Για σχεδόν δέκα ημέρες, ήταν συνειδητή επιλογή να σχολιάσω μόνο το παιχνίδι και όχι τους «χαρτοπόλεμους» των «αιώνιων». Να μείνουν στην άκρη απειλές, μόνιμες καταγγελίες, δεκάδες stories στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που έκαναν «θαμπή» μία, μπασκετικά, «λαμπερή» σειρά τελικών του ελληνικού πρωταθλήματος, ανάμεσα σε δύο σπουδαίες ομάδες. Πριν από δύο και κάτι δεκαετίες, ο τότε πρόεδρος της ΑΕΚ, Γιάννης Φιλίππου, το είχε αποκαλέσει «πανηγύρι των ζουρλών» και δεν ήθελε να είναι μέρος του… Αυτή η άρρωστη νοοτροπία δεν του ταίριαζε.
Για αυτό το τελευταίο δεκαήμερο, χωρίς φανφάρες και αγιοποιήσεις, τα εύσημα ανήκαν στους παίκτες Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, που είχαν, στο φινάλε μίας σεζόν 8,5 μηνών και περίπου 80 αγώνων για κάθε φιναλίστ, σωματική και πνευματική αντοχή να προσπαθήσουν να παίξουν. Να αφοσιωθούν στο παιχνίδι και σιγά σιγά στην εξέλιξη να προσφέρουν και τελικούς με σασπένς.
Το απόγευμα του Σαββάτου (13/6) ωστόσο, αυτοί οι έπαινοι, δίχως βεβαίως να «τσουβαλιάζει» κάποιος όλους τους «ερυθρόλευκους» και τους «πράσινους» αθλητές, φάνηκε να «ξεθωριάζουν». Λίγη ώρα αφού ο Ολυμπιακός επικράτησε στον 5ο τελικό του ΣΕΦ και στέφθηκε πρωταθλητής για 16η φορά, λίγη ώρα αφού ο κόουτς του Παναθηναϊκού, Εργκίν Αταμάν μοίραζε συγχαρητήρια τόσο στους παίκτες του όσο και στον μεγάλο αντίπαλο, κάποιες νέες καταγγελίες «έπεσαν» πιο δυνατά από τα κομφετί…
Από το «τριφύλλι» έλεγαν ότι ο φόργουορντ των γηπεδούχων, Ταϊρίκ Τζόουνς επιτέθηκε στον Κέντρικ Ναν στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού και οι στιγμές πανηγυρισμών των νικητών ή περισυλλογής των ηττημένων έγιναν, προφανώς, «προσεχώς» μηνύσεων και νέων… «μαλλιοτραβηγμάτων». Μπορεί η ένταση να είναι μεγάλη, οι παλμοί υψηλοί, όμως εικόνες ντροπής «σημάδεψαν» το τέλος της αναμέτρησης. Η σαμπάνια των πρωταθλητών, ο πικρός καφές των Κυπελλούχων Ελλάδας και το δροσιστικό νερό μίας κοπιαστικής σεζόν αίφνης θύμισαν και πάλι κοινό «δηλητήριο» αντιπάλων εντός κι εκτός παρκέ, που φαίνεται ότι «τρέφονται» με αυτό…
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ολο αυτό το σκηνικό, ακόμη και στο περιθώριο μίας συγκλονιστικής σειράς τελικών, δεν μπορεί παρά να σε ωθεί να πεις κάτι σαν… «επιτέλους, τέλος!». Αυτή η «λογική» τύπου «μόνοι μας και όλοι σας» δεν κούρασε μάλλον μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους. Αντίθετα, κάνει τους ουδέτερους ή εκείνους που θέλουν να σκέφτονται δίχως παρωπίδες να περιμένουν τα «μπάνια του λαού» και την λεγόμενη offseason σαν βαθιά ανάσα. Καλά να είμαστε, από Σεπτέμβριο και Οκτώβριο βλέπουμε.
Ενα τελευταίο «σπριντ» και η διαφορά μεγέθους
Ας προσπαθήσουμε να μιλήσουμε για μπάσκετ… Στα δύο πρώτα ματς της σειράς κέρδισε ο «λιγότερο κακός». Κι ας έλεγε μετά το 1-1 ο προπονητής του Ολυμπιακού, Γιώργος Μπαρτζώκας, ότι «παράγοντας ήταν το κίνητρο». Παρά τους 102π. τους στο 3ο ματς, οι πρωταθλητές Ευρώπης ήταν εμφανώς κουρασμένοι και αρκετά εκτός του συνηθισμένου παιχνιδιού τους. Στον 4ο αγώνα, ο κόουτς Αταμάν πέτυχε να αποκόψει τον Σάσα Βεζένκοφ από την κυκλοφορία της ομάδας του και αυτό βοήθησε τον Παναθηναϊκό στο 2-2. Ήταν ορατό με γυμνό μάτι ότι οι «κόκκινοι», του rotation ακόμη και 12 παικτών στο Final Four της Ευρωλίγκας, ήταν εκτός ρυθμού. Ο κόουτς Μπαρτζώκας έπαιξε με έξι παίκτες τα τελευταία 16 λεπτά (φινάλε τέταρτης περιόδου και δύο παρατάσεις) και αυτό οδήγησε σε εξάντληση και κακές αποφάσεις.
Στο πρώτο ημίχρονο του 5ου ματς, εμφανίστηκε στο παρκέ – όχι απαραίτητα ένας καλύτερος από τα προηγούμενα παιχνίδια, αλλά – ένας «κανονικός» Ολυμπιακός. Ball movement από τα μπλοκάκια του προπονητή του, που έφερε ευκολότερο σκορ στον Βεζένκοφ (13π. ως την ανάπαυλα), τον Φουρνιέ να μετρά στο ίδιο διάστημα 10π. αλλά κυρίως πέντε ασίστ και τη θεωρητική κυριαρχία στη ρακέτα να επιβεβαιώνεται. Ως το 20΄, οι γηπεδούχοι είχαν 30π. στο «ζωγραφιστό», έναντι 14 του Παναθηναϊκού και, κυρίως, δέκα περισσότερα ριμπάουντ (22-12), καθώς στο καλάθι των φιλοξενούμενων το «τριφύλλι» είχε οκτώ αμυντικά «σκουπίδια» και Ολυμπιακός εννέα επιθετικά ριμπάουντ. Το 47-35 του ημιχρόνου έδειχνε «κολακευτικό» για τους «πράσινους», που είχαν μόλις έξι τελικές, έναντι 13 του καλύτερου δημιουργικά Ολυμπιακού. Οι δύο ομάδες σούταραν άθλια από τα 6,75μ., με 3/15τριπ. για τους «ερυθρόλευκους» και 2/12 για τον Παναθηναϊκό, όμως οι πρώτοι είχαν 75% (15/20) στα δίποντα και στα μέσα της τρίτης περιόδου ξέφυγαν και με +20, αφού η προσπάθεια του Αταμάν να βάλει μέγεθος δεν είχε αποτέλεσμα.
Το ψηλό σχήμα με Σορτς, Οσμαν, Χέιζ-Ντέιβις, Μήτογλου και Λεσόