Το 2018 επισκέφθηκα την περιοχή της Rioja στην Ισπανία για πρώτη φορά, με σκοπό να παρακολουθήσω το συμπόσιο των Master of Wine. Στο βασικό wine tasting του συνεδρίου συμμετείχαν πέντε «βαριά» ονόματα παραγωγών της Ισπανίας, όπου ο καθένας παρουσίαζε ένα κρασί του. Με αφορμή αυτό, όλο το ελληνικό λόμπι είχαμε κάνει μια υποθετική συζήτηση με θέμα ποιους Ελληνες παραγωγούς θα βάζαμε σε αυτό το τραπέζι, αν το συμπόσιο γινόταν στην Ελλάδα. Κάποια ονόματα που μου έρχονται γρήγορα γρήγορα στο μυαλό είναι αυτά των Βαγγέλη Γεροβασιλείου, Γιάννη Μπουτάρη (και του γιου του Στέλιου), Γιάννη Παρασκευόπουλου, Πάρι Σιγάλα και Γιώργου Σκούρα. Σίγουρα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε αρκετούς ακόμα παραγωγούς, μεγαλύτερους ή μικρότερους σε ηλικία, από γνωστά ή λιγότερο γνωστά οινοποιεία, αλλά νομίζω αυτοί που ανέφερα είναι πρόσωπα που κανείς δεν αμφισβητεί τη συμβολή τους στο ελληνικό κρασί. Για να μαθαίνουν και οι νεότεροι, να τι έχουν πετύχει μέχρι σήμερα:
Βαγγέλης Γεροβασιλείου
Ο άνθρωπος που αναβίωσε την ποικιλία Μαλαγουζιά. Ξεκίνησε όταν δούλευε ως οινολόγος στο οινοποιείο Porto Carras βρίσκοντας κάποια κλήματα και συνέχισε όταν δημιούργησε το δικό του οινοποιείο στην Επανομή της Θεσσαλονίκης, όπου φύτεψε την ποικιλία αυτή σε μεγάλη έκταση και την έκανε γνωστή σε όλη την Ελλάδα και όλο τον κόσμο. Η δεύτερη γενιά, ο γιος του Αργύρης, ασχολείται με το κομμάτι της οινοποίησης συνεχίζοντας την παράδοση. Το κρασί-statement που κυκλοφόρησε πρώτα ήταν το Κτήμα, ένα χαρμάνι από Μαλαγουζιά και Ασύρτικο. Φανταστείτε όμως πως στην αρχή η ετικέτα ανέφερε μόνο το Ασύρτικο σαν ποικιλία, γιατί η Μαλαγουζιά τότε ήταν άγνωστη.
Γιάννης Μπουτάρης
Ηταν ο άνθρωπος που πήγε ένα βήμα παραπέρα την οικογενειακή επιχείρηση Μπουτάρη, αγοράζοντας αμπελώνες και μπαίνοντας στην καλλιέργεια της πρώτης ύλης. Είναι επίσης αυτός που έκανε γνωστό το Ξινόμαυρο σε όλο τον κόσμο και δημιούργησε κρασιά με φοβερό value for money και δυνατότητες παλαίωσης. Το ίδιο συνέχισε να κάνει και μετά το 1997, ως Κτήμα Κυρ-Γιάννη πια, όταν τα δύο αδέρφια Μπουτάρη χώρισαν το οινοποιείο. Ο γιος του Στέλιος συνεχίζει με την ίδια εξωστρέφεια συμπαρασύροντας όλη την περιοχή. Σίγουρα ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν ένα ορόσημο για το ελληνικό κρασί και η απώλειά του ήταν μεγάλη.
Γιάννης Παρασκευόπουλος
Ηταν καθηγητής μου στη σχολή Οινολογίας, ένας άνθρωπος που με βοήθησε αρκετά στα πρώτα μου βήματα. Ξεκάθαρα γνώριζε πολλά για το κρασί, είχε –αυτό που λέμε– την τεχνογνωσία. Τη δεκαετία του 1990 δημιουργούσε φοβερά κρασιά στο νησί της Σαντορίνης και στο τέλος της δεκαετίας αποφάσισε να επιχειρήσει και στη Νεμέα, αλλάζοντας τον τρόπο φύτευσης των αμπελώνων, με σκοπό τη δημιουργία γεμάτων, πληθωρικών κρασιών. Οι ντόπιοι στην αρχή τον κορόιδευαν, αλλά σύντομα ακολούθησαν το παράδειγμά του.
Πάρις Σιγάλας
Ηταν ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στην εξωστρέφεια των κρασιών της Σαντορίνης στο εξωτερικό, έκανε γνωστό το νησί και το Ασύρτικο στα πέρατα του κόσμου. Φύτευσε αρκετούς αμπελώνες στο νησί, σε περιοχές και εποχές όπου το να μη φτιάξεις άλλο ένα ξενοδοχείο αλλά να φυτέψεις αμπέλια, έμοιαζε με αυτοκτονία! Εδώ και κάποια χρόνια έχει πουλήσει το μερίδιό του στο Κτήμα Σιγάλα στον Στέλιο Μπουτάρη και έχει δημιουργήσει ένα cult project στο σπίτι του στην περιοχή των Μενεξέδων, το Oeno Π! Αρκετά σπάνια κρασιά με μικρή παραγωγή αλλά τρομερά υψηλή ποιότητα.
