Rhoé: μπιστρουδένια ελληνική κουζίνα με κάδρο την Ακρόπολη

Η Αθήνα έχει ουκ ολίγες ταράτσες που σερβίρουν φαγητό, ορισμένες εκ των οποίων παρουσιάσαμε και σε πρόσφατο αφιέρωμα. Και πώς να μην έχει άλλωστε, αφού είναι ο μοναδικός τρόπος να απολαύσεις ένα δείπνο με θέα, στον πυκνό ιστό της τσιμεντούπολής μας. Δημοφιλέστερες εξ αυτών, και πιο προνομιούχες, είναι εκείνες που στη θέα περιλαμβάνεται και η Ακρόπολη. Αυτή άλλωστε είναι και το μαγικό key word που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι ξένοι επισκέπτες στις διαδικτυακές αναζητήσεις τους για φαγητό στην πρωτεύουσα. Πρόσφατη προσθήκη σε αυτή τη λίστα και η όμορφη ταράτσα του Rhoé, που, αν και καλόγουστη, δεν είχε ανάγκη πολλά πολλά για να ομορφύνει. Αυτή η θέα με κάδρο την Ακρόπολη κάνει αυτομάτως περιζήτητα τα τραπεζάκια στο ολοκαίνουργιο μπιστρό που στεγάζεται στον τρίτο όροφο του κτιρίου. Εκεί μαγειρεύουν, εδώ και λίγες ημέρες, ο σεφ Βαγγέλης Δαγδελένης με sous chef τη Λυδία Ιωαννίδου, σε έναν πολυχώρο γαστρονομίας και πολιτισμού. Το ιστορικό κτίριο της Ερμού, ένα αρχοντικό του 1800, έχει υπάρξει κατοικία του Έλληνα αρχαιολόγου Κυριάκου Πιττάκη, θεμελιωτή της ελληνικής αρχαιολογίας, ο οποίος έφερε στο φως την περίφημη κλεψύδρα της Ακρόπολης.

Στον δεύτερο όροφο του Rhoé βρίσκουμε την Gallery, έναν χώρο προορισμένο να φιλοξενεί εικαστικά δρώμενα, με την επιμέλεια της Penny Nikolaou. Εδώ θα παρουσιάζονται εκθέσεις σύγχρονης τέχνης, φωτογραφίας και design, καθώς και συνεργασίες και παρουσιάσεις καλλιτεχνών, και ποικίλες εκδηλώσεις, όπως οινογνωσίες, ιδιωτικά δείπνα, γευστικές δοκιμές, wellness sessions, workshops κ.ά.

Ως προς το γαστρονομικό κομμάτι, στο ισόγειο του κτιρίου λειτουργεί ένα χαλαρό all-day café, για πρωινό και brunch, με ανοιχτές τζαμαρίες και φουλ θέα στην περαντζάδα της Ερμού. Σερβίρονται από σάντουιτς, όπως avocado toast με ψωμί καλαμποκιού και φρέσκα μυρωδικά, φοκάτσια με μορταδέλα και mozzarella bufala, και μπαγκέτα με coppa και μαγιονέζα με χαρίσα, μέχρι αυγά με σύγκλινο, στραπατσάδα με φέτα και χωριάτικο ψωμί, σαλάτες και ζυμαρικά. Τους καφέδες επιμελείται ο barista Στέφανος Δωματιώτης με επιλογές μοναδικής προέλευσης και tailor-made blends. Στο υπόγειο του Rhoé βρίσκουμε το Κελάρι, ένα διαφορετικό αφήγημα που δίνει έμφαση στο κρασί, με επιλεγμένες ετικέτες από τον ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα, ενώ το Delicatessen λειτουργεί ως σημείο επαφής με την πρώτη ύλη, με προσεκτικά επιλεγμένα προϊόντα από μικρούς παραγωγούς από όλη την Ελλάδα.

Στην ταράτσα τώρα, το ύφος του μενού στηρίζεται στην ελληνική κουζίνα, πλην όμως με μια φίνα και πιο «τεχνική» προσέγγιση, με στοιχεία comfort, που το κατατάσσουν στην κατηγορία του μπιστρό. Νιώθοντας ότι η πόλη έχει μεγαλύτερη ανάγκη από χαλαρές προτάσεις αυτής της φιλοσοφίας παρά από άλλο ένα fine dining εστιατόριο, ο Δαγδελένης εξηγεί ότι: «Θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε σωστά την έννοια του μπιστρό, το οποίο αυτή τη στιγμή είναι η πιο δυνατή τάση στο εξωτερικό. Νιώθω ότι η αθηναϊκή εστίαση ακουμπά κυρίως στα δύο άκρα, δηλαδή από τη γαστροταβέρνα πηγαίνει κατευθείαν στο fine dining, χωρίς να δίνεται ιδιαίτερη σημασία σε οτιδήποτε ενδιάμεσο. Η φιλοσοφία του μπιστρό είναι να προσέχει πολύ την πρώτη ύλη, να δίνει έμφαση στην τεχνική, αλλά όλο αυτό σε ένα προσιτό και οικείο περιβάλλον, με φροντισμένο φαγητό, σέρβις, κρασιά και κοκτέιλ, χωρίς όμως να είναι fine». O ίδιος είναι ένας μάγειρας που έχει γαλουχηθεί σε κουζίνες υψηλής γαστρονομίας του εξωτερικού, μεταξύ των οποίων τα The Greenhouse και Orasay στο Λονδίνο. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ανέλαβε, το 2025, το Abra Ovata στη Λίμνη Βουλιαγμένης και από τον Μάιο τον βρίσκουμε στην ανοιχτή κουζίνα του Rhoé, να εμπνέεται από την Ακρόπολη και να δημιουργεί ένα ανάλαφρο, μοντέρνο μενού, με τη συμβολή της Λυδίας Ιωαννίδου, την οποία γνωρίζουμε από τη θητεία της στην Cantina της Σίφνου, αλλά και από τα Άκρα και το ΦΙΤΑ.

