Κώστας Λεονταρίδης

Ενα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα η αλαζονεία, σύνορα, θρησκείες, φυλές δεν γνωρίζει. Κεκαλυμμένη ή κραυγάζουσα, προϊόν ενσυνείδητης έκφρασης ή έμφυτη παραμυθία, με πομπούς είτε ευφυείς είτε βλάκες, άλλοτε προσοδοφόρα κι άλλοτε καταστροφική, σπανίως γιατρεύεται εκουσίως.

Στιχάριο, επιμανίκια, οράριο, επιτραχήλιο, επιγονάτιο, φαιλόνιο. Οσοι έδωσαν εξετάσεις, πολλά χρόνια πριν, για την εισαγωγή τους από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο, τα θυμούνται.

«​​Ακόμα καλύτερες ημέρες» υποσχόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1985 και δικαιώθηκε. Ελαβε εντολή να κυβερνήσει άλλη μια τετραετία για να ολοκληρώσει την «αλλαγή», καταχωνιάζοντας οριστικώς τη «δεξιά» στο χρονοντούλαπο.

Το ότι, όπως έχει γραφτεί κατά κόρον, πορευόταν με την κατάθλιψη δεν εμπόδιζε τον «πατέρα της νίκης» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου να ασκεί τα χιουμοριστικά του καθήκοντα.

​​«Επί ποδός πολέμου». Στο ίδιο μήκος κύματος οι τίτλοι εφημερίδων αντηχούσαν την κρισιμότητα των ωρών. Ηταν Μάρτιος του 1987 όταν Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν πάλι στα πρόθυρα σύρραξης με αφορμή την έξοδο του «Σισμίκ» των γειτόνων στο Αιγαίο για «επεκτατικές» έρευνες.

Ο​​ι αρχαίοι πρόγονοί μας λάτρευαν το θέατρο, «κολλημένοι» όπως λέμε σήμερα. 

Την Ελλάδα και την Ισπανία δεν συνδέει μόνον η Μεσόγειος απ’ όπου αναβλύζει κοινό ταμπεραμέντο. Οι δύο χώρες, αδελφά μέλη της Ε.Ε., επλήγησαν στην πρόσφατη ιστορία τους, πέρα από άλλα δεινά, με εμφύλιους σπαραγμούς, από τους αγριότερους.

Λίγοι κάτοικοι της Γης πίστευαν ακόμα στην ακινησία του πλανήτη, ο Αλβέρτος Αϊνστάιν είχε ήδη καταθέσει στον κόσμο μιαν άλλη, αιρετική θέαση του σύμπαντος χώρου, και ο Χίτλερ ζέσταινε τις μηχανές του ολέθρου. Ηταν 1938.

Η παρέλαση προτύπων ήρθε ως νοερό αντίδοτο και υπόμνηση προοπτικής, εντός συνθηκών κατάρρευσης και σωρευμένων κοινωνικών και προσωπικών δεινών.

Το να είναι κάποιος sui generis αφορά πρωτίστως το υποκείμενο αυτής της ευρύχωρης ιδιότητας. Αν δεν θίγει τους άλλους, το να αδικεί εαυτόν ή να βαδίζει χωρίς αναγκαία εξάρτυση αφήνει το σύνολο αδιάφορο. Και το αντίθετο.

Μ​​ε εμφανή πρόθεση μιας ανεπαίσθητης διαφυγής από το ασφυκτικό παρόν, μοιράζομαι γνωμικά, αρχαίες φράσεις, ευαγγελικές ρήσεις που λίγο-πολύ παραπέμπουν, με τη βοήθεια της φαντασίας (προσωπικό δεδομένο του καθενός), σε πρόσωπα και καταστάσεις της συλλογικής μη κανονικότητάς μας. 

Για την πλειονότητα ημών των αδαών, ένα απρόβλεπτο συμβάν, π.χ. μια θεομηνία, όπως πρόσφατα στο Νεπάλ, γίνεται αφορμή, τσίγκλισμα, να διευρύνουμε τις γνώσεις μας. Αρκεί η φευγαλέα ανάγνωση στο ίντερνετ και ένα βλέφαρο στον χάρτη για να ξεγελάσεις την άγνοιά σου και τους άλλους.