Βεβαίως το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι, κατά την αγγλική παροιμία. Αλλά όσο early bird και αν είναι ο νεαρός ακροατής, η ακροάτρια ή τα ακροατά, αν δεν έχουν εξοικονομήσει τουλάχιστον 2.000 ευρώ για τη θερινή συναυλιακή σεζόν, τη μουσική τους δεν θα την ακούσουν. Στο Release Athens της πλατείας Νερού έρχονται μεγάλα ονόματα –όλο και ανακοινώνονται νέες, σούπερ συμμετοχές– αλλά οι προσφορές διημέρου ξεκινούν από 115 ευρώ. Γενικώς στα πολυήμερα φεστιβάλ τα διήμερα ή τριήμερα εισιτήρια (early bird) προσφέρουν καλύτερη τιμή, συχνά από 80 έως 100 ευρώ συνολικά. Οσο για τις μονοήμερες συναυλίες, οι τιμές για τους καθιερωμένους καλλιτέχνες και μπάντες ξεκινούν από τουλάχιστον 50 ευρώ και ανεβαίνουν. -Μ.Β.
In situ ουρά
Η ουρά για την «in situ πολυμεσική εγκατάσταση ψηφιακών τεχνών» στο Αδριάνειο Υδραγωγείο στην πλατεία Δεξαμενής ήταν ατελείωτη την περασμένη Κυριακή. Εκανε ζιγκ ζαγκ και κύκλους γύρω από την πλατεία κι ερχόταν κι έβρισκε τον εαυτό της. Ωραία, να περιμένω. Αλλά για πόσο; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μια εκτίμηση; Μία ώρα; Δύο; Μισή; Κανείς δεν ήξερε. Ηθελα τρομερά να δω το υδραγωγείο από μέσα. Φοβάμαι ότι θα κατέληγα με «μια διαδραστική meta εμπειρία πολύωρης αναμονής για την αναβίωση της κακής διαχείρισης χρόνου επί υπαρκτού σοσιαλισμού», για να μιμηθώ το επιτηδευμένο ύφος της installation. Ετσι έγινε κι έφυγα. -Ξ.Κ.
Ο Γούντι φοβάται
Στο πρώτο –ακυκλοφόρητο στην Ελλάδα– μυθιστόρημα του Γούντι Αλεν, με τίτλο «What’s With Baum», κάτι δεν πάει καλά. Ο Μπάουμ παραμιλάει, αλλά δεν τα βρίσκει με τον εαυτό του. Θέλησε να γίνει ένας από τους «σπουδαίους», όμως η άπιαστη σκιά του Ντοστογιέφσκι τον στοιχειώνει, όσο η ζωή του (ξανα)καταρρέει. Ολα είναι μάταια σε αυτόν τον αυτοαναφορικό απολογισμό. Σαν να ακούς τον Αλεν να μουρμουρίζει «I am dying». Το γαϊτανάκι του κυνισμού διακόπτεται από μια ρομαντζάδα στο Μανχάταν. Η θεά Τύχη μπορεί να ξαναζωντανέψει –προσωρινά– τον Μπάουμ. Ακόμη και σε αυτή την πικρή στιγμή του ύστερου Γούντι. -Θ.Λ.
Μέταλλο ξύνει μέταλλο
Ο ήχος είναι διαπεραστικός, αντηχεί σε όλο το σώμα. Τα μάτια κλείνουν. Τα δόντια σφίγγουν, τρίζουν δυνατά. Ο ένας δίπλα στον άλλο ταλαντεύονται στον ίδιο ρυθμό, σαν τα στάχυα που τα χτυπάει ο δυνατός αγέρας. Αν νομίζετε πως αναφέρομαι σε κάποιο ρέιβ πάρτι με εκκωφαντική μουσική, κάνετε λάθος. Οι επιβάτες του ηλεκτρικού υπομένουν καθημερινά αυτούς τους ανησυχητικούς ήχους κατά τη διάρκεια των ελιγμών των συρμών, που θα έκαναν σίγουρα μέχρι και τον δίσκο του Λου Ριντ «Metal Machine Music» να ωχριά μπροστά σε αυτό το μουσικό «αριστούργημα». Την επόμενη φορά δυναμώστε τον ήχο στα ακουστικά σας. -Κ.Μ.
Ωτοασπίδες, παρακαλώ
Ο καιρός σάς έχει κάνει τη χάρη. Στην καρδιά της άνοιξης, ο δημοφιλής ορεινός προορισμός, φωλιασμένος στις ελατοσκεπείς πλαγιές του Μπράλου, σας υποδέχεται σαν σε όνειρο: πυκνή ομίχλη, υγρασία, ψιλόβροχο και μια αδιανόητη γαλήνη, όπως πρέπει να είναι όλοι αυτοί οι μαγικοί τόποι χωρίς όλους εμάς, τους απρόσκλητους επισκέπτες. Κι εκεί που θαυμάζεις τη διακριτική αισθητική του καφέ που ξεφύτρωσε στη μέση τού πουθενά, ανοίγεις την πόρτα και σε υποδέχεται η τελευταία επιτυχία του Οικονομόπουλου ή του Κιάμου. Κι έτσι απλά, αντί για την Καλλιρρόης ή την Πειραιώς, μένεις να χαζεύεις το δάσος που ευτυχώς δεν έχει αυτιά να ακούσει. -Δ.Ρ.
Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα
Γιατί τι άλλο είναι η Ελλάδα αν την αποσυνθέσεις, όπως λέει και ο ποιητής; Για την ελληνική πρεσβεία στο Βερολίνο και το Γραφείο Δημόσιας Διπλωματίας, φαίνεται πως αποτελείται από ένα λευκό καραβάκι που αρμενίζει στη θάλασσα και έναν ήλιο με τα χρώματα της σημαίας της Γερμανίας. Ο λογότυπος που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της πρεσβείας δίνει την εντύπωση ενός μόνιμου, ξέγνοιαστου, καλοκαιριού, μια κατάσταση μόνιμων διακοπών. Αυτό το σήμα θέλουμε να εκπέμπουμε; -Σ.Ι.
