Λειτουργία Πτήσης

Σίγουρα αυτή η επιστολή θα πάει στα χαμένα, εκεί που πάνε οι αυθόρμητες εκδηλώσεις θαυμασμού αναγνωστών. Αλλά σ’ τη γράφω.

Αγαπητέ Ο., αν η αξιοπρέπεια κυβερνούσε τον κόσμο, θα μιλούσαμε ήρεμα στην αυλή κάποιου μπαρ. Εσύ θα έπινες μπέρμπον. Στο Διαδίκτυο δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Ο διάλογος είναι ναρκοθετημένος. Οι κρίσιμες θέσεις ακυρωμένες από πριν. Ας συμφωνήσουμε, ήδη, και οι δυο πως είναι μία φρικτή εξέλιξη για οποιαδήποτε δημοκρατία η μία πλευρά να θεωρεί τους οπαδούς της άλλης πλευράς «σκουπίδια», «ηλίθιους», «ριζοσπαστικοποιημένους, επικίνδυνους κομμουνιστές».

Αγαπητή Α., Δεν πειράζει που δεν ξέρεις ιστορία. Στην πραγματική ζωή κανείς δεν θα σού βάλει κακό βαθμό για ένα τέτοιου είδους πταίσμα. Θα σε βαθμολογήσουν για άλλα ζητήματα, για παράδειγμα για τα μαλλιά σου, αλλά κανείς δεν θα ενοχληθεί εάν δεν έχεις ιδέα τι έκανε η πατρίδα σου στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το βασικό είναι να παριστάνεις τη βαθιά γνώστρια όπως και οι άλλοι άνθρωποι γύρω σου.

Εχετε παίξει ποτέ Killzone; Ή κάποιο άλλο βιντεοπαιχνίδι φτιαγμένο από την πλευρά του πολεμιστή; Οταν βλέπω βίντεο από τον πόλεμο μου μοιάζουν βιντεοπαιχνίδια. Τα μπάζα μετά από το απάνθρωπο υπερθέαμα ενός ακόμη βομβαρδισμού δεν παραπέμπουν σε πολυκατοικίες που είχαν μέσα κατσαρολικά και καρότσια μωρών. Οι σκονισμένοι πρόσφυγες, που φωτογραφίζονται και διακινούνται σαν υλικό προς εξυπηρέτηση […]

Πέρασα το Σαββατοκύριακο συναχωμένη καταναλώνοντας εύπεπτη λογοτεχνία στα αγγλικά και συνεντεύξεις συγγραφέων στο YouTube. Η Ρω βρίσκεται σε τέλμα. Είναι μόλις τριάντα. Εχει απομακρυνθεί από τη μητέρα της, το αγόρι της την παράτησε, για να συμμετάσχει σε μία αποστολή στον Αρη. «Ερχεται αντιμέτωπη με το τραύμα της παιδικής της ηλικίας» κ.λπ.

Η ακροδεξιά έχει τη δική της έντονη συναισθηματική ζωή. Ενα ολόκληρο κοκτέιλ συναισθημάτων, σαν μικρό εκρηκτικό βουνό. Αρχισα να σκέφτομαι την εναλλακτική Δεξιά όταν παρατήρησα έναν συγκεκριμένο τρόπο εκφοράς του λόγου σε άτομα που γνώριζα. Ή που νόμιζα πως γνώριζα. Μία ταχύτατη ριπή λέξεων, απάνθρωπες εκφράσεις, παράνοια, σύνδρομο καταδίωξης και σαν κερασάκι στην τούρτα αναφορές […]

Αυτό που σου συνέβη είναι παντού γύρω μας. Αγαπητή τάδε, περπατούσα βράδυ καθημερινής στο Γκάζι περνώντας μπροστά από τα σάπια διασκεδαστήρια και τα χοντοκάδικα της Ιεράς Οδού. Οι τελειωμένοι μεθοκοπούσαν και αγόραζαν βρώμικο, ενώ εσύ λογικά κοιμόσουν ή πάθαινες κρίση πανικού, επειδή κάτι που δεν είναι δικό σου σ’ έκανε να νιώθεις χάλια μέσα στο σώμα σου.

