Λειτουργία Πτήσης

Φαντάσου πως είσαι ένας φτωχός μετανάστης. Δεν ξέρεις και πολύ καλά αγγλικά και ζεις στοιβαγμένος ανάμεσα σε άλλους φτωχούς μετανάστες σε μια υποβαθμισμένη συνοικία της Νέας Υόρκης που όμως εσένα σού φαίνεται ο παράδεισος.

Στη στάση του λεωφορείου βλέπω μια διαφήμιση που μου παίρνει ώρα να καταλάβω ότι είναι διαφήμιση. Οι εγγραφές ξεκίνησαν. Σπεύσατε! Μάθετε το τάδε απολύτως περίπλοκο πράγμα σε λίγους μήνες. Ούτε που ασχολούμαι με το να ψάξω ποιος διδάσκει τι και τι είναι ακριβώς αυτό που διαφημίζεται, μα στην αρχή δεν πιστεύω καν ότι πρόκειται για […]

Μα πώς να μη νιώθει κανείς ριγμένος; Είναι Μάρτιος και δεν υπήρξε χειμώνας. Δεν σκεπάστηκαν όλα από κάποιο βαρύ πέπλο χιονιού. Δεν είδαμε τα δέντρα να γίνονται κρυστάλλινα. Μία μητέρα βάδιζε με το παιδάκι της κάπου στην πόλη τις προάλλες κι αυτό τη ρωτούσε για τις εποχές, τι εποχή είναι τώρα; Μαζί με τα παλαιολιθικά […]

Φεβρουάριος 2024: Φοιτητές στον τόπο του δυστυχήματος των Τεμπών. Μαυροφορεμένη νεολαία, κλαμένη και συγκινημένη, πασχίζει ν’ ακουστεί πίσω από ανακοινώσεις εγκεκριμένες από φοιτητικούς συλλόγους και μικρές, ήσυχες, χειρονομίες: κεράκια κι αναμνηστικά, κατάθεση λουλουδιών. Έχει κάτι στοιχειωδώς λάθος το συλλογικό πένθος σ’ αυτή την ηλικία κι είναι τουλάχιστον άβολο μικρά παιδιά να μαθαίνουν να «διεκδικούν» τα […]

Φαντάσου μία ζωή όπου τα όρια του κόσμου σου είναι τα όρια της εμπειρίας σου. Εναν κόσμο που αρχίζει και τελειώνει μ’ εσένα. Το όριο είναι οι πληροφορίες που σου εξασφαλίζουν οι αισθήσεις και οι εμπειρίες σου. Η εμπειρία των άλλων είναι άβατο. Δέσμιος της Ιστορίας που για εσένα προσωπικά θα μεταφράζεται ως ευκαιρίες, αποτυχίες […]

Σημείωση: Οσα ακολουθούν δεν είναι διαφήμιση, εξόφληση υποχρέωσης ή πληρωμένο «περιεχόμενο», είναι μία ήσυχη περιπλάνηση σε μέρη όπου συνάντησα ανθρώπους ν’ απολαμβάνουν την ατμόσφαιρα και τους πάγκους του βιβλιοπωλείου. 1. Βιβλιοπωλείο Saint George, Βερολίνο. Φαντάσου ένα χώρο με ξύλινο πάτωμα που τρίζει, μικρή διακριτική βιτρίνα και πάγκους μεταχειρισμένων. Στενές σκάλες που ακουμπούν σε ψηλές, ξύλινες […]

Γιατί δεν απευθυνόμαστε συχνότερα μ’ ερωτικές επιστολές, εξομολογήσεις, μικρά, χαζά ποιήματα σε μέρη, αναρωτιόμουν περπατώντας μες στη λιακάδα, ένα ήσυχο μεσημέρι, καθημερινής, κάπου κοντά στο Νιάρχος; Είχε αυτό το φως Φεβρουαρίου που έχει η Αττική και από τα σπίτια μύριζε φαγητό. Γενικώς ήταν ήσυχα και συγκινητικά με τον πιο απλό τρόπο. Και σκεφτόμουν πόσο περίεργο […]

«Ο εγκληματολόγος υπογράφει μπροστά μου μια στοίβα λευκές αναφορές για τον τόπο του εγκλήματος». Το έγκλημα υπό διερεύνηση είναι φτιαχτό, οι αποδείξεις εκ των υστέρων. «Ας πιούμε επιτέλους στα σοβαρά!». Στο αστυνομικό τμήμα οι μαθητευόμενοι πηγαινοφέρνουν σακούλες με μπίρες, κονιάκ και βότκα. Τα μπουκάλια κροταλίζουν με τους λαιμούς τους, αλλά για δύο μπίρες ο ελεγκτής […]

