Κώστας Λεονταρίδης

Η παρουσία μας είτε σε χαρμόσυνα γεγονότα (γάμοι, βαπτίσεις) είτε σε κατά τεκμήριο θλιβερά (κηδείες) συχνά ποδηγετείται όχι από τα ειλικρινή αισθήματά μας αλλά από έναν κοινωνικό αυτοματισμό.

Οι πόλεμοι γεννούν ήρωες, δεν υπάρχει χώρα που να μην περηφανεύεται για δικούς της ήρωες-σύμβολα· στην ανάγκη τούς κατασκευάζει. 

Πολτός πηχτός. Πολτός δυσώδης. Πολτός που και στην Ψυττάλεια αδιήθητος θα έμενε. Αντε βγάλε άκρη έστω κι αν έχεις θέληση, χρόνο και κουράγιο, όσο αγανακτισμένος παλαιάς ή νέας κοπής κι αν είσαι, να παρακολουθείς, υπό τη θερινή φενάκη, όσα εκστομίζονται και γράφονται κατά ριπάς· πόσο μάλλον να συμπεράνεις ποιος, πόσο και γιατί έφταιξε περισσότερο. 

​Αιώνες μετά, όταν δεν υπήρχε πια το Βυζάντιο, καθιερώθηκε ο όρος βυζαντινισμός ο οποίος περιέκλειε το σύστημα διακυβέρνησης, την ιδεολογία, το κοινωνικό ανάγλυφο της αυτοκρατορίας αλλά και (τι φυσικότερο) τα μελανά σημεία. 

Σαν ψεκασμένος, αγέρωχος, διεμβόλισε –ενώ τους είχε δει πεντακάθαρα– δύο αγνώστους που περίμεναν στην πόρτα εισόδου επιβλητικού κτιρίου. 

Εδώ και καιρό, το πιο αναγνωρίσιμο πολιτικό πορτρέτο καμωμένο από παλέτα όχι εικαστικών δημιουργών είναι αυτό του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη. 

​«Το σκιάχτρο». Ταινία, αρχές δεκαετίας του ’70, που κέρδισε Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Ρεσιτάλ ερμηνείας από τους Τζιν Χάκμαν, Αλ Πατσίνο, ωστόσο το έργο από εμπορική πλευρά (πάτωσε) απώθησε τους θεατές. 

Ι​​δρυτικός υπογράφων της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας ο Κλεισθένης, συνάμα εμπνευστής του μεταρρυθμιστικού οστρακισμού.

Οταν αδυνατούμε να στηρίξουμε με επάρκεια την επιχειρηματολογία, να πείσουμε για το δίκαιο των θέσεών μας, επιστρατεύουμε λόγια επιφανών ανδρών (δίκην ισότητας και γυναικών), μνημονεύουμε στίχους ποιητών ή διδάγματα Ιστορίας.

«​Να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς». Η παράδοξη για τους αμύητους φράση του αείμνηστου καθηγητή Ιωάννη Δρακόπουλου είχε αγαθή, επιστημονική αφετηρία. 

Η Κατερίνα Σχινά αποκαλύπτει τα μυστικά του συρταριού μεγάλων συγγραφέων.

«​Βγάλτου τη! Βγάλτου τη!». Μέσα δεκαετίας του ’70, πριν από την έκρηξη της μεταπολιτευτικής πολιτιστικής επανάστασης, ανθούσαν οι αγώνες κατς, είδος λαϊκής επιθεώρησης με πρωταγωνιστές παλαιστές, Ελληνες και τουρίστες, που πλακώνονταν τόσο μα τόσο πειστικά, τέρποντας τους διψασμένους για documenta τέχνη και ψεύτικο αίμα θεατές· τα καλοκαίρια το ρινγκ στηνόταν στον αγωνιστικό χώρο μπροστά από το «πέταλο» του γηπέδου της Λεωφόρου.