«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά. Στη σκηνή οι υπόλοιποι χορευτές απομακρύνονται και μας κοιτάνε συνωμοτικά. Με τα χέρια τους κάνουν τη γνωστή χειρονομία που σημαίνει ένα πράγμα: «είναι τρελή», «υστερικιά». Αλλαγή σκηνής.
Οι χορευτές του Kontakthof δεν χορεύουν ακριβώς. Το έργο της σπουδαίας χορογράφου Πίνα Μπάους που παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1978 δεν έμεινε στην ιστορία για τον χορό του. Δεν ταξιδεύει ανά τον κόσμο για τις εντυπωσιακές χορογραφίες του. Δεν είναι αυτό το θέμα του. Το ζήτημα που απασχολούσε την Πίνα Μπάους την εποχή που κυριαρχούσε η χαλαρότητα των σωμάτων, της επιθυμίας και των ορίων ήταν η «επαφή» και οι συνέπειές της. Στην παράσταση με τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας ψάχνουν αυτή την επαφή αλλά δεν ξέρουν πού θα τους βγάλει. Πόσο γρήγορα τα χάδια και τα αστειάκια, τα πειράγματα και τα τσιμπηματάκια μπορούν να γίνουν βάσανο, άγχος, κακοποίηση.
Το 1978 η Γαλλίδα συγγραφέας Βανέσα Σπρινγκορά ήταν έξι ετών. Οκτώ χρόνια αργότερα θα έμπαινε σε μια ερωτική σχέση με τον συγγραφέα Γκαμπριέλ Ματζνέφ που ήταν τότε 50 χρόνων με τη συναίνεση του οικογενειακού της περιγύρου. Ο βραβευμένος λογοτέχνης εκμεταλλεύτηκε το νεαρό κορίτσι και το αδιανόητο εμφανίστηκε ως αποδεκτό.
Ωστόσο η Σπρινγκορά βρήκε τη δύναμη να μιλήσει για την τραυματική εμπειρία της μέσα από το βιβλίο της «Συναίνεση» το 2020. Οι αποκαλύψεις της προκάλεσαν σάλο στη Γαλλία, εξαφάνισαν τον Ματζνέφ αλλά κυρίως οδήγησαν σε νομοθετικές αλλαγές και άνοιξαν μια μεγάλη συζήτηση για το τι σημαίνει «συναίνεση» που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το βιβλίο έγινε ταινία (Le Consentement) και παράσταση –η ελληνική εκδοχή της παίζεται στις αθηναϊκές σκηνές αυτή την περίοδο– το μήνυμά της πέρασε σε χιλιάδες ανθρώπους. Πώς το βιώνει η ίδια; «Παραμένει πάντα δύσκολο με την έννοια ότι εξαρτάται από τις στιγμές. Υπάρχουν μέρες που είμαι πιο ευάλωτη από άλλες, όπως όλος ο κόσμος άλλωστε», είπε στην «Κ» (12/2/2026).
Στη σκηνή του Εθνικού η αυλαία σηκώνεται με τους χορευτές καθισμένους σε καρέκλες. Πρώτα σηκώνονται οι γυναίκες. Ερχονται μία μία μπροστά στους θεατές και επιδεικνύουν τα κάλλη τους· πρόσωπο, κορμοστασιά, καθαρά χέρια, πόδια. Το «Kontakthof» προέρχεται από τη σύζευξη των λέξεων «επαφή» και «αυλή». Παλιά περιέγραφε τους οίκους ανοχής, εκεί που οι πελάτες πήγαιναν για να διαλέξουν το κορίτσι. Μόνο που στο τέλος κάποια πάντα μένει πίσω, κλαίει και σφαδάζει σαν τρελή.
