Κώστας Λεονταρίδης

Εστω και με καθυστέρηση τους ανακαλύψαμε κι ήταν να μη γίνει η αρχή. Ελληνες και Ελληνίδες που διαπρέπουν, κυρίως στο εξωτερικό, παρελαύνουν από τα μέσα ενημέρωσης επισφραγίζοντας με τα επιτεύγματά τους το αποδεκτώς καλούμενο δαιμόνιον της φυλής, τονώνοντας (κάπως) το ηθικό μας.

Κακώς οι μαθητές αποχαιρετώντας τα θρανία αγνοούν το πέρασμα της Βίλμα Ρούντολφ από τη Γη. Μαύρη Αμερικανίδα σε χρόνια πολύ σκοτεινά για το χρώμα της, είχε 21 αδέλφια. Δεν ήταν η φτώχεια το μοναδικό πρόβλημά της. Διαγνώσθηκε από νήπιο με πολιομυελίτιδα.

Η τάξη των αφελών, θεωρητικώς, ήταν πάντα πολυπληθής και ανανεούμενη ανάλογα με την οπτική γωνία και την οξυδέρκεια των παρατηρητών.

Το Χόλιγουντ δεν ψυχαγωγεί μόνον. Προβλέπει πριν από εμάς για εμάς, ξεδιπλώνοντας εντέχνως το δόγμα «η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία». Τα αποδομητικά του κόσμου σενάρια, με το δέος της εσχατολογικής κατάληξης, λειτουργούν και ως ελαφρολαϊκές φιλοσοφικές ασκήσεις: «Από μια κλωστή κρεμόμαστε».

Από τις λίγες φορές που η συνήθως υπερβολική διαπίστωση «πανελλήνια συγκίνηση» αληθεύει. Οι αποκαλύψεις στην Αμφίπολη απογείωσαν τη φαντασία και σε συνδυασμό με τις πολλά υποσχόμενες έρευνες στον βυθό των Αντικυθήρων συνθέτουν σκηνικό λαϊκής πολιτιστικής παλιγγενεσίας.

Προικισμένη γενιά η δική μου (των νυν «πενήντα κάτι»), όπως τόσες άλλες της νεοελληνικής ανάβασης. Με σπουδαία συλλογικά κατορθώματα – ας μην τα απαριθμήσουμε. Ισως αγχωθούν οι νεότατες γενιές που κομίζουν το βάρος της επικείμενης εθνικής απογείωσης.

Τον συναντώ χρόνια τώρα σε φανάρι του Νέου Φαλήρου, απορώντας πώς κρατάει το ίδιο στέκι. Μελαψός και λιπόσαρκος. Μου είχε πει το όνομά του όταν τον ρώτησα από πού είναι, αλλά δεν το συγκράτησα…

Δεν διαθέτω την πιο διεισδυτική ματιά, ωστόσο ύστερα από πολυετή, ερασιτεχνική και ενίοτε απολαυστική παρατήρηση, καταθέτω εικόνες που σφύζουν από πολιτική διάσταση, σίγουρα διαπιστωμένες και από εσάς, αναγνώστες.

Μάτια λαμπερά και πρόσωπο ακτινοβολούσας ευφυΐας. Φοιτήτρια εικοσάχρονη σε σχολή της Αθήνας. Λύγισε υπό το βάρος των προβολέων και της έκθεσης, το άγχος της έγινε αμέσως εμφανές μόλις άρχισε το τηλεοπτικό παιχνίδι γνώσεων. Θα μπορούσε να συμβεί στον οποιονδήποτε.

Θ​​υμάμαι πάντα έναν σοφό καθηγητή που μας προέτρεπε μοχθώντας να έχουμε ανοιχτά μάτια κι αυτιά στις αλήθειες των άλλων. Των αλλόθρησκων, αλλοεθνών, αλλόγλωσσων, των εχθρών μη εξαιρουμένων.

Σ​​πανίζουν οι φορές σε καιρό ειρήνης, που δίνεται ευκαιρία να πράξεις κάτι που θα σε κάνει περήφανο ώστε (εάν βεβαίως είσαι τέτοιος χαρακτήρας…) να το διαφημίζεις κατόπιν με την πρέπουσα σεμνότητα.

​«Εμπάργκο» στις ταινίες που πρωταγωνιστεί αυτός ο γλυκανάλατος Λεονάρντο ντι Κάπριο; Πρέπει να το συζητήσουμε πολύ στα σοβαρά γιατί κάποιες προσβολές, έστω και λόγω άγνοιας, δεν πρέπει να συγχωρούνται.
Τι ειρωνεία!