Στάθης Ν. Καλύβας*

Η θετική αναφορά του πρωθυπουργού στο «Ελληνικό όνειρο», το πρόσφατο βιβλίο μου, που βασίστηκε σε μια μεγάλη συζήτηση με τον Κώστα Γιαννακίδη για το παρελθόν και το μέλλον της χώρας, με χαροποίησε ιδιαίτερα, όπως ήταν φυσικό, γιατί πιστεύω στη δύναμη των ιδεών και επιθυμώ να γίνονται ευρύτερο κτήμα.

Η χώρα θέτει έναν καινούργιο μετανεωτερικό στόχο.

Η επέτειος της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης δεν είναι τίποτα λιγότερο από τα συλλογικά μας γενέθλια. Αν σήμερα είμαστε Ελληνες, αυτό το οφείλουμε σε ένα ιστορικό γεγονός πριν από 200 χρόνια.

Ενα σημαντικό πολιτικό στοιχείο της μετεμφυλιακής Ελλάδας ήταν το λεγόμενο «παρακράτος», όρος που περιέγραφε εξωθεσμικούς μηχανισμούς οι οποίοι συνδέονταν παρασκηνιακά με κρατικούς παράγοντες, κυρίως στο παλάτι και στις Ενοπλες Δυνάμεις – ένα είδος «παραεξουσίας» δηλαδή. Οι παρεμβάσεις του ήταν συνήθως βίαιες και στο στόχαστρο βρισκόταν το Κέντρο και ιδίως η Αριστερά. Η δολοφονία του βουλευτή […]

Τα κράτη λειτουργούν κάπως όπως και οι άνθρωποι – είναι άλλωστε οργανωμένες και θεσμοποιημένες συλλογικότητες ανθρώπων. Για να προχωρήσουν και να βελτιωθούν, θέτουν στόχους που εμπνέουν και κινητοποιούν.

Από τα «Κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας» του Κώστα Κωστή που εκδόθηκαν το 2013 και έχουν έκτοτε κάνει αρκετές επανεκδόσεις έως την «Ελληνική οικονομία μετά το 1950», που μόλις κυκλοφόρησε ως ο πρώτος τόμος μιας μνημειώδους τριλογίας που ετοιμάζει ο Χρυσάφης Ιορδάνογλου, η πρόσφατη παραγωγή φιλόδοξων ιστορικών συνθέσεων που στηρίζονται σε δεκαετίες επίπονης επιστημονικής έρευνας, αλλά […]

Ελαβα πρόσφατα από φίλο μου, ξένο πανεπιστημιακό, ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που κυκλοφορεί ευρύτατα σε διεθνείς πανεπιστημιακούς κύκλους και καλεί σε συμπαράσταση γιατί δήθεν τα ελληνικά πανεπιστήμια απειλούνται και η δημοκρατία στη χώρα μας κινδυνεύει.

Υπήρξε η εισβολή ενός πλήθους διαδηλωτών στο αμερικανικό Κοινοβούλιο περίπτωση πραξικοπήματος; Η απάντηση είναι αρνητική. Τα πραξικοπήματα εκδηλώνονται όταν ομάδα συνωμοτών με ισχυρή παρουσία στο εσωτερικό των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας επιχειρεί βάσει σχεδίου να καταλύσει το πολίτευμα και να επιβάλει νέα κυβέρνηση της αρεσκείας της.

Τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου στην αμερικανική πρωτεύουσα ήταν τόσο σοκαριστικά όσο και η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Το τελευταίο κείμενο της χρονιάς είναι έκφραση απολογισμού και ελπίδας. Καθώς ολοκληρώνω τον ενδέκατο χρόνο τακτικής αρθρογραφίας στην «Κ» (πώς περνάει ο χρόνος!) συναρμολογώ θραύσματα μιας ταραχώδους δεκαετίας όπως προκύπτουν από τους ετήσιους αυτούς απολογισμούς μου.

Ποιες θα είναι οι μακροχρόνιες πολιτικές επιπτώσεις της πανδημίας; Τρία είναι τα βασικά σενάρια. Στο πρώτο και δημοφιλέστερο, η πανδημία αποτυπώνει και επομένως συμβάλλει στην παρακμή του δυτικού μοντέλου, ενώ παράλληλα πριμοδοτεί την άνοδο της Κίνας και στο τρίπτυχο πολιτικός αυταρχισμός, κοινωνική πειθαρχία και προτεραιότητα του συλλογικού.

Εισπράττουμε την πανδημία σαν μια μεγάλη καταστροφή: τα θύματα, το οικονομικό κόστος, η αίσθηση της ξαφνικής και απρόβλεπτης ανατροπής και, φυσικά, οι αλλαγές, για άλλους μικρότερες και για άλλους μεγαλύτερες, που επιβάλλει στην καθημερινότητά μας.