Για την αξία του Στράτου Διονυσίου ο χρόνος και ο κόσμος, αξιόπιστοι και αδέκαστοι κριτές, έχουν δώσει τις απαντήσεις τους. Ο ερμηνευτής, ακόμη και σήμερα, δεκαετίες μετά τη φυγή του, παραμένει στην επικαιρότητα, στις θύμησες, τις ακροάσεις και τα γλέντια, παλαιότερων αλλά και νεότερων ανθρώπων που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν μας αποχαιρέτησε. Θυμίζω πως ο Διονυσίου έφυγε στις 11 Μαΐου 1990, στα 54 του μόλις χρόνια.
Είχα τη χαρά να τον απολαύσω μερικές φορές στο κέντρο «Στράτος» της οδού Φιλελλήνων όπου εμφανιζόταν τα τελευταία χρόνια της ζήσης του καθώς και στα αναψυκτήρια «Ερμής», στο Αιγάλεω, και στο «Ακρον» στο Περιστέρι. Επίσης κερδίζοντας την εμπιστοσύνη και εκτίμηση των παιδιών του και της συζύγου, υπέγραψα την βιογραφία του Βάρδος Λαϊκός και ο Σαλονικιός, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μένανδρος το 2021. Εκεί, μεταξύ άλλων, υπάρχουν και αναφορές για τις διατροφικές αγάπες και συνήθειες του Στράτου. Σας μεταφέρω χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Οταν ξύπναγε, του πήγαινα τον καφέ με την πορτοκαλάδα του», αναφέρει η σύντροφός του, η κυρία Γεωργία.
Ο Αγγελος Διονυσίου μάς ταξιδεύει στις σκληρές στιγμές της παραμονής του πατέρα του στη φυλακή –ο Στράτος έκανε λόγο πως επρόκειτο για σκευωρία σε βάρος του– στα μισά περίπου της δεκαετίας του ’70. Η μαγειρική όμως έχει κι εδώ τη… θέση της:
«Πληγώθηκα. Δύσκολα χρόνια. Τον στείλανε στην Κέρκυρα. Φυλακή σκληρή. Πηγαίναμε με τη μητέρα μου και την αδελφή μου την Τασούλα και τον βλέπαμε. Αλλά πώς τον βλέπαμε. Κάγκελο, ξανά κάγκελο, στα δύο μέτρα ήταν η απόστασή μας. Δεν υπήρχε επαφή. Μας έδινε συμβουλές, να προσέχουμε, να μην στεναχωριόμαστε. Μετά στην Τίρυνθα ήταν πιο καλά τα πράματα. Σχεδόν κάθε μέρα ήμασταν εκεί. Τουλάχιστον η μητέρα μου. Μας πήγαινε ο Χρυσάφης, ο άνθρωπός του με τη Μερσεντές. Αλλες φορές οδηγούσα εγώ. Είχα δίπλωμα πια. Καθόμασταν, μιλάγαμε, μας έλεγε να μην ανησυχούμε. Του πηγαίναμε φαγητά για να φάει. Αυτά που του άρεσαν. Λαδερά…».
Εδώ παρεμβαίνει ο Στέλιος Διονυσίου:
«Απ’ όσα θυμάμαι εγώ αργότερα, το αγαπημένο του φαγητό ήταν αρνάκι φρικασέ. Και για τις σούπες τρελαινόταν. Πολλές φορές το πρωί, όταν ερχόταν από το μαγαζί, θα έφερνε ψάρια ή κρέατα που αγόραζε ή του έδιναν φίλοι του, και έλεγε στη μαμά πώς να του τα φτιάξει. Επίσης μας έφερνε μπανάνες, με το τσαμπί του δέντρου, τις μικρές τις κρητικές, σε μια εποχή που δεν τις έβρισκες εύκολα. Τόνους μπανάνες…».
Πηγή: Γαστρονόμος
