Κώστας Λεονταρίδης

Α​​γάντα –αλί, όχι για όλους– καθώς τα καλά νέα μάς προσμένουν εντός νεφελώματος, λίαν προσεχώς.

Το καραμελωμένο σαν μαλλί της γριάς διακύβευμα μαζί με τα σαν τα νερά του Ευρίπου σενάρια συνθέτουν το επίμαχο ερώτημα: Τι άλλο μας περιμένει το σωτήριον 2017;

Είτε γνωρίζουμε πολλά είτε λίγα ή τίποτα, τους θαυμάζουμε πολύ τους αρχαίους προγόνους μας και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτούς.

Λεγόταν Ρόμπερτ Ζίμερμαν, αλλά θαύμαζε πολύ τον Ντίλαν Τόμας. Εναν σπουδαίο Ουαλλό ποιητή, που όταν έγραφε, όταν δεν έγραφε ή βρισκόταν στο μεσοδιάστημα, έπινε·κατάφερε, όμως, να ζήσει έως τα σαράντα του.

Η ​​γενικευμένη θλίψη, ο διάχυτος συγκλονισμός, όπως κατά κανόνα τιτλοφορούνται τα απότοκα, συναθροιζόμενα, συναισθήματα που γεννά μια τραγωδία, δεν μεταδίδονται ευθύγραμμα και ούτε έχουν το ίδιο ειδικό βάρος· καμπυλώνονται από ισχυρές παραμέτρους, αντίρροπες σε φενακισμούς αλλά και από κατά συνθήκην ανέξοδα μαζικά ψεύδη. 

Τσαμπουκάς. Τουρκικής προέλευσης λέξη, όπως τόσες άλλες, ραγιάδικη, κληρονομιά της σκλαβιάς. Ευρείας χρήσης, εκστομίζεται αβίαστα με έντονα περιγραφικό ρεπερτόριο, μαρτυρώντας κυρίως τον καβγά που ενδέχεται να εκτραχυνθεί με διάκονο τον νταή, ον απρόβλεπτο, δυνάμει επικίνδυνο.

Η πομπώδης αυτοπεποίθηση, είτε ευφυών είτε ηλιθίων, που συνήθως κηδεμονεύεται από την έπαρση, οδηγεί σε επώδυνες εκπλήξεις στα μεγάλα και κυρίως στα παρένθετα.

​​Sui generis, διέλαμψε με τη σκέψη του και τη βάσανο στην οποία υπέβαλε το ακροατήριο κάνοντας χρήση άγνωστων ή δυσνόητων για την πλειονότητα λέξεων και αποφθεγμάτων.

Δ​​ιατρέχοντας τα ιστορικά γεγονότα της μετεπαναστατικής Ελλάδας, όσα άξια τιτλοφόρησης έγιναν από συστάσεως του νέου κράτους, δεν βρίσκεις ανάλογο σταθμό όπου η λαϊκή ομοθυμία και η σύμπνοια να έφθασαν σε κορύφωση όπως έγινε εκείνο το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940.

«Ο καπιταλισμός έχει ένα μόνιμο ελάττωμα: την άνιση κατανομή του πλούτου. Ο σοσιαλισμός, αντίθετα, έχει ένα σταθερό προτέρημα: την ίση κατανομή της φτώχειας». Η φράση ανήκει στον Ουίνστον Τσώρτσιλ…

Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Γνωστό και αποδεκτό από τη συντριπτική πλειονότητα· κι όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, τη σκυτάλη παραλαμβάνει, μέσω κάλπης, η αποδεδειγμένα σοφή λαϊκή ετυμηγορία.

Η ​​Πολιτεία, ειδικά η εκάστοτε κυβέρνηση, έχει ανάγκη την Εκκλησία, όπως η Εκκλησία χρειάζεται την Πολιτεία, άλλωστε έχουν κοινό σημείο αναφοράς· τον λαό η μεν, το ποίμνιο η δε.