Παντελής Μπουκάλας

Μια φορά κι έναν καιρό, δηλαδή, σε ιστορικό χρόνο, μόλις χθες, αν ένα αντρόγυνο δεν αποκτούσε παιδιά, το καταδικαστικό πόρισμα του σογιού και της μικροκοινωνίας που το περιέβαλλε δεν προϋπέθετε την παραμικρή σκέψη, το παραμικρό συναίσθημα.

Γενναιόδωρος ο Αντι Γουόρχολ, προϋπολόγιζε δεκαπεντάλεπτη τη μελλοντική κατά κεφαλήν δημοσιότητα, και μάλιστα πλανητική.

Είναι πολύ εύκολο, γι’ αυτό και συνηθίζεται από παλιά, να ρίχνουμε το φταίξιμο για πολλά και ποικίλα στην «ιδιορρυθμία του Ελληνα», που την εννοούμε σαν εγωπάθεια και εμμονική καχυποψία.

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2020, μια πυρκαγιά καταστρέφει το σημείο μηδέν της ντροπής, ελληνικής και ευρωπαϊκής: τον προσφυγικό καταυλισμό στη Μόρια.

Εκτός από τις «ανάλαφρες στιγμές της», στην υπερπροβολή των οποίων ειδικεύεται ο γυάλινος κόσμος των καναλιών, η Σύνοδος Κορυφής του G7 στην Κορνουάλη είχε και τις βαριές.

Δεν θυμάμαι αν έχει υπάρξει άλλη φορά απόλυτη χρονική σύμπτωση του Γιούρο και του Κόπα Αμέρικα. Αλλά ούτε αν έτυχε να βρεθούν ταυτόχρονα και οι δύο διοργανώσεις στον αστερισμό της πολιτικής.

Υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω –και δεν εννοώ το υπερδιάστημα, αλλά το γύρω μας και το δίπλα μας– που ονειρεύονται τον κόσμο, αν όχι σαν ένα απέραντο μεσαιωνικό Κατάρ, έστω σαν ένα απέραντο μεταμοντέρνο Αμαζον.

Στις 28 Απριλίου πληροφορηθήκαμε από τον πρόεδρο του ΕΟΔΥ Παναγιώτη Αρκουμανέα ότι «το 95% των ανθρώπων που βρίσκονται σε ΜΕΘ και αυτών που χάνουν τη ζωή τους δεν έχει εμβολιαστεί».

Εχει απόλυτο δίκιο η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Υπάρχουν πράγματι «αγαπημένοι καλεσμένοι των μίντια».

Προχθές Κυριακή, 6 Ιουνίου, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Στέλιος Πέτσας είπε κάτι πιθανότατα σωστό, αλλά σε λάθος χρόνο.

Πέρασε μισός αιώνας από το 1972, όταν ο ΟΗΕ όρισε την 5η Ιουνίου ως Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Στόχος αυτής της γιορτής που μοιάζει με μνημόσυνο η ενημέρωση για τα περιβαλλοντικά προβλήματα.

Καλές είναι οι μεταφορές, οι μετωνυμίες, οι παρομοιώσεις, οι παραβολές. Ολα καλά. Αλλά στον καιρό τους. Και με μέτρο.