Στάθης Ν. Καλύβας*

Ο νέος φωτισμός απέχει αρκετά από την ένταση και τη μοναδική γοητεία που είχε.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύο κρίσεις, η καθεμιά από τις οποίες αρκεί για να μας γονατίσει. Αν όμως συνδυαστούν, το αποτέλεσμα θα κάνει την κρίση του 2010 να μοιάζει με παιδική χαρά.

Ο αποκρουστικός φόνος του Τζορτζ Φλόιντ από τέσσερις αστυνομικούς στη Μινεσότα αποδίδεται σχεδόν αυτόματα στον ρατσισμό, κάτι που δεν είναι λάθος, αλλά ούτε και εντελώς σωστό.

Μαζί με τη λέξη «μεταρρύθμιση», η φράση «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία» απαξιώθηκε βαθύτατα γιατί ειπώθηκε υπερβολικά χωρίς να γίνει πράξη.

Η υγειονομική κρίση που προκάλεσε ο κορωνοϊός μπορεί να διακριθεί σε τρεις φάσεις. Η πρώτη ξεκίνησε με την εμφάνισή του και οδήγησε στην εφαρμογή της σκληρής καραντίνας.

Το 1993 μετακόμισα στη Νέα Υόρκη για να εργαστώ ως επίκουρος καθηγητής στο New York University.

Με το που ξεκίνησε η πανδημία, αρκετοί Ελληνες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό, είτε από ανάγκη (ως εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις που διέκοψαν τη λειτουργία τους ή φοιτητές σε πανεπιστήμια που έκλεισαν), είτε επειδή η μετακίνηση προς ένα καθεστώς εργασίας από το σπίτι τους το επέτρεπε, ήρθαν στην Ελλάδα.

Η λέξη «λοιμός» ακούγεται παράταιρη και αναχρονιστική, δεν παύει όμως να είναι δόκιμη για την περιγραφή επιδημικών, μολυσματικών και θανατηφόρων νόσων, όπως και η νόσος COVID-19 που, ξεκινώντας από την Κίνα τον περασμένο Δεκέμβριο, έχει πια ανατρέψει κάθε βεβαιότητα σε παγκόσμια κλίμακα.

Το 1345, οι Τάταροι πολιόρκησαν την Caffa, ένα γενοβέζικο λιμάνι στα παράλια της Κριμαίας, μια πόλη που στην αρχαιότητα ήταν γνωστή ως Θεοδοσία και σήμερα λέγεται Φεοδοσία.

Στα χρόνια της κρίσης κυριαρχούσε το ερώτημα «πότε θα τελειώσει» και η δημοφιλέστερη απάντηση ήταν «ποτέ». Τώρα, που τα χρόνια αυτά είναι πίσω μας, η συζήτηση έχει περάσει στο θέμα της ανάπτυξης και το ερώτημα είναι «πότε θα έρθει».

Από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου η σύγκριση δημοκρατικών και αυταρχικών καθεστώτων ακολουθεί ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: ναι μεν η δημοκρατία προσφέρει ελευθερία, όμως δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα αυταρχικά καθεστώτα σε αποτελεσματικότητα.

Η ουσιαστική και συμβολική σημασία της εκλογής της Κατερίνας Σακελλαροπούλου είναι προφανής και έχει αναλυθεί διεξοδικά. Αξίζει όμως να επισημανθούν δύο σημαντικές πτυχές της ιστορικής αυτής εκλογής που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.