Κώστας Λεονταρίδης

Από το Εν τούτω νίκα έως τη Στάση του Νίκα μόνο 220 χρόνια δρόμος. Το πρώτο γεγονός ήταν από τις μεγάλες στροφές της Ιστορίας. 

Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής εγκαινίαζε μεγάλο έργο. Ζοχαδιάστηκε, σμίξαν τα φρύδια του ακούγοντας νεαρό ρεπόρτερ της εμβληματικής «Καθημερινής» να απευθύνει ερώτηση.

Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν. Μοιρολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες… Κλασική αναφορά στο πιο ξακουστό εγχώριο λαϊκό αρχιτεκτόνημα του είδους, το Γιοφύρι της Αρτας με ασεισμικά θεμέλια θρύλου και ιστορίας· αιωνία η μνήμη της γυναίκας του πρωτομάστορα κι ας είναι ελαφρές οι πέτρες που τη σκεπάζουν.

Εμίλ Ζολά. Κλασική φιγούρα αληθώς γενναίου διανοουμένου. Υπόθεση Ντρέιφους, σε όλους γνωστή, οπότε αρκεί μια φευγαλέα υπενθύμιση, προϊόν αντιγραφής. Θύμα σύνθετης σκευωρίας και στοχοποίησης, ο Αλφρεντ Ντρέιφους, Γαλλοεβραίος αξιωματικός, κατηγορήθηκε με μαεστρία και πλαστογραφίες ως κατάσκοπος των Γερμανών, τέλη του 19ου αιώνα, μέσα σε άλλο ένα λυσσώδες κλίμα αντισημιτισμού. 

Υπομονή. Η Διεθνής Ημέρα Ευτυχίας αμετακίνητη μας περιμένει (20 Μαρτίου). Προηγείται η Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης (20 Φεβρουαρίου), ενώ παρεμβάλλεται η ανοικτή σε προκλήσεις Παγκόσμια Ημέρα Αγριας Ζωής (3 Μαρτίου). 

Αφηγήματα, κάβοι, κωλοτούμπες, ατζέντα, διακύβευμα, ακόμα και η εστεμμένη δυστοπία ξεθωριάζουν εσχάτως μπρος στην εύηχη, ομιχλώδη ενσυναίσθηση με την οποία ενδύονται πολυτελώς γραπτά και νοήματα.

Οποτε διαβάζουμε για το ευρωπαϊκό φοιτητικό πρόγραμμα Erasmus το μυαλό αβίαστα πηγαίνει σε έναν από τους γενναίους και οξυδερκείς ανθρώπους των αιώνων. 

«​Πουλημένε», «κοράκι», «χασάπη», «εδώ θα γίνει ο τάφος σου» είναι μερικά από τα παραδοσιακά φραστικά φιλέματα που ακούει ο χαλκέντερος μαυροντυμένος υβριζόμενος μαζί με εν χορώ λεπτομερείς περιγραφές για τη γυναίκα, τη μάνα και το σπίτι του, που λόγω στενότητας χώρου κωλύομαι να μεταφέρω.

Με το τζάμπα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Τουρκογενής λέξη παραπέμπει στο δωρεάν, στο δεν πληρώνω, δείχνω προς όφελος της τσέπης μου στα κορόιδα πόσο ξύπνιος είμαι· λέμε και τζάμπα κόπος, τζάμπα τόσα λεφτά που ’δωσα κ.λπ. 

Δεν θα σκοτωθεί με την πρώτη σταγόνα της βροχής τούτο το ελληνικό καλοκαίρι. Η τραγωδία: Η εκατόμβη αδικοχαμένων στην αυλή της πρωτεύουσας ξέθαψε πάλι αυτό που φοβόμασταν. 

Σκληρό πόκερ. Εξίσωση με πολλούς αγνώστους. Αδειάζει η κλεψύδρα. Μαστίγιο και καρότο. Ο κύβος ερρίφθη. Λερναία Υδρα. De profundis. Ωχετο απιών. Τις πταίει; Ενδεικτικές φράσεις, η ευρυχωρία των οποίων τις καθιστά πρόχειρα δεκανίκια νοηματοδότησης στον μιντιακό προφορικό και γραπτό λόγο. 

Να ξέρεις τι πράγματι ξέρεις, πόσα (όσα) δύνασαι να φέρεις εις πέρας και μαζί, καθώς λέγαν απόντες πια, να έχεις επίγνωση των απείρως περισσότερων που δεν γνωρίζεις δεν είναι εύκολο, αντιθέτως γίνεται ολοένα και πιο δυσεύρετο προσόν μέσα σε τόσους φωτεινούς παντογνώστες.