Λειτουργία Πτήσης

Κοντά στην Ομόνοια, εκεί στις στοές, είχε στις αρχές της κρίσης διάφορους κομπογιαννίτες. Θεραπευτικά βότανα, κιτς καντηλάκια, αστρομαντεία, βίβλοι και σέχτες και είχε και μια «ομάδα» που μετρούσε το στρες των περαστικών. Ηταν λίγο σαν αυτούς στο Σύνταγμα -«μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;»- που λειτουργούν σαν δείκτες για το εάν όντως μένεις εδώ και […]

«Να περνάω μια-δυο ώρες κάθε ημέρα τρέχοντας χωρίς να μιλάω σε κανέναν, τέσσερις-πέντε ώρες στο γραφείο» γράφοντας, κανένα πρόβλημα. «Ούτε δύσκολο το βρίσκω ούτε βαρετό». «Είμαι απ’ αυτούς που τους αρέσει να ’ναι μόνοι». Γιατί κάθομαι και διαβάζω κάτι σαν βιβλίο αυτοβοήθειας για μαραθωνοδρόμους/δρομείς/επίδοξους αναζητητές νοήματος γραμμένο από έναν μεγάλο μυθιστοριογράφο;  Θα μπορούσα να […]

Απ’ το μπαλκόνι των δίπλα μυρίζει μηλόπιτα. Αλλού ψήνουν κρέας. Το πρωί μάς ξυπνάνε τα καναρίνια κάποιας βεράντας που δεν βλέπω. Τα χαλιά κάποιου στον δεύτερο βρέχουν τις νεραντζιές. Στο ίδιο μπαλκόνι έχει κι ένα κουτσό σκυλί. Σέτερ νομίζω.

Θα τους δεις στους δρόμους της Αττικής που δεν κατάπιε ο εξευγενισμός. Στις αληθινές γειτονιές. Απλώνουν ρούχα σ’ απλώστρες ανοιχτές στο πεζοδρόμιο, κατοικούν στα υπόγεια, καθαρίζουν με χλωρίνη το κράσπεδο.

Πρώτο story: ένα τεράστιο πλήθος που χοροπηδάει κοντά σε μια πίστα. Τοποθεσία: αποθήκη (;), στάδιο (;) στις Βρυξέλλες. Δεύτερο story: τα πρόσωπα των φίλων μου υπερβολικά γυαλιστερά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Διαβάζω έναν όρκο αιώνιας αγάπης γραμμένο με μολύβι στον τοίχο ενός πανεπιστημιακού κτιρίου στην Μπολόνια. Κάποιοι γνωρίστηκαν στο Erasmus, βανδάλισαν λιγάκι τη σχολή γι’ αυτό. Να ’ναι ακόμη μαζί;