Η αγιορείτικη μαγειρική είναι μια μαγειρική των υλικών, της απλότητας, των σοφών συνδυασμών, μετρημένη, με μεγάλη νοστιμιά. Λαδερά, χορτομαγεριές, όσπρια, ψαρομαγεριές, φαγητά αλάδωτα… Πολλά από όσα σιγοβράζουν και σιγοψήνονται στις κουζίνες των μοναστηριών και των κελλιών του Αγίου Όρους είναι κοινά, με μικρές παραλλαγές. Οι αχνιστοί ταβάδες κουβαλούν πάντα τη μνήμη μιας παμπάλαιας παράδοσης. Επηρεάζονται κάποιες φορές από παλιά και πιο σύγχρονα βιβλία μαγειρικής και από όσα φέρνουν μαζί τους από τους τόπους τους οι μοναχοί βάζοντας στο φαγητό ένα λιθαράκι από τα μέρη στα οποία μεγάλωσαν ή έζησαν – στις επισκέψεις μας στα μοναστήρια του Αγίου Όρους συναντήσει κάποια πιάτα που δεν περιμέναμε, από νηστίσιμη «μαγιονέζα» με αβοκάντο μέχρι σαλιγκάρια γιαχνί με πατάτες σαν… Hasselback. Είναι όμως και κάποια πράγματα χαρακτηριστικά, μια ραχοκοκαλιά από συνήθειες και μυστικά νοστιμιάς που έχουν παγιωθεί με τα χρόνια, που δεν αλλάζουν, και που μπορούμε κι εμείς να χρησιμοποιήσουμε στις μαγειρικές μας. Πρώτο και καλύτερο ανάμεσα σε αυτά, το κρεμμυδόζουμο, χάρη στο οποίο χαιρόμαστε έναν από τους πιο ωραίους μπακαλιάρους τούτου του κόσμου.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
