Ήταν χρόνοι δίσεκτοι, σίγουρα τους θυμάστε, ξέχειλοι από οργή και φόβο. Σε πολλούς δήμους στήνονταν λαχανόκηποι για να προσφέρουν ελπίδα και τροφή, αρκετοί πάλι καλλιεργούσαν ζαρζαβατικά σε ταράτσες. Μελετώντας εντυπωσιάστηκα από το πόσο καλά ήταν οργανωμένο το κίνημα αστικής αυτάρκειας αλλού και αποφάσισα να ακολουθήσω κάποιες από τις πιο πετυχημένες διαδρομές του. Η καλλιέργεια πατάτας σε παλιά και άχρηστα κρασοβάρελα ήταν μια από αυτές, χρειάστηκε όμως πρώτα να τα κόψω στη μέση, γιατί ήταν τεράστια. Διαπίστωσα γρήγορα και επιβεβαίωσα για πολλά έτη στη σειρά πως πρόκειται για μια αποδοτική δραστηριότητα (δεν μάζεψα ποτέ λιγότερο από δεκαπέντε κιλά στο κάθε μισοβάρελο), η οποία δεν παρουσιάζει δυσκολίες. Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι επειδή η φετινή χρονιά επίσης είναι (και φαίνεται δίσεκτη), αλλά επειδή θα σας φανεί και εξόχως διασκεδαστική. Για να είμαστε ειλικρινείς, το κόστος της οικιακά παραγόμενης πατάτας είναι πολλαπλάσιο από εκείνη της αγοράς. Αν έχουμε μεγάλο κήπο, κάτι γίνεται, στο μπαλκόνι όμως δεν παράγουμε τροφή για να κάνουμε οικονομία.
Θα καταλάβετε πως έφτασε η ώρα της πολυπόθητης συγκομιδής όταν πια ολοκληρωθεί η ανθοφορία των φυτών και τα φύλλα τους αρχίσουν να μαραίνονται. Συγκομίστε τις πατάτες σας χρησιμοποιώντας προσεκτικά ένα φτυαράκι ή, για να τις ξεχωρίσετε πιο εύκολα, οριζοντιώστε το βαρέλι. Αν σε κάποιο στάδιο της καλλιέργειας χρειαστείτε κάποιον για βοήθεια, τότε μάλλον θα πρέπει να του προσφέρετε ένα μέρος της σοδειάς σας. Τούτο, παραδόξως για τους αγοραίους κανόνες, δεν λογίζεται ως απώλεια για σας, αντιθέτως εκλαμβάνεται απ’ όλους τους συμβαλλομένους ως μια ευγενής χειρονομία υπέρ της κοινής ωφέλειας.
Ευχαριστούμε τις Γεωπονικές Επιχειρήσεις Χορομίδης για την αρωγή τους στη φωτογράφιση.
