Ευνοήθηκαν από τις πρόσφατες νεροποντές και επιτέλους άγγιξαν το επιθυμητό μέγεθος οι στρουμπουλοί μου Σιληνοί. Από εμφάνιση δεν τους λες και ωραίους, από νοστιμιά όμως σκίζουν – τα τελευταία χρόνια ολοένα περισσότεροι αναγνωρίζουν την αξία τους και στη χώρα μας. Με τη βοήθεια της τσάπας ξεριζώνω μια ντουζίνα, τους πλένω καλά με το λάστιχο και μετά βουρ για μαγείρεμα. Καθαρίζω δύο ρίζες, τις κόβω σε κομματάκια και τις ρίχνω, μαζί με μια χούφτα ψιλοκομμένα φύλλα τους, στην κατσαρόλα, όπου ήδη σιγοβράζουν πατάτες και καρότα. Η κουζίνα ευωδιάζει, η πιο αγαπημένη μου χειμωνιάτικη σούπα δεν θα αργήσει να σερβιριστεί. Με τις υπόλοιπες ρίζες, κάποια άλλη μέρα θα φτιάξω πουρέ και γιαχνί με πράσα. Πολύ νόστιμες επίσης γίνονται όταν τηγανίζονται παναρισμένες, αφού πρώτα βράσουν για να μαλακώσουν.
Το βαρύοσμο άγριο σέλινο ήταν τόσο αγαπητό στους Έλληνες, ώστε αρκετές πόλεις και ποτάμια περιοχών όπου αφθονούσε έλαβαν το όνομα Σελινούς.
Τεκμηριωμένη πάντως ιστορικά είναι η αλήθεια πως το βαρύοσμο (τούτο σημαίνει graveolens) άγριο σέλινο ήταν τόσο αγαπητό στους Έλληνες, ώστε αρκετές πόλεις και ποτάμια περιοχών όπου αφθονούσε έλαβαν το όνομα Σελινούς. Απολάμβανε επίσης σπουδαία αφροδισιακή φήμη, που ευνοήθηκε από την (παρετυμολογική) σύνδεσή του με τους Σιληνούς, τους λάγνους ακόλουθους του Διονύσου, των οποίων το σώμα είχε μορφή αλόγου ή τράγου. Συνδέθηκε επίσης με χθόνιους μύθους και συχνά στεφάνωνε τεθλιμμένους συγγενείς σε νεκρικές πομπές. Το άγριο σέλινο επιβράβευε όμως και αθλητικά επιτεύγματα, καθώς ένα στεφάνι του ήταν το έπαθλο στα Νέμεα, τους πανελλήνιους αγώνες που διεξάγονταν σε ανάμνηση ενός αδικοχαμένου βασιλόπουλου, το οποίο δαγκώθηκε από ένα φίδι που παραμόνευε μέσα στα σέλινα. Όταν το συναντώ στις εξορμήσεις μου, δεν χορταίνω τη μυρωδιά από τα φυλλαράκια του. Θέλω εδώ και χρόνια να το καλλιεργήσω, δεν κατάφερα όμως μέχρι τώρα να μαζέψω ώριμο σπόρο του. Το ήμερο σέλινο, πάλι, είναι φυτό που εύκολα προκόβει ακόμα και σε γλάστρα. Αν το σπείρετε νωρίς την άνοιξη σε γόνιμο χώμα και δεν ξεχνάτε πως απαιτεί τακτικά ποτίσματα, σας διαβεβαιώνω ότι για αρκετούς μήνες θα είστε αυτάρκεις σε ένα δημοφιλέστατο και κατεξοχήν ελληνικό μυρωδικό.
Ευχαριστούμε το καλό μανάβικο της Πλατείας Μεσολογγίου, Το Μποστάνι (Ιφικράτους 2, Παγκράτι), που μας παραχώρησε τον χώρο για τη φωτογράφιση.
