Αναζητούσαμε έναν αυθεντικό, βουκολικό Επιτάφιο μακριά από τις αναιμικές, αθηναϊκές εκδοχές του με τα σηκωμένα κινητά και τις (συχνά όχι τόσο) ψιθυριστές συνεννοήσεις για το «μετά». Και ο δρόμος μάς έβγαλε στις εξοχές του Σουνίου και της Λαυρεωτικής. Και δεν το μετανιώσαμε καθόλου. Αλλά η επιστροφή μάς επιφύλαξε μια έκπληξη – ας την ονομάσουμε έτσι. Στην κωμόπολη της Αναβύσσου η περιφορά βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη. Γρήγορα καταλάβαμε «γιατί»: σε διάφορα «στρατηγικά» σημεία της διαδρομής είχαν στηθεί εξέδρες, όπου σεβαστός αριθμός θεατών παρακολουθούσε «ζωντανές» αναπαραστάσεις του Θείου Δράματος. Εδώ ο Γολγοθάς, εδώ η Σταύρωση, εδώ η Αποκαθήλωση. Τους βιβλικούς πρωταγωνιστές του απρόσμενου αυτού tableau vivant «υποδύονταν» γενναίοι άνδρες και γυναίκες της περιοχής, οι οποίοι έπρεπε να υπομείνουν θερμοκρασίες κοντά στους 10 βαθμούς ενδεδυμένοι με τα απολύτως απαραίτητα. Βουκολικό Επιτάφιο δεν θέλαμε; -Δ.Ρ.
«Eνοικιάζεται»
Τα βλέπουμε παντού στην ελληνική επαρχία. Συνήθως στην είσοδο χωριών ή και οικισμών. Πιο σπάνια μέσα στο φυσικό τοπίο. Παλιά συνεργεία, μηχανουργεία, αποθήκες ή παλιά τυροκομεία, όπως αυτό της φωτογραφίας στα Aνω Πορόια Σερρών. Είναι κτίσματα κλειστά και για χρόνια εγκαταλελειμμένα. Μονίμως σε μια κατάσταση «Ενοικιάζεται». Δεν έχουν καμία αρχιτεκτονική αξία ούτε αποτελούν κομμάτι κάποιας παράδοσης. Δεν υπάρχει άραγε ένας τρόπος ή κάποιο πρόγραμμα για την αξιοποίηση ή την κατεδάφισή τους; Ως πότε θα είναι εκεί; -Σ.Ι.
Δύσκολα τα πράγματα
Η εστίαση περνάει δύσκολα, μαθαίνουμε. Και το νέο πληθωριστικό κύμα θα κάνει τα πράγματα ακόμη πιο ζοφερά. Σε τέτοιες εποχές είναι γνωστό ότι το μάρκετινγκ καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να «καταλάβουμε» την ιδιαζόντως «εμπνευσμένη» επωνυμία νέου μεζεδοπωλείου στην οδό Ολύμπου στη Θεσσαλονίκη. «Της μάνας σου» διαβάζει ο ανυποψίαστος περιπατητής και αμέσως μετά ακολουθεί ο διαφωτιστικός υπότιτλος: «Οπως μόνο εκείνη ξέρει». Αν κάπως ξαφνιαστήκατε, μην ανησυχείτε. Ρίξτε το φταίξιμο στον πόλεμο στο Ιράν. -Δ.Ρ.
Δράμα με χιούμορ
Η νέα ταινία του Κρίστοφερ Μπρόγκλι «The Drama» με τη Ζεντάγια και τον Ρόμπερτ Πάτινσον ξεχωρίζει σε μια εποχή όπου έχουμε κουραστεί από δραμεντί με απατημένους συζύγους και προβλέψιμες ίντριγκες. Τι κάνεις άραγε όταν, λίγες ημέρες πριν από τον γάμο, μαθαίνεις ότι το άτομο που ετοιμάζεσαι να παντρευτείς είχε σχεδιάσει στα 15 του μια μαζική επίθεση στο σχολείο; Η ταινία αγγίζει το θέμα των ενόπλων επιθέσεων στις ΗΠΑ με χιούμορ που δεν ακυρώνει το βάρος της ιστορίας, ενώ οι κοφτές, ρυθμικές εναλλαγές πλάνων δημιουργούν μια ένταση, η οποία χτίζεται αθόρυβα και σε παρασύρει ολοένα πιο βαθιά στην ψυχολογία των ηρώων. -Ε.Σ.
Βραβείο κακού γούστου
Τα πλαστικά – μεταλλικά στεφάνια από φύλλα ελιάς και δάφνης, που μπλέκουν οι τουρίστες στα μαλλιά τους καθώς περιδιαβαίνουν τα σοκάκια της Αθήνας, κερδίζουν άξια το παράσημο κακού τουριστικού γούστου – αν υπάρχει καλό, εδώ που τα λέμε. Στο Παρίσι φορούν μπερέ, στο Μεξικό σομπρέρο και στη Χαβάη πολύχρωμα λουλουδάτα κολιέ. Σερβίρεται ως αναμνηστικό μια fast food αίσθηση σύνδεσης του τουρίστα με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, η οποία καταλήγει άλλοτε σε κάδους σκουπιδιών και άλλοτε μέσα σε ντουλάπια που γεμίζουν σκόνη. Σίγουρα οι τουρίστες μας κερδίζουν το μπρούντζινο βραβείο της καρικατούρας από τη βιομηχανία του σουβενίρ. -Κ.Μ.
Κάτι τρέχει με την Pixar
Μία παράδοση που κρατάω από παιδί είναι η θέαση των ταινιών της Pixar σε κινηματογραφική αίθουσα. Eτσι, βλέποντας τον «Κόσμο των ζώων» ανάμεσα σε τόσα πιτσιρίκια, δεν μπορώ να πω ότι δεν γέλασα με τα ευτράπελα των χαριτωμένων πλασμάτων που μιλούν όπως οι άνθρωποι, ούτε ότι δεν με άγγιξε το περιβαλλοντικό μήνυμα της ταινίας. Ωστόσο, αυτή η αλληλουχία των κωμικών (κυρίως) γεγονότων που ξεχείλωνε την πλοκή με έκανε να αισθανθώ πως η ταινία έχανε τo μπρίο της, όπως ακριβώς συνέβη με το «Elemental» ή το «Elio». Κάτι τρέχει με τις ταινίες της Pixar, αλλά κυρίως με τη δημιουργικότητά τους, η οποία κάποτε εντυπωσίαζε. -Π.ΤΣ.
