Η διασκευή του «Εχθρού του λαού» διά χειρός Τόμας Οστερμάιερ έχει γίνει talk of the town. Οχι μόνο για τις αδιαμφισβήτητες αρετές της· τη δυναμική πολιτική ματιά και την επί της ουσίας μοντέρνα, ροκ ανάγνωση πάνω στο ιψενικό κείμενο. Αλλά (κυρίως) για τη στιγμή που τα φώτα της πλατείας ανάβουν και ο ήρωας απευθύνεται «αδιαμεσολάβητα» στο κοινό. Ο θεατρικός υπαινιγμός γίνεται διδακτισμός, ηθικολογία, ένα χωνευτήρι απλουστεύσεων τις οποίες το συμμετέχον κοινό απλώς επιβεβαιώνει με αυτοϊκανοποίηση, διά της «συμμετοχής» του στην αυτοσχέδια συνέλευση. Καθόλου τυχαίο που και ορισμένοι πολιτευτές έχουν εσχάτως επιλέξει την παράσταση ως θεατρική απόδραση-ευκαιρία. Ευτυχώς τα φώτα μετά τη συνέλευση σβήνουν ξανά και οι ήρωες επιστρέφουν σε έναν κόσμο όπου το καλό, το κακό, το ηθικό και το αναγκαίο παραμένουν τρομακτικά δυσδιάκριτα. Ισως τελικά το εύρημα της συνέλευσης να πέτυχε. -Θ.Λ.
Φεστιβάλ Αθηνών: διορθώσεις με σημασία
Πέρασαν δέκα χρόνια από την πικρή «έξοδο» του Γιώργου Λούκου από τη διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών. Ο σημερινός διευθυντής Μιχαήλ Μαρμαρινός έχει πει στην «Κ» ότι ως κοινωνία «σχεδόν τορπιλίσαμε, καταστρέψαμε έναν άνθρωπο». Οπως μαθαίνει η στήλη, ετοιμάζονται ωραία πράγματα για την Πειραιώς και τον Γιώργο Λούκο, όπως το ντοκιμαντέρ που ανατέθηκε στον Ηλία Γιαννακάκη, ο οποίος αυτές τις μέρες πραγματοποιεί γυρίσματα με ανθρώπους που γνωρίζουν και το πρόσωπο και το έργο. Αναμένουμε. -Σ.Ι.
Καλωσήρθατε στο Γκόθαμ Σίτι
Ανάμεσα σε ξενοδοχεία, φιλόδοξα αρχιτεκτονήματα και πολιτιστικούς προορισμούς ξεπροβάλλει κάτι που θα μπορούσε να είναι η άτυπη έδρα του αθηναϊκού Γκόθαμ Σίτι. Ενα (όχι τόσο παλιό) κτίριο γραφείων της λεωφόρου Συγγρού έχει μεταμορφωθεί τους τελευταίους μήνες σε έναν δυστοπικό υπαίθριο καμβά για κάθε είδους tag και πρωτόλεια γκράφιτι. Θα μπορούσε να είναι κάποιο εξεζητημένο καλλιτεχνικό πρότζεκτ, αλλά για την ώρα είναι η καλύτερη εισαγωγή για την ερωτική σχέση της Αθήνας με τον οπτικό θόρυβο. -Δ.Ρ.
Μαχαιριά στην καρδιά από τον Σορεντίνο
Ο προσεκτικός ηγέτης ερωτάται από την έγκριτη νομικό κόρη του που εργάζεται πάνω σε ένα νομοσχέδιο για την ευθανασία, «Σε ποιον ανήκουν οι μέρες μας;». Η απάντηση έρχεται περίπου στο τέλος της ταινίας «La Grazia», αλλά δεν κάνω σπόιλερ στην εξαιρετική ταινία του Πάολο Σορεντίνο. Να πηγαίνουμε σινεμά για να συνεχίσουν να υπάρχουν! Η ερώτηση, πάντως, συνέχισε να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου σαν δαμόκλειος σπάθη που δεν σου επιτρέπει να κοιτάξεις αλλού. Ενώ ο σινεφίλ εαυτός μου ήταν ευτυχισμένος για την τέλεια σεναριακή ατάκα, η ζωή μου απαιτούσε μια ευθεία απάντηση που έκτοτε την ψάχνω. -Μ.Β.
Ασπρόμαυρο διαμάντι στο Cinobo
Στους όψιμους μιλένιαλ θα θυμίσει το γκρανγκινιολικό καρτούν «Happy Tree Friends». Μόνο που το «Hundreds of Beavers», που πρόσφατα ανέβηκε στην πλατφόρμα του Cinobo, δεν είναι απλά ένα δισδιάστατο παραμύθι. Με μόλις 150.000 δολάρια ο Μάικ Τσέσλικ δεν σταματά να φέρνει τον θεατή προ εκπλήξεως με ένα βουβό, ασπρόμαυρο, χειροποίητο, ασταμάτητα επινοητικό φιλμ. Επιτέλους, μια ταινία που χωρίς να καμώνεται το αριστούργημα αρθρώνει τη δική της γλώσσα και κυρίως μια κωμωδία που προκαλεί πραγματικό γέλιο και όχι τα συγκαταβατικά ρουθουνίσματα τα οποία οι comme il faut κωμωδίες επιδιώκουν πλέον κατά κανόνα. -Ε.ΤΖ.
Μπαγιάτικες playlist που δεν τρώγονται με τίποτα
Εχοντας συμπτωματικά επισκεφθεί αρκετές ταβέρνες το τελευταίο διάστημα, με τρόμο διαπίστωσα ότι από τα ηχεία ακουγόταν περίπου η ίδια playlist. Κάτι σαν την κασέτα του γνωστού… παλιατζή στους δρόμους. Καλοί και άγιοι ο Καζαντζίδης και ο Μητροπάνος, υπέροχα και τα (δύο) τραγούδια του Βαμβακάρη που παίζουν παντού, όμως το καλό λαϊκό και ρεμπέτικο ρεπερτόριο είναι πολύ μεγάλο για να ακούμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Ειδικά την πέμπτη(!) φορά που παιάνισε «Το γλέντι» της Ιουλίας Καραπατάκη μέσα σε ένα δίωρο, πήγε να μου κάτσει ο κολοκυθοκεφτές στον λαιμό. -AIM.X.
