«Το 2002, που επέστρεψα από την Αμερική στο πατρικό μου στο Κερατσίνι, ήταν οι πρώτες γιορτές που έκανα εκεί από τότε που είχα χάσει τους γονείς μου. Θυμάμαι ότι μου χτύπησε την πόρτα η γειτόνισσά μου η Λένα και, κρατώντας ένα πιάτο με ένα μεγάλο κομμάτι βασιλόπιτα, μου είπε: ‘Να ξέρεις ότι είμαστε πάντα εδώ για ό,τι χρειαστείς’. Αυτό είναι κάτι που με συγκίνησε πολύ. Στη γειτονιά μου ήμασταν όλοι πρόσφυγες από τη Σμύρνη, και η Λένα, μία από αυτούς, ήταν καλή φίλη της γιαγιάς μου και της μαμάς μου», θυμάται η σεφ.
«Αυτά τα γλυκόξινα κυδώνια έχουν πολλές χρήσεις! Κάνουν για γαρνιτούρα σε ψητά κρέατα και πουλερικά, τα προσθέτουμε τελευταία στιγμή σε μαγειρευτό χοιρινό ή μοσχάρι, τα χρησιμοποιούμε ως γέμιση σε τάρτες γλυκές με έξτρα μέλι. Επίσης με αυτά συνοδεύουμε τυριά και αλλαντικά, ιδανικά μαζί με γιαούρτι ή παγωτό. Φυσικά τα τρώμε και σκέτα, σαν φρούτο δηλαδή, αφού είναι άλλωστε και το μοναδικό φρούτο που δεν τρώγεται ωμό».