Η ένοχη απόλαυσή μου στα αγγλόφωνα βιβλιοπωλεία είναι τα αμερικανικά ευπώλητα. Το παραδέχομαι: οι καθαρισμένες μέχρι αηδίας προτάσεις που γλιστράνε απ’ την πολλή επιμέλεια, η άβολα προφανής αφήγηση. Τα λατρεύω όλα αυτά πού και πού. Είναι το αναγνωστικό ανάλογο της κοτόσουπας. Θέλω να πω είναι καθησυχαστικό χωρίς πολύ κόπο. Ισως σαν μάφιν. Ετσι, πήρα στα […]

Φαντάσου μια σκοτεινή πόλη. Φυσάει και κάνει κρύο. Και έχει κλείσει το κινητό σου – ιδανικά έχει χαλάσει τελείως. Δεν μπορούν να σε βρουν και περιπλανιέσαι στα χαμένα. Μες στα σκοτάδια, διακρίνεις ένα τέλεια φωτισμένο κτίριο. Φαίνεται ζεστό και φοβάσαι πως θα είναι εμπορικό κέντρο. Μετά βλέπεις παρκαρισμένα ποδήλατα, ένα γραφείο υποδοχής και ατέλειωτα ράφια με βιβλία. […]

«Είναι ο τύπος που έκανε την κραυγή» λέει μ’ αμερικάνικα αγγλικά μία κοπέλα στον φίλο της. Φοράνε αυτά τα χίπστερ σκουφάκια κι είναι το μόνο πράγμα με χρώμα πάνω τους, από κάτω στολή Βερολίνου: μαύρα. Την Κραυγή την είχα δει σ’ ένα μπαρ των εξαρχείων σε φτηνιάρικο διακοσμητικό αντίγραφο όταν σπούδαζα στην Αθήνα. Ο μικροσκοπικός […]

«Επιθυμώ» (ναι, έτσι λέει, επιθυμώ) «γυναίκα συγκάτοικο χωρίς να πληρώνει ενοίκιο, μοναδική υποχρέωση να καθαρίζει το σπίτι και να μαγειρεύει». «Ψάχνω συγκάτοικο, μπορώ να διαθέσω έως 300 ευρώ, είμαι ακόμη στη Γερμανία, αλλά θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα» (δημοσιευμένο σε ελληνόφωνη ιστοσελίδα αναζήτησης συγκατοίκου τις ημέρες των γιορτών).  Αυτό το νιουζλέτερ οφείλει πολλά στις ελληνόφωνες […].

Τι σημαίνει ξεκουράζομαι; Για πολλούς σημαίνει το ξύσιμο μιας πληγής. Στη συζήτηση «Πώς να Ξεκουράζεσαι» (how to rest), στο περιοδικό The Atlantic, ακούω διάφορα τρομακτικά που δεν μου προξενούν καμία εντύπωση. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να κοιμηθούν, δεν ξέρουν να ξεκουραστούν, κοιτάζουν σαν χάνοι εισερχόμενα μηνύματα. Κάπου μεταξύ της απόλυτης παραίτησης/μελοδραματικής «δραπέτευσης από τον καπιταλισμό» […]

Στο Λονδίνο, το Λος Άντζελες, στα κέντρα των μεγάλων πόλεων χάνει κανείς πλήρως την επαφή με τον ουρανό. Μάλιστα από μακριά φαίνεται η φωτορύπανση σαν μία ονειρική αχλή που σκεπάζει τις πόλεις που ποτέ δεν κοιμούνται. Η αγαπημένη μου ώρα, όταν έχει δύσει ο ήλιος, αλλά δεν έχουν ανάψει ακόμη τα φώτα, ερχόταν όλο και […]

Αυτό είναι ένα αμιγώς χριστουγεννιάτικο κείμενο. Περιέχει ακριβώς τρεις προτάσεις για δώρα, το κόστος το υπολογίζω γύρω στα τριαντακάτι ευρώ (όλα μαζί). Πρώτα η χριστουγεννιάτικη ταινία: Ο υπεύθυνος στρατοπέδων συγκέντρωσης τελειώνει άλλη μια μέρα στη δουλειά. Θα χαϊδέψει το σκυλί του. Θα μιλήσει στη γυναίκα του. Θα φάει με τα παιδιά του. Μικρές πράξεις, καθημερινές, […]