Οι αρχαίοι πρόγονοί μας λάτρευαν το θέατρο, «κολλημένοι» όπως λέμε σήμερα. Οχι όπως εμείς που πολλές φορές πηγαίνουμε στο σοβαρό θέατρο (σε γάμους και σε κηδείες) με υποκριτικό ενδιαφέρον, παίζοντας θέατρο για τους γύρω. Ακρογωνιαίος λίθος των τότε παραστάσεων ήταν οι χορηγοί. Οι πλούσιοι Αθηναίοι που στρατολογούσε η δημοκρατική πόλη υποχρεώνοντάς τους να δίνουν όλα τα χρειαζούμενα στα μέλη του χορού. Οσο για τους θεατές; Τι αντοχές, τι αφοσίωση! Στα Μεγάλα Διονύσια, ας πούμε, έβλεπαν μέσα σε τέσσερις ημέρες κάπου δεκαπέντε έργα της εποχής ακούγοντας χιλιάδες στίχους. Ποιος από εμάς θα το μπορούσε; Και μια νύξη των μεγεθών. Νέος ο Περικλής ορίστηκε χορηγός και επέλεξε να ενισχύσει τον Αισχύλο. Το σχήμα θριάμβευσε. Συχνά οι μερακλήδες από τους χορηγούς πρόσφεραν στο κοινό κρασί και τερψιλαρύγγια, αλλά όταν η ευθυμία των θεατών ξεπερνούσε τα άγραφα ανεκτά όρια αναλάμβαναν δράση οι ραβδούχοι, τα ΜΑΤ του θεάτρου, προασπίζοντας εμπράκτως τον μόχθο των συντελεστών και τις θυσίες των χορηγών. Εσαεί αναπάντητο ερώτημα: Εάν υπήρχαν τσίχλες θα τις κολλούσαν οι πρόγονοί μας στα μάρμαρα των θεάτρων, όπως κάνουν οι καθώς πρέπει απόγονοί τους κρυμμένοι στο σκοτάδι;
Ισως όχι το ίδιο ποιοτική με εκείνα τα χρόνια αλλά συναρπαστικά ποσοτική ήταν η περαιτέρω άνθηση θεατρικών σχημάτων στις αρχές της δεκαετίας του 1990· φαινόμενο απόρροια της κυριαρχίας της TV στη διάπλαση συνειδήσεων και στην καλλιέργεια μαζικής αισθητικής και αποδοχής. Να πώς: πρωταγωνιστές σίριαλ-αμάσητη τροφή, κερδίζοντας αναγνωρισιμότητα, ανακάλυπταν το γάργαρο ταλέντο τους και πόσο αδικούσαν εαυτούς και, επιτέλους για τους θαυμαστές τους, τολμούσαν: γίνονταν θιασάρχες. Ετη πολλά για τις ανεχόρταγες καλλιτεχνικές –και όχι μόνον– αναζητήσεις ημών των ιδίων. Αυτοί οι θιασάρχες με τη γυάλινη αυτοπεποίθηση συγγενεύουν ψυχικά με τους κατά καιρούς διασώστες της πολιτικής ζωής (και τιμής) της χώρας. Πρωτοκλασάτοι και μη, φιλόδοξοι ή καλοπροαίρετοι, γραφικοί ή θύματα αυθυποβολής, αποδρούν και γίνονται κομματάρχες. Κατά κανόνα επιστρέφουν στα κομματικά πάτρια στραβοπατώντας ή εξαφανίζονται διά παντός από τη δημόσια σφαίρα. Δεν είναι του χώρου η παράθεση αλλά μπείτε στον ιντερνετικό κόπο, αξίζει· απίστευτος ο αριθμός κομμάτων που βαφτίστηκαν από οραματιστές και πνίγηκαν στη δημοκρατική κάλπη.
Η τραγωδία που βιώνουμε και που πληρώνουμε πανάκριβα έχει χορεία «χορηγών». Ενα ιλαρό διάλειμμα: Θυμίζω σε όσους εκτός σεναρίου αφρίζουν στο άκουσμα του ονόματος Ζωή Κωνσταντοπούλου, ότι η πρόεδρος της Βουλής εξελέγη πανηγυρικά, με 235 ψήφους-ρεκόρ, από χειροκροτητές συναδέλφους της με ιστορική δεξιότητα στο προνοείν, καθώς το αξίωμα μιας εθνικής διδασκάλισσας της Δημοκρατίας πράγματι χήρευε. Για να μην αποτρελαθούμε! Μην ερμηνεύουμε με εξάρτυση λογικής τα απίστευτα που ακούμε και βλέπουμε στη ρημαγμένη εθνική σκηνή.
