Λειτουργία Πτήσης

Στο Λονδίνο, το Λος Άντζελες, στα κέντρα των μεγάλων πόλεων χάνει κανείς πλήρως την επαφή με τον ουρανό. Μάλιστα από μακριά φαίνεται η φωτορύπανση σαν μία ονειρική αχλή που σκεπάζει τις πόλεις που ποτέ δεν κοιμούνται. Η αγαπημένη μου ώρα, όταν έχει δύσει ο ήλιος, αλλά δεν έχουν ανάψει ακόμη τα φώτα, ερχόταν όλο και […]

Αυτό είναι ένα αμιγώς χριστουγεννιάτικο κείμενο. Περιέχει ακριβώς τρεις προτάσεις για δώρα, το κόστος το υπολογίζω γύρω στα τριαντακάτι ευρώ (όλα μαζί). Πρώτα η χριστουγεννιάτικη ταινία: Ο υπεύθυνος στρατοπέδων συγκέντρωσης τελειώνει άλλη μια μέρα στη δουλειά. Θα χαϊδέψει το σκυλί του. Θα μιλήσει στη γυναίκα του. Θα φάει με τα παιδιά του. Μικρές πράξεις, καθημερινές, […]

Κοντά στην Ομόνοια, εκεί στις στοές, είχε στις αρχές της κρίσης διάφορους κομπογιαννίτες. Θεραπευτικά βότανα, κιτς καντηλάκια, αστρομαντεία, βίβλοι και σέχτες και είχε και μια «ομάδα» που μετρούσε το στρες των περαστικών. Ηταν λίγο σαν αυτούς στο Σύνταγμα -«μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;»- που λειτουργούν σαν δείκτες για το εάν όντως μένεις εδώ και […]

«Να περνάω μια-δυο ώρες κάθε ημέρα τρέχοντας χωρίς να μιλάω σε κανέναν, τέσσερις-πέντε ώρες στο γραφείο» γράφοντας, κανένα πρόβλημα. «Ούτε δύσκολο το βρίσκω ούτε βαρετό». «Είμαι απ’ αυτούς που τους αρέσει να ’ναι μόνοι». Γιατί κάθομαι και διαβάζω κάτι σαν βιβλίο αυτοβοήθειας για μαραθωνοδρόμους/δρομείς/επίδοξους αναζητητές νοήματος γραμμένο από έναν μεγάλο μυθιστοριογράφο;  Θα μπορούσα να […]

Απ’ το μπαλκόνι των δίπλα μυρίζει μηλόπιτα. Αλλού ψήνουν κρέας. Το πρωί μάς ξυπνάνε τα καναρίνια κάποιας βεράντας που δεν βλέπω. Τα χαλιά κάποιου στον δεύτερο βρέχουν τις νεραντζιές. Στο ίδιο μπαλκόνι έχει κι ένα κουτσό σκυλί. Σέτερ νομίζω.

Θα τους δεις στους δρόμους της Αττικής που δεν κατάπιε ο εξευγενισμός. Στις αληθινές γειτονιές. Απλώνουν ρούχα σ’ απλώστρες ανοιχτές στο πεζοδρόμιο, κατοικούν στα υπόγεια, καθαρίζουν με χλωρίνη το κράσπεδο.

Πρώτο story: ένα τεράστιο πλήθος που χοροπηδάει κοντά σε μια πίστα. Τοποθεσία: αποθήκη (;), στάδιο (;) στις Βρυξέλλες. Δεύτερο story: τα πρόσωπα των φίλων μου υπερβολικά γυαλιστερά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Διαβάζω έναν όρκο αιώνιας αγάπης γραμμένο με μολύβι στον τοίχο ενός πανεπιστημιακού κτιρίου στην Μπολόνια. Κάποιοι γνωρίστηκαν στο Erasmus, βανδάλισαν λιγάκι τη σχολή γι’ αυτό. Να ’ναι ακόμη μαζί;