Κώστας Λεονταρίδης

Καθώς για πολλούς η ποίηση είναι λογοτεχνικό είδος αχρείαστο, ακαταλαβίστικο ίσως, ξόδεμα χρόνου, αυτεπίστροφο εγχείρημα για τους αναρίθμητους θεράποντές της, είναι αλήθεια ότι οι μελοποιήσεις στίχων προσφέρουν έργο χρήσιμο, ενίοτε εθνικό.

Με τιμές αρχηγού κράτους «αφικνείται» κάθε χρόνο, Μεγάλο Σάββατο, το Αγιον Φως από τον Πανάγιο Τάφο. Ξενίζει πολλούς, ένθεους και μη, το τελετουργικό υποδοχής.

Νοσταλγικό και τρυφερό –ξεχωριστό– το κείμενο του Δημήτρη Χ. Παξινού στο φύλλο του περασμένου Σαββάτου της «Κ», ανασύρει όμορες μνήμες μεσηλίκων και άνω, από εκείνα τα καλοκαίρια των παιδικών χρόνων που κυλάνε σαν χείμαρρος, όπως διαπιστώνουμε πολύ αργότερα. Διάλειμμα από τα τετριμμένα.

​Ανεπαίσθητα, λίγες ώρες πριν από άλλη μια φαντασμαγορική τελετή έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων, η μνήμη παιδιαρίζει με νοσταλγία στο ημέτερο σκηνικό δόξας (και κομπασμού), εκείνο το περήφανο καλοκαίρι του 2004.

Η πιο ανώδυνη καταγραφή του ΠΡΙΝ και του ΜΕΤΑ αποτυπώνεται στις διαφημίσεις. Παχύσαρκοι μεταμορφώνονται –ύστερα από υπεύθυνη χρήση σχετικών παρασκευασμάτων– σε μανεκέν, κάτι κουρασμένα παλικάρια δηλώνουν έτοιμα να μασήσουν σίδερα, από καραφλούς φυτρώνουν μπούκλες και πάει λέγοντας.

​Είναι πολύ δύσκολο και σπάνιο κάποιος να χαίρει εκτίμησης και σεβασμού εκ μέρους όλων καθώς οι απόψεις μας για τρίτους διαθλώνται από τον προσωπικό μας υποκειμενισμό, τα ατομικά μέτρα και σταθμά, τα καλά και συμφέροντά μας.

Αμές δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες, απαντούσαν εν χορώ με συγγνωστή αμετροέπεια, που γινόταν με ανακούφιση αποδεκτή από τους μεγάλους και τους γηραιούς, οι μυώδεις νεανίες Σπαρτιάτες, δεσμευόμενοι για τη διατήρηση της ακμής της πόλης-κράτους.

Ρωτήστε τυχαίο δείγμα συνομιλητών: Ποια ονόματα Αγγλων (Βρετανών) ή σκόρπιες λέξεις έρχονται χωρίς δεύτερη σκέψη στο μυαλό;

Από την αναβίωσή τους  (Αθήνα,1896) οι Ολυμπιακοί Αγώνες ματαιώθηκαν τρεις φορές λόγω κοσμογονικών, ερήμην της Θείας Πρόνοιας, γεγονότων: Το 1916, μεσούντος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1940 και το 1944 όταν μαινόταν ο Β΄ Παγκόσμιος, ενώ μετά τη λήξη του φιλοξενήθηκαν στο στρατηγείο της νίκης (Λονδίνο,1948).

Ο ξερολισμός, νεολογισμός που περιγράφει την πλαστή εικόνα κάποιου για τον εαυτό του, κακώς δεν έχει ενταχθεί ακόμα ως λήμμα στο λεξικό των -ισμών (εξαιρετικό στο είδος του το σχετικό παλαιό εγχειρίδιο του Αντώνη Διαμαντίδη).

Αν και η ζωή κρατά παρά πόδα εκπλήξεις κρότου-λάμψης και απρόοπτα, το βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου για παραμονή ή όχι της χώρας στην Ε.Ε. και οι προεδρικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου στις ΗΠΑ κρίνονται ως οι δύο πιο σημαντικοί σταθμοί από τα εντός 2016 αναμενόμενα.

Αν όχι στον καθρέφτη μας, όλοι το έχουμε παρατηρήσει χαζεύοντας(;) διαφημίσεις με πιστοποιημένα προϊόντα, στερεάς ή υγρής υφής, που προάγουν την ευεξία, ανακαλούν τάχιστα ανάγλυφο νιότης ή, το πιο ωφέλιμο, διαλαλούν ευρύτερη εικονική αποδοχή του χρήστη από το μωσαϊκό των άλλων.