Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 5 Απριλίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:
- Αργυρώ - Αργυρή (Ρούλα)
- Βάια
- Βάιος
- Δάφνη
Εορτολόγιο: Κυριακή των Βαΐων, Οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη, Νεομάρτυς Γεώργιος, Νεομάρτυς Παναγιώτης και ποιοι τιμώνται σήμερα από την Εκκλησία
Κυριακή των Βαΐων
Την ανάσταση του Λαζάρου ακολουθεί η λειτουργική βίωση της θριαμβευτικής εισόδου, επί πώλον όνου, του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Οι κάτοικοι, μόλις πληροφορήθηκαν τον ερχομό Του, Τον υποδέχθηκαν κρατώντας στα χέρια τους βάγια από φοίνικες, τα έστρωναν στον δρόμο απ’ όπου περνούσε και φώναζαν δυνατά και ρυθμικά «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ», επιβεβαιώνοντας έτσι την προφητεία του Ζαχαρία πριν από 500 χρόνια: «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, κήρυσσε θύγατερ Ιερουσαλήμ. Ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων αυτός, πραΰς και επιβεβηκώς επί υποζύγιον και πώλον νέον».
Ο Χριστός δεν εισέρχεται στην πόλη ως κοσμικός κατακτητής πάνω σε πολεμικό ίππο, αλλά πάνω σε πουλάρι. Αυτό συμβολίζει την ειρήνη και την ταπείνωση του Θεού και την απόρριψη της επίγειας πολιτικής εξουσίας που προσδοκούσαν οι Ιουδαίοι. Αλλά γι’ Αυτόν, η είσοδός Του στα Ιεροσόλυμα είναι και η είσοδος στο μαρτυρικό τέλος της επίγειας ζωής Του. Σε λίγες ημέρες θα βιώσει τα Αγια Πάθη και θα σταυρωθεί, για να θανατώσει όμως τον θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.
Από το απόγευμα της Κυριακής των Βαΐων, με την ακολουθία του Νυμφίου, η θεολογία μετατοπίζεται. Εκείνος που υποδέχθηκαν με κλάδους, αποκαλύπτεται ως ο Νυμφίος της Εκκλησίας που οδηγείται στην εθελούσια θυσία, που δεν έρχεται ως κριτής ή τιμωρός, αλλά ως ο Νυμφίος που αγαπά την ανθρωπότητα μέχρι θανάτου. Και δεν φορά λαμπρά ενδύματα και στολίδια, αλλά την κόκκινη χλαμύδα του εμπαιγμού, το ακάνθινο στεφάνι του πόνου και κρατά τον κάλαμο της ειρωνείας, γιατί η ομορφιά Του είναι η ταπείνωσή Του και η Δόξα Του δεν βρίσκεται στον θρόνο της Ιερουσαλήμ, αλλά επάνω στον Σταυρό.
Το πασίγνωστο τροπάριο «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» υπογραμμίζει την ανάγκη για πνευματική εγρήγορση, διότι ο θάνατος και η παρουσία του Θεού έρχονται ξαφνικά «εν τω μέσω της νυκτός», για τούτο η χριστιανική ζωή οφείλει να είναι μια διαρκής ετοιμότητα για την απόκτηση ενδύματος εισόδου στον νυμφώνα του Κυρίου.
Οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη
Ο βίος της οσίας σχετίζεται με δύο πιθανές εκδοχές και μία σύγχυση λόγω ομωνυμίας. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, η μετέπειτα οσία Θεοδώρα ήταν μια νεαρή Θεσσαλονικιά που έθεσε σκοπό της ζωής της να αφιερωθεί στον αληθινό Θεό ψυχή τε και σώματι. Με προσευχή, με αδελφική αγάπη προς τις άλλες μοναχές, με ιδιαίτερη προσοχή προς τους αναξιοπαθούντες της πόλης, στους οποίους έδινε είτε σε χρήμα είτε σε είδος όσα κέρδιζε από ένα εργόχειρό της. Σύμφωνα με την άλλη εκδοχή, η Θεοδώρα ήταν μια έκφυλη, η οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα συσχετιζόταν με τον ανδρικό πληθυσμό της πόλης, μέχρι τη στιγμή που ανένηψε, μετανόησε για τον τρόπο ζωής