστιμότερα, ενώ τα πιο δαντελωτά που συνοδεύουν την ανθοφορία (μπορείτε να την καθυστερήσετε με τακτικά κλαδέματα) πικρίζουν αρκετά.
Ευχαριστούμε το καλό μανάβικο της Πλατείας Μεσολογγίου, «Το Μποστάνι» (Ιφικράτους 2, Παγκράτι), που μας παραχώρησε τον χώρο για τη φωτογράφιση.
