«Τώρα, αυτό είναι καλό ή κακό;». Ιδού μια ερώτηση που ξεπήδησε αυθόρμητα διαβάζοντας για το άνοιγμα του Cine Paris ήδη από τις 23 Απριλίου, βάζοντας υποψηφιότητα για την πλέον «πρόωρη» έναρξη στην ιστορία των θερινών σινεμά στην Αθήνα. Είχαμε συνδέσει τα θερινά σινεμά με την άφιξη του καλοκαιριού, τις πρώτες ζέστες, μια σχεδόν «καταστατική» τελετουργία υποδοχής του αθηναϊκού θέρους. Αλλά οι εποχές έχουν αλλάξει, η κλιματική κρίση καιροφυλακτεί, έρχεται Μουντιάλ και μια (σοβαρή) μερίδα της πελατείας των θερινών σινεμά του κέντρου είναι πια τουρίστες – πόσο μάλλον του Cine Paris, που εδρεύει στην Πλάκα και φέρει εδώ και λίγες εβδομάδες τον αξιοζήλευτο τίτλο του «καλύτερου θερινού σινεμά στον κόσμο» από το περιοδικό Time Out. Οπότε, γιατί όχι; Θερινό με ζακέτα (ή μπουφανάκι για τους «κρυουλιάρηδες» Ελληνες) και τη γεύση από το κατσικάκι ακόμη στο στόμα. -Δ.Ρ.
Ανατροπές και νοσταλγία
Στο φετινό Coachella, το μουσικό φεστιβάλ των υπερπαραγωγών, ο Τζάστιν Μπίμπερ έκανε την πιο ανατρεπτική εμφάνιση. Αντί για πυροτεχνήματα και χορευτές, ανέβηκε στη σκηνή με ένα λάπτοπ, προβάλλοντας σε έναν τεράστιο προτζέκτορα βίντεο από παλιές του επιτυχίες, τραγουδώντας στην ουσία «παρέα με τον νεότερο εαυτό του». Παρά την απλότητά της, ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτήν, η εμφάνιση του ποπ σταρ ήταν από τις πιο ειλικρινείς και καλαίσθητες στιγμές της διοργάνωσης, η οποία απέδειξε ότι μέσα στην υπερβολή, υπάρχει χώρος για κάτι απλό που να αγγίζει πραγματικά το κοινό. -Ε.Σ.
Πανούκλα σε πισίνα
Στo «The Plague» –το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τσάρλι Πόλιντζερ, που στριμάρει αυτές τις μέρες– η πλοκή έχει ξαναειπωθεί· έχει ξαναβιωθεί. Είναι τόσο οικεία όσο η ανάμνηση μιας αγορίστικης εφηβείας. Με φιντσερική κομψότητα και μετρημένες δόσεις σασπένς, ο Πόλιντζερ (ξανα)αφηγείται την ίδια αρχετυπική ιστορία. Κι ενώ όλα μοιάζουν γνώριμα, ανάμεσα στα σώματα που άγαρμπα μεταμορφώνονται και στις παιδικές σταθερές που θρυμματίζονται, το φιλμ εντοπίζει με αλληγορική ακρίβεια ένα αόρατο κακό: την «πανούκλα» που συστήνει τους πιτσιρικάδες ήρωες στον τερατώδη ενήλικο κόσμο. Ενας χορός πάντα θα είναι λυτρωτικός. Μέχρι το «μεγάλωμα» να συνεχιστεί. -Θ.Λ.
Αχόρταγες σκιές
Οι σχέσεις πατεράδων και γιων δεν είναι εύκολες. Πόσο μάλλον όταν οι γεννήτορες απλώνουν τη σκιά τους πάνω στους απογόνους τους, είτε είναι διάσημοι είτε όχι. Μια τέτοια δύσκολη σχέση αγγίζει με έναν εξαιρετικό, φρέσκο και σύγχρονο τρόπο η παράσταση «Αχόρταγη σκιά» του Αργεντίνου Μαριάνο Πενσότι στη Μικρή Σκηνή της Στέγης. Ο Γιώργος Νιάρρος και ο Κώστας Νικούλι είναι ορειβάτες, ηθοποιοί και γιοι, που προσπαθούν να ζήσουν και να ξεπεράσουν την «αχόρταγη σκιά» ενός πατέρα ανεβαίνοντας ένα βουνό συναισθημάτων, ματαιώσεων και χιονοστιβάδων. Ο Πενσότι διερευνά αυτή τη σχέση με σοβαρότητα, αλλά και μπόλικο χιούμορ, μια ισορροπία που επιτυγχάνει χάρη στις ερμηνείες των δύο ηθοποιών. Μέχρι την Κυριακή οι τελευταίες παραστάσεις. Σπεύσατε. -Σ.Ι.
Απαγορευμένη μουσική
O Βούλγαρος dj Goro έχει κάνει διεθνώς όνομα μειξάροντας τη λαϊκή-ποπ μουσική των Βαλκανίων με ηλεκτρονικούς ήχους, αλλά αποφάσισε να γυρίσει στη Σόφια και να δημιουργήσει εκεί μια τοπική σκηνή με άλλους dj που ονομάζεται «Zabranena Musika» (Απαγορευμένη Μουσική). Αυτή η σκηνή ήρθε την περασμένη Παρασκευή στο «Ρομάντζο». Γύρω από τα sets, οι τηλεοράσεις που έπαιζαν σε λούπα μιμίδια του TikTok με ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα από την ευρύτερη γειτονιά μας, με τον νεαρόκοσμο που βρέθηκε εκεί να λικνίζεται ανεξέλεγκτα και να ξεφαντώνει σε ένα «τέκνο» γλέντι μέχρι τις έξι το πρωί, δίνοντας στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας μια βαλκανική νότα που της λείπει πολύ. -Π.ΤΣ.
Αμήχανο reunion
Η νέα σεζόν του «Euphoria» μοιάζει με αμήχανο σχολικό reunion: τα περισσότερα πρόσωπα είναι ακόμη εκεί, ακόμη και αν η συγκολλητική ουσία του momentum έχει χαθεί και πασχίζουν μάταια να δείξουν πως όλα πάνε καλά τη στιγμή που καταρρέουν. Τι μπορούν να μας πουν τελικά οι ήρωες της σειράς του ΗΒΟ πέντε χρόνια μετά την αποφοίτησή τους; Αν κρίνουμε από τα δύο πρώτα επεισόδια, όχι πολλά. Το νέο υλικό μοιάζει με ένα αγχωμένο, πορνογραφικό κολάζ αναφορών, με κυρίαρχη αυτή του «Breaking Bad», τη στιγμή που οι πρωταγωνιστές, ακόμη και αν στο μεταξύ έχουν γίνει χολιγουντιανοί αστέρες πρώτης γραμμής, μοιάζουν να ξέχασαν πώς ερμηνεύονται οι ρόλοι τους. Κάτι ήξεραν όσοι δεν έδωσαν «το παρών». -E.TZ.
