Ενα έπος για πατέρες και γιους

Ηθελα να είμαι εγκαίρως στην αποβάθρα του τρένου για να μην το χάσω. Τα γερμανικά, έλεγαν, ήταν πάντα στην ώρα τους. Οντως. Το τρένο έφυγε στην ώρα του από τον σταθμό της Φρανκφούρτης για τη μικρή πόλη Ρισελχάιμ. Είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου αλλά ήταν ευκαιρία. Θα έβλεπα τον πατέρα μου μετά από μήνες. Ηταν το 2017.
 
Τώρα ξέρω ότι από εκείνον κληρονόμησα το χούι· ενθουσιασμός με μια ιδέα και κυνήγι μέχρις εσχάτων. Ακόμη κι αν όλα τα σημάδια προοικονομούν το αντίθετο της επιτυχίας. Σε μια από τις προσπάθειές του να βγει από το μονοπάτι της οικονομικής κρίσης και να ξεπεράσει τις σειρήνες της κατάθλιψης αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στα ξένα. Ξεσκόνισε τα γερμανικά που ήξερε από παιδί, έκανε μαθήματα και έβγαλε δίπλωμα οδηγού φορτηγού και έφυγε για τη δική του Τροία, την έδρα της αυτοκινητοβιομηχανίας Opel. 
 
Στο αριστουργηματικό βιβλίο του «Μια Οδύσσεια – Ενας πατέρας, ένας γιος, ένα έπος» (εκδ. Πατάκη), ο κλασικιστής Ντάνιελ Μέντελσον μιλάει για το ομηρικό έπος μέσα από τη σχέση του με τον πατέρα του. Ο 81χρονος Τζέι Μέντελσον παρακολουθεί για ένα εξάμηνο το μάθημα του Ντάνιελ για την Οδύσσεια και κάνουν μαζί μια κρουαζιέρα στη Μεσόγειο, στα ίχνη του Οδυσσέα, με πολλές εκπλήξεις. Τα μεγάλα θέματα της Οδύσσειας, το ταξίδι, η οδύνη, ο νόστος, η σχέση του ζευγαριού, η εξαπάτηση και η αναγνώριση, αντανακλώνται στη σχέση τους. Οι δυο τους γνωρίζονται καλύτερα, ίσως και πραγματικά σε αυτό το ταξίδι. 
 
Στο δικό μου σύντομο ταξίδι ανεβήκαμε στο δώμα που έμενε. Στο ισόγειο μια οικογένεια Γερμανών που νοίκιαζε τα πάνω δωμάτια ενός δίπατου σπιτιού με κήπο. Ενα κρεβάτι και ένα γραφείο, μια κοινή τουαλέτα με ντους και χρονοδιακόπτη, ένα πετρογκάζ για κάτι πρόχειρο. Ντυμένος με μια σκούρα μπλε στολή εργασίας και χοντρά παπούτσια προστασίας κούτσαινε ελαφρώς από το ένα πόδι. Γόνατο. Αν και πολυμήχανος στα δικά μου μάτια, δεν είχε την ηλικία του Οδυσσέα όταν πήγε να κουρσέψει την Τροία. Είχε περάσει όλη του την επαγγελματική ζωή σε ένα γραφείο να κλείνει ασφαλιστικά συμβόλαια και να πουλάει αμοιβαία κεφάλαια. Εκείνη τη μέρα τα είπαμε, γελάσαμε, κλάψαμε και αποχαιρετηθήκαμε στον σταθμό. Ημουν ένας Τηλέμαχος που πήγε να βρει τον πατέρα του; Τότε σίγουρα δεν ένιωθα έτσι.
 
Φέτος έκλεισαν τρία χρόνια από τον ξαφνικό θάνατό του. Ο νόστος τον είχε κερδίσει και γύρισε στην Ελλάδα έπειτα από έναν χρόνο. Ούτε φουρτούνες ούτε μνηστήρες, ευτυχώς. Οπως λέει και ο Μέντελσον στο βιβλίο, το έπος δεν παύει να είναι, εκτός των άλλων, μια ιστορία γιων και πατεράδων.