Γιώργος Σκούρας
Ακόμα ένα βαρύ όνομα της ελληνικής οινικής σκηνής, δημιούργησε κάποια από τα πιο εμβληματικά κρασιά του αμπελώνα μας, αλλά όταν αποφάσισε να κυκλοφορήσει το πιο ακριβό του κρασί με βιδωτό καπάκι και όχι με φελλό ήταν μια επανάσταση. Ο κόσμος τότε (δυστυχώς μάλλον και τώρα!) πίστευε πως τα κρασιά που είχαν τέτοιο πώμα εμφιάλωσης ήταν κακής ποιότητας και δεν ήταν η πρώτη τους επιλογή. Με το παραπάνω σκεπτικό στον νου του, αποφάσισε να κάνει το αντίθετο, βάζοντας το βιδωτό καπάκι στο πιο ακριβό λευκό κρασί του, ώστε ο καταναλωτής να μην το θεωρήσει κακής ποιότητας γιατί η τιμή του ήταν υψηλή.
5 κρασιά τους που πρέπει να πιείτε
(Φωτογραφία: Σοφία Παπαστράτη)
Κτήμα, Μαλαγουζιά-Ασύρτικο, Κτήμα Γεροβασιλείου, Επανομή
Ολα τα κρασιά του Κτήματος Γεροβασιλείου προέρχονται από την ιδιόκτητο αμπελώνα του που είναι φυτεμένος μπροστά από το οινοποιείο. Το Κτήμα είναι ένα κρασί με πρασινοκίτρινο χρώμα, αρώματα φρέσκων λευκών ανθέων, πράσινων φρούτων, λεμονιού, λευκόσαρκου ροδάκινου και άγουρων τροπικών φρούτων, τονισμένη οξύτητα και μέτριο σώμα. Ξεκάθαρα ένα κρασί για aperitif και ιδανικό με δροσερές πράσινες σαλάτες.
Ράμνιστα, Ξινόμαυρο, Κτήμα Κυρ-Γιάννη
Η Ράμνιστα είναι ένας αμπελώνας που βρίσκεται περιμετρικά του οινοποιείου και είναι χωρισμένος σε τρεις αμπελώνες, τη Λίμνη, τα Κυκλάμινα και το Συνιάκι που εμφιαλώνονται όλα μαζί ως Ράμνιστα (φυσικά, ο Στέλιος Μπουτάρης τα έχει εμφιαλώσει και χωριστά). Ενα κρασί διαχρονικό, με φοβερή παλαίωση: αν δοκιμάσετε τώρα τη χρονιά του 1997 θα εκπλαγείτε ευχάριστα, ειδικά αν την είχατε αγοράσει τότε! Απολαύστε τη με χοιρινό στη γάστρα με πατάτες.
Κτήμα, Αγιωργίτικο, Γαία Οινοποιητική, Νεμέα
Ο Γιάννης Παρασκευόπουλος με αυτό το κρασί άλλαξε στυλιστικά τα κρασιά της Νεμέας. Το Κτήμα Γαία είναι ένα κρασί με βαθύ πορφυρό χρώμα, που συνδυάζει τον φρέσκο φρουτώδη χαρακτήρα του Αγιωργίτικου, με την πολυπλοκότητα, τη συγκέντρωση και την πυκνότητα, δημιουργώντας ένα κρασί γεμάτο, με δομή, ισορροπημένη οξύτητα και γεμάτο σώμα. Θα αγαπούσε δίπλα του ένα μοσχαράκι κοκκινιστό με χοντρό μακαρόνι και φρέσκια τριμμένη γραβιέρα.
Σαντορίνη, Ασύρτικο, Κτήμα Σιγάλα
Ενα κρασί-πρεσβευτής για το νησί της Σαντορίνης – έχει ταξιδέψει ίσως στις περισσότερες χώρες από κάθε άλλο. Αρωματικά είναι μέτριας έντασης, με έντονο mineral χαρακτήρα, αρώματα φρέσκων εσπεριδοειδών και άγουρων πυρηνόκαρπων φρούτων, αρώματα ανθέων και έντονη αλμύρα, ενώ η οξύτητα είναι υψηλή και το σώμα γεμάτο. Απολαύστε το δίπλα σε ένα ψητό καλαμάρι.
Viognier Eclectique, Κτήμα Σκούρα, Πελοπόννησος
Το Viognier Eclectique είναι ένα κρασί best seller. Kάθε χρόνο καλά καλά δεν προλαβαίνει να κυκλοφορήσει και εξαντλείται. Το χρώμα του είναι βαθύ χρυσαφί με έντονα αρώματα ώριμων φρούτων, όπως κομπόστα ροδάκινο και βερίκοκο, μάνγκο και ανανά, αλλά και αρώματα δρυός, βανίλιας και βουτύρου. Εχει έναν ξηροκαρπάτο χαρακτήρα, λιπαρή υφή, ισορροπημένη οξύτητα και γεμάτο σώμα. Ενα κρασί που θέλει δίπλα του γεμάτα πιάτα όπως ένα κριθαρότο με γαρίδες και καραβίδες.