Η μπιστρουδένια κουζίνα τους έχει φινέτσα και μοντέρνα δημιουργικότητα. Οι καλοδιαλεγμένες τοπικές και βιολογικές πρώτες ύλες βρίσκονται στο προσκήνιο και η εξασφάλισή τους αποτελεί καθημερινό μέλημα. Δουλεύουν με αγουρέλαια Σπάρτης και Καλαμάτας, ελαιόλαδο από την Ολυμπία, παλαιωμένη γραβιέρα Κρήτης, βιολογικά λαχανικά από το Φαρμακείο, ψάρια ελεύθερης αλιείας και κυρίως ελληνικά κρέατα. «Το στοίχημα είναι να αντιλαμβάνεται ο πελάτης την ποιότητα της πρώτης ύλης», λένε.

Το Rhoé λειτουργεί σχεδόν έναν μήνα και η κουζίνα βρίσκεται ήδη σε αρκετά καλή τροχιά, με ορισμένες αδυναμίες των πρώτων ημερών, τις οποίες θεωρώ πως οι δύο σεφ έχουν όλα τα φόντα να αποκαταστήσουν. Ξεκινήσαμε με διαλεχτές ελιές –θρούμπες από την Άμφισσα, Καλαμών και τσακιστές από τα Καλάβρυτα– μαριναρισμένες σε σπαρτιάτικο αγουρέλαιο, που συνοδεύονται από φοκάτσια ζυμωμένη με προζύμι από τον φούρνο Ρίζος Ελαία στο Κουκάκι. Από τον ίδιο φούρνο προέρχονται και τα υπόλοιπα, νοστιμότατα ψωμιά τους, τα οποία ποτίζονται με αγουρέλαιο, ψήνονται στη σχάρα και γίνονται λουκούμι. Η επιλογή από ωμά λαχανικά είναι μια καλή εισαγωγή στη νοστιμιά της εποχής. Συνοδεύονται από κρέμα φουντουκιού, που στην ουσία είναι μια σφιχτή, χαμηλής έντασης ajo blanco χωρίς ψωμί. Από τα πιο αξιόλογα πιάτα του μενού είναι το τριζάτο και καλοκαρυκευμένο μοσχαρίσιο ταρτάρ με άψογα καπνιστή μελιτζάνα, η ντοματοσαλάτα με υπέροχες, ζουμερές και ώριμες ντομάτες, νεκταρίνια, μαλακό τυρί Άργους και αγουρέλαιο, καθώς και τα ανιολότι με κοτόπουλο, μασκαρπόνε και φρέσκα βότανα, μέσα σε έναν βαθιά νόστιμο ζωμό κοτόπουλου με παλαιωμένο βαλσάμικο από τη Μόντενα και γραβιέρα Κρήτης 16 μηνών με μαύρα πιπέρια.

Το παρφέ από συκωτάκια πουλιών, αν και θα το προτιμούσα σε ένα φθινοπωρινό μενού, είναι απαλό, καλοφτιαγμένο και σούπερ comfort μαζί με την αυγοφέτα και την πικάντικη μουστάρδα, ενώ συνοδεύεται από εξαιρετικές γλυκόξινες πίκλες που φτιάχνονται με τρία διαφορετικά ξίδια: από Σαμπάνια, Chardonnay και Jerez. Ήπιο, χωρίς εντάσεις που να το κάνουν αξιομνημόνευτο, ήταν το ψάρι ημέρας, καλοψημένο ωστόσο στη φωτιά, με σαλάτα από ζυμωμένη ντομάτα και σάλτσα ψωμιού. Στο χταπόδι skewer που καψαλίζεται στη σχάρα, η μαρινάδα με χαρίσα, πιπεριά Φλωρίνης και γλάσο μαύρου σκόρδου υπερφόρτωνε γευστικά το πιάτο, με αποτέλεσμα το χταπόδι να χάνει τη θαλασσινή ταυτότητά του κάτω από την ένταση των καρυκευμάτων.

Τέλος, τα επιδόρπια τα επιμελούνται ο Βαγγέλης μαζί με τον pastry chef Κωνσταντίνο Κουτσούδη. Η τάρτα ρυζόγαλο που δοκιμάσαμε, αρωματισμένη με κανελογαρίφαλα και συνδυασμένη με κρέμα από καμένα εσπεριδοειδή, αν και είχε όλη τη γεύση και σε αρκετά καλή συμπύκνωση, έχανε πόντους σε επίπεδο υφής, καθώς ήταν παραπάνω σφιχτή και της έλειπε η κρεμώδης αίσθηση που κάνει επιθυμητό το ρυζόγαλο. Από την άλλη, το παγωτό από φυσικό ακατέργαστο κερί, από μελισσοκόμο της Σπάρτης, infused σε κρεμ αγκλέζ, που σερβίρεται πάνω σε κράμπλ από χαρούπι και βρώμη, με καραμέλα από fish sauce, ήταν άκρως ενδιαφέρον: ένα σοφιστικέ και ελαφρύ κλείσιμο ενός καλοκαιρινού γεύματος.