Μυστήριο ή δοκίμιο; Κάτι «ελαφρύ» ή ένα βιβλίο που να απαιτεί συγκέντρωση; Σελίδες που να τις παίρνει ο αέρας δίπλα στο κύμα ή στο κρεβάτι πριν κλείσει το φως; Με παγωτό στο χέρι ή με μια δροσερή φέτα καρπούζι; Μια που το δεύτερο κύμα καύσωνα ή ο θερμικός θόλος, όπως και να το πούμε το ίδιο αποτέλεσμα έχει, είναι προ των πυλών, οι συντάκτες της «Κ» (Ν. Ζώης, Μ. Βασιλειάδου, Α. Χαρμπής, Ε. Σαμπάνη) ζήτησαν από επτά συγγραφείς να προτείνουν το δικό τους ιδανικό ανάγνωσμα για τις καλοκαιρινές μέρες. Καλή, δροσερή, ανάγνωση.
Σ. Ι.
Ερση Σωτηροπούλου
«Η ελληνική επανάσταση»
του Μαρκ Μαζάουερ
Για πολλούς αναγνώστες οι καλοκαιρινές διακοπές ταυτίζονται με ογκώδη αναγνώσματα που κουβαλούν από παραλία σε παραλία. Το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο. Κάθε βιβλίο έχει τη δική του ταχύτητα καθίζησης στον αναγνώστη. Το «Μαγικό βουνό», παρά το παγωμένο τοπίο, διαβάζεται το καλοκαίρι, όμως «Η αναζήτηση του χαμένου χρόνου» με τίποτα. Βρίσκω το καλοκαίρι γενναιόδωρο με βιβλία λίγο πιο δύσκολα.
Μια επανάσταση που ήταν εντελώς απίθανο να συμβεί. Μηδενικές πιθανότητες να πετύχει. Η εξέγερση συμβαίνει ενάντια σε κάθε πρόβλεψη. Το βιβλίο δομείται σαν ένας αστερισμός από μεγεθυντικούς φακούς. Πέρα από τις αποκαλύψεις, τις ανατροπές, πέρα από την Ιστορία με γιώτα κεφαλαίο με λίγα λόγια, αυτό που με συναρπάζει είναι ότι ένα βιβλίο χωρίς λογοτεχνικές προθέσεις γεννάει εκείνο το περίφημο plaisir du texte του R. Barthes, την απόλαυση του κειμένου στον αναγνώστη. Διαβάστε το.
Γιάννης Ξανθούλης
«Η λάθος πλευρά»
του Νταβίντε Κόπο
Τα βιβλία στην παραλία αποτελούν ακόμη καλή αφορμή για γνωριμίες και για να ζεματιστείς με τον καφέ, αν σε παρασύρει το ανάγνωσμα. Εξαρτάται, βέβαια, σε ποια στάση διαβάζεις. Οι φανατικότεροι αναγνώστες παλιά διάβαζαν μπρούμυτα, όμως σήμερα νομίζω πως βολεύονται και ανάσκελα, εφόσον οι μηροί δεν έχουν εγκαύματα.
Το ερώτημα είναι τι είδους ανάγνωσμα μπορεί να συνδυαστεί με τον φλοίσβο, με τα μποφόρ, που προκύπτουν δέρνοντας τις σελίδες ή και με τις τσούχτρες που άθελά τους βοηθούν στην ανάγνωση αφού σαμποτάρουν το κολύμπι…
Τέλος, τολμώ να προτείνω, για όσους δύνανται να απομονωθούν «στο περιγιάλι το κρυφό», το πολιτικό, κι όχι μόνον, ανάγνωσμα του Ιταλού Νταβίντε Κόπο «Η λάθος πλευρά» (εκδ. Διόπτρα), που έκανε ένα νεανικό επεισοδιακό πέρασμα από την ιταλική Ακροδεξιά και γνωριστήκαμε πρόσφατα στο Φεστιβάλ Βιβλίου στα Χανιά, έχοντας ήδη ανανήψει στη «σωστή» πλευρά.
Χίλντα Παπαδημητρίου
«James»
του Πέρσιβαλ Εβερετ
Ο Εβερετ είναι, κατά την άποψή μου, ένας από τους πέντε κορυφαίους εν ζωή Αμερικανούς συγγραφείς, επειδή, ενώ επιτυγχάνει να θίξει με οξυδερκή τρόπο το φυλετικό ζήτημα στις ΗΠΑ, το κάνει με καυστικό και σχεδόν σουρεαλιστικό χιούμορ και μια γραφή που ο χαρακτηρισμός «μεταμοντέρνα» την αδικεί. Στο «James», ο συγγραφέας διαλέγει ως κεντρικό ήρωα τον Τζιμ, τον μαύρο φίλο του Χοκ Φιν. Η προσαρμογή του βιβλίου του Μαρκ Τουέιν είναι ευφυέστατη, όπως ευφυής και σπουδαία είναι η μετάφραση της Μυρσίνης Γκανά. Το μεταφρασμένο βιβλίο της χρονιάς, τολμώ να πω.
Νικήτας Σινιόσογλου
«Το παιχνίδι του κόσμου»
του Κώστα Αξελού
Ο ανάποδος άνθρωπος, ο στραβός, αυτός κάνει το αντίθετο από τους άλλους, τους πολλούς. Στις διακοπές, όταν αυτοί αναζητούν ανάλαφρα αναγνώσματα για παραλίες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, εκείνος τη βγάζει μ’ ένα βιβλίο φιλοσοφίας. Το ’χει μαζί τη νύχτα στο κατάστρωμα και στα μονοπάτια των νησιών που τα λούζει το φεγγαρόφως. Οταν τον ρωτούν: μα πώς διαβάζεις τέτοια πράγματα καλοκαιριάτικα, εκείνος χαμογελά με συγκατάβαση κι είναι σαν να λέει: στο διάβασμα και στον έρωτα όλα επιτρέπονται.
* Κώστας Αξελός, «Το παιχνίδι
του κόσμου», μετάφραση: Κατερίνα Δασκαλάκη, Αθήνα, Εστία 2018.
Ελένη Στελλάτου
«Zoo. Γράμματα όχι για την αγάπη»
του Βίκτορ Σκλόφσκι
Λίνα Ρόκου
«Το μωρό της Ρόζμαρι»
του Αϊρα Λέβιν
Χρήστος Οικονόμου
«Οψεις και τοπία της Ελλάδας»
του Εντουαρντ Ντόντγουελ