της, εντάχθηκε σε μοναστική αδελφότητα και ολοκλήρωσε με την κοίμησή της μια πολυκύμαντη ζωή. Η σύγχυση, όμως, περιλαμβάνει μια άλλη Θεοδώρα με καταγωγή από την Αίγινα, της οποίας η οικογένεια με τον αρραβωνιαστικό της αναγκάστηκαν να φύγουν από το νησί του Σαρωνικού, ως συνέπεια των συνεχών πειρατικών επιθέσεων, και να έρθουν στη Θεσσαλονίκη. Εκεί, μόλις ήρθε σε ηλικία γάμου παντρεύτηκε και απέκτησε την κόρη της Θεοπίστη και άλλα δύο αγοράκια που πέθαναν νωρίς. Την κόρη της σε ηλικία έξι χρόνων αφιέρωσαν στη Μονή του Αγίου Λουκά. Οταν όμως πέθανε και ο σύζυγός της, εγκατέλειψε και αυτή τα εγκόσμια και έγινε μοναχή στη Μονή του Αγίου Στεφάνου. Αργότερα, ήρθε στο μοναστήρι και η κόρη της Θεοπίστη και μάλιστα συγκατοικούσαν στο ίδιο κελί. Διαπιστώνοντας όμως ότι η Θεοδώρα εκδήλωνε φανερά τη μητρική της αγάπη, πράγμα ασυμβίβαστο με τη μοναχική της ιδιότητα, υπέβαλαν και στις δύο, μάνα και κόρη, τον αυστηρό κανόνα να μην ανταλλάσσουν ούτε κουβέντα, κανόνα που τήρησαν για πάνω από 15 χρόνια. Η άρση του κανόνα έγινε όταν αρρώστησε η Θεοδώρα. Κοιμήθηκε σε μεγάλη ηλικία το 892 και ο τάφος της με το λείψανό της, που αφήνει μύρο και γι’ αυτό αποκαλείται και «μυροβλύτις», βρίσκεται στην ομώνυμη μονή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Νεομάρτυς Γεώργιος
Καταγόταν από τη Νέα Εφεσο της Μικράς Ασίας και ζούσε βίο έκλυτο, ήταν μέθυσος και παραμελούσε την οικογένειά του. Οταν ήταν 42 χρόνων και όντας μεθυσμένος, παρουσιάστηκε ενώπιον του τοπικού οθωμανού διοικητή δηλώνοντας ότι αρνείται τον Χριστό και την πίστη του. Οταν συνήλθε και κατάλαβε τι έκανε, μετανόησε και κατέφυγε στη Σάμο. Ωστόσο, με τέχνασμα οι Τούρκοι πληροφορήθηκαν ότι βρίσκεται εκεί και έστειλαν απόσπασμα για τη σύλληψη και μεταφορά του στην Εφεσο. Του έκαναν περιτομή και τον έβαλαν φύλακα σε τζαμί, αλλά αυτός διέφυγε πάλι, πήγε ξανά στη Σάμο και έπειτα στην Πάτμο, εξομολογήθηκε τις πράξεις του σε πνευματικό και στη συνέχεια παρουσιάστηκε ενώπιον του τοπικού διοικητή, ομολογώντας την πίστη του στον Χριστιανισμό. Συνελήφθη, βασανίστηκε, έμεινε αμετακίνητος στις θέσεις του και τέλος στις 5 Απριλίου 1081 αποκεφαλίστηκε.
Νεομάρτυς Παναγιώτης
Γεννήθηκε στην Πελοπόννησο και ήταν δούλος στην υπηρεσία ενός οθωμανού αξιωματούχου, ο οποίος με τη σειρά του βρισκόταν στην υπηρεσία του πασά της Δαμασκού. Συνοδεύοντας τον αφέντη του σε αποστολή στα Ιεροσόλυμα, εισήλθαν στο τέμενος του Ομάρ, στο οποίο όμως απαγορευόταν η είσοδος στους χριστιανούς επί ποινή θανάτου. Ενας άλλος δούλος, όμως, που φθονούσε τον Παναγιώτη για τα προνόμια που απολάμβανε από τον αφέντη του τον κατέδωσε για το παράπτωμά του. Συνελήφθη και προσήχθη σε δικαστήριο, όπου του ζητήθηκε να γίνει μουσουλμάνος με αντάλλαγμα τη σωτηρία του. Σθεναρά υπερασπίστηκε την πίστη του παρά τις πιέσεις. Καταδικάστηκε σε θάνατο και πριν από τον αποκεφαλισμό του βασανίστηκε σκληρά. Συνέβη το 1820, ήταν μόλις 25 χρόνων και το θλιβερό γεγονός κατέγραψε αγγλικανός ιεραπόστολος.
Τιμάται επίσης η μνήμη: μαρτύρων Βικτωρίνου, Βίκτωρος, Νικηφόρου, Κλαυδίου, Διοδώρου, Σεραπίωνος και Παππίου εκ Κορίνθου, μαρτύρων Θεοδώρας και Διδύμου, μάρτυρος Θέρμου, μάρτυρος Πομπηίου, μάρτυρος Ζήνωνος, μαρτύρων Μάξιμου και Τερέντιου.
