Κώστας Λεονταρίδης

Θράσος; Υπεροπτική θέαση εκλογικής πελατείας; Απουσία τακτ; Σίγουρα μη τήρηση «fair play» εις βάρος συνυποψηφίων. Το φαινόμενο (αφθονούν χειροπιαστές μαρτυρίες) εντοπίστηκε άλλη μία φορά πίσω από τις κουρτίνες της προεκλογικής αναμέτρησης και βαθμολογήθηκε πάλι ως έλασσον. Αδίκως.

Ξιφούλκησαν· άγρια σύγκρουση· άστραψαν και βρόντηξαν οι μονομάχοι. Κολοσσαίο έγινε η Βουλή. Η φαιδρή διαστολή μάς κεντρίζει να ξεφυλλίσουμε ένα πολύτομο, εικαστικά ενδιαφέρον, κεφάλαιο της Ιστορίας: Μονομαχίες. Εμβληματικό μουσείο αιματοχυσίας το Κολοσσαίο υποδέχεται ετησίως εκατομμύρια εκστασιασμένους επισκέπτες που αφουγκράζονται την ηχώ κραυγών θανάτου και επευφημιών.

Στην οπαδική αργκό η φράση «μεταγραφή αεροδρομίου» δίνει το χαρμόσυνο μήνυμα: Ε, ε, έρχεται (δις), κι άντε πάλι δις, καλώντας τους πιστούς φίλους του συλλόγου να μεταβούν στο «Ελ. Βενιζέλος»· εκεί ακολουθεί η αναστάσιμη τελετή υποδοχής ενός μεσσία με μορφή ποδοσφαιριστή ή σπανιότερα καλαθοσφαιριστή. 

Σκεφτείτε, ζυγίστε, ψηφίστε, τελειώσατε έχοντας (όλοι μας) υπόψη ένα υπερκομματικά αποδεκτό δεδομένο: μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Μια ευφάνταστη, με υλικό βγαλμένο σαν από αθάνατη χωρίς αυλαία παράσταση, με προσθήκη δραματικών στοιχείων, σταχυολόγηση προεκλογικών ιστοριών οι οποίες φωτοτυπούν τον ελληνικό δημόσιο βίο, το δούναι-λαβείν στο  πλαίσιο του εκλέγειν-εκλέγεσθαι και τα συνακόλουθά του.

Ο Απρίλης είναι ο πιο άσπλαχνος μήνας, ξεπετώντας πασχαλιές μέσ’ απ’ το νεκρό χώμα, σμίγοντας τη μνήμη με τον πόθο, ξυπνώντας τις κοιμισμένες ρίζες με την εαρινή βροχή.

Εμφατικά στον Ομηρο και στον Ησίοδο, η απονομή δικαιοσύνης για την οποία πυκνός ο λόγος, ήταν προνόμιο βασιλικό. Στην αρχαία δημοκρατική Αθήνα καταγράφεται παλλαϊκή συμμετοχή στον θεσμό.

Αμα δε τω ήρι αρχομένω (…) παράλληλα με την εκτράχυνση και τον εκπεσμό της πολιτικής αντιπαράθεσης, ισχυροποιείται ένα φαινόμενο, όχι καιρικό, επιβεβαιώνοντας όσους ήθελαν τον εμβόλιμο μαζικό αναστοχασμό ως παρηγόρια στη μάστιγα της κρίσης· ναι! τούτη η πτώση εκτός από πολύ φτωχότερους θα μας έκανε καλύτερους έλεγαν.

Η απόκρουση του αιώνα όταν περιγραφεί με λέξεις, αδικείται. Τη βλέπουν φίλαθλοι και μη, ξανά και ξανά, ως απόδειξη ότι το αδύνατο είναι εφικτό. Το ξέρει και ο Πελέ.

Δεν ανακαλύπτουμε τη δυναμίτιδα. Ο Αλφρεντ Νομπέλ θα ζει μέσω των βραβείων του στο διηνεκές. Για τα Φυσικής, Χημείας, Ιατρικής, Οικονομίας, η πλατιά μάζα ημών των αδαών αδυνατεί εξ ορισμού να πάρει θέση.

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, εκδηλώνεται υπεράνω εθνών, θρησκειών, ιδεολογιών, πλούσιων και φτωχών. Λαοί, μηδέ πανίσχυρων κρατών εξαιρουμένων, εξεγείρονται γκρεμίζοντας σύμβολα καθεστηκυίας μεμψιμοιρίας, βγαίνουν στους δρόμους ξεφαντώνοντας για διεθνούς εμβέλειας επιτυχίες αθλητών ή εθνικών τους ομάδων.

Οι παλαιότεροι, όσοι είχαν την τύχη να δώσουν εξετάσεις ως απόφοιτοι δημοτικού για την εγγραφή τους στην Α΄ Γυμνασίου θυμούνται, τότε κατηχητόπουλα ή όχι, ότι παπαγάλιζαν, μεταξύ πολλών άλλων, τα ιερά άμφια αφού αυτά εντάσσονταν στα θέματα SOS των Θρησκευτικών: Στιχάριο, oράριο, επιμανίκια, φαιλόνιο, ωμοφόριο, επιτραχήλιο, αρχιερατικός σάκκος, επιγονάτιο κ.λπ. 

Ενα βήμα σχεδόν ρουτίνας για τον συγγραφέα, ένα τεράστιο άλμα για τη φαντασία των ανθρώπων του 19ου αιώνα. «Από τη Γη στη Σελήνη» του Ιουλίου Βερν, βιβλίο-ύμνος στις εσαεί απρόβλεπτες, απεριόριστες ανθρώπινες δυνατότητες.