Βρέχει, μάθε ισπανικά Το φθινόπωρο είναι η αληθινή αρχή των πραγμάτων. Εκείνες τις ημέρες που ο καιρός κάνει ένα μικρό γύρισμα και χρειάζεται ζακέτα, τότε αρχίζει όντως η νέα εποχή. Και μπορεί να βοηθάει ένας μικρός χαζός στόχος, για να πάρεις λίγη φόρα. Οι χειμερινοί κολυμβητές λένε ότι πείθονται να πέσουν στο κρύο νερό, γιατί […]

Εχω απίστευτη φοβία θανάτου. Από μικρή. Σκεφτόμουν τον θάνατο νύχτα μέρα – οκέι, περισσότερο τη νύχτα, αλλά και μερικά μεσημέρια, αν το σπίτι ήταν άδειο. Μπορούσα να παραλύσω απλώς και μόνο στην ιδέα αυτής της απολύτως περίεργης συνθήκης: πρώτα ζεις και μετά πεθαίνεις. Τρελό. Με τα χρόνια το ‘χω καταλάβει: δεν μπορείς να αντιτάξεις και […]

Η λογική ήταν να μπω σε κάποια σχολή και μετά να κάνω ό,τι θέλω. Κι όπως πολλά κορίτσια με έφεση στην αντιλογία διάλεξα τη Νομική. Οταν έφτασα στην Αθήνα δεν ήξερα πού είναι η Σόλωνος. Ρώτησα σε μία καφετέρια που τα επόμενα χρόνια θα άλλαζε όνομα κάθε τρεις και λίγο προσπαθώντας να τα βγάλει πέρα […]

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια μπορούσες να μυρίσεις το χώμα, να δεις τα φύλλα ν’ αλλάζουν. Εβρεχε. Οχι όπως όταν έρχεται το τέλος του κόσμου, αλλά όπως όταν πρέπει να κάνεις ένα ζεστό ρόφημα. Πέρσι το φθινόπωρο βρωμούσε. Στη Θεσσαλία μύριζε λάσπη. Το μέρος θύμιζε βάλτο. Τα κηπευτικά ήταν δύσοσμα και αηδιαστικά. Βρέθηκα στο έλος […]

Έχετε βγάλει ποτέ σέλφι κατά λάθος; Αυτό που πας ν’ ανοίξεις την εφαρμογή της τράπεζας, για να πληρώσεις το ενοίκιο, αλλά είναι ανοιχτή η φωτογραφική του κινητού και συλλαμβάνει τα σπυράκια, τη ρυτίδα, το μάτι που αλληθωρίζει ή το δέρμα μετά από έναν κακό ύπνο στο αεροπλάνο; Το ’χω πάθει εγώ.

Σήμερα σκεφτόμουν αν χρειαζόμαστε ακόμη ένα κείμενο για τις φωτιές και το συλλογικό τραύμα της πλήρους αποσύνθεσης του ελληνικού καλοκαιριού: τη θέση των διακοπών και της χαλαρότητας έχουν καταλάβει στο μυαλό των Ελλήνων οι αγωνίες για τον καιρό και την ακριβή ζωή. Σκεφτόμουν, λοιπόν, αν πρέπει να μιλήσουμε κι άλλο για κάτι που ήδη ξέρουμε, […]

Δεν είχα ιδέα ποιος είναι ο Frans Hals. Παίρνοντας το μετρό μία καλοκαιρινή μέρα στο Βερολίνο έπιασα με την άκρη του ματιού μου τις μεγάλες αφίσες, μούσκεμα από την κόλλα, που σε καλούσαν στην έκθεσή του, αλλά δεν έδωσα σημασία. Δεν ξέρω και πολλά από τέχνη. Πηγαίνω στα μουσεία για να ηρεμήσω και να μορφωθώ. […]

Η αντίδραση πολλών ανθρώπων ήταν από ξινισμένη μέχρι κακιασμένη, μέχρι απροκάλυπτα προβληματική (τύπου «εμείς το κάναμε καλύτερα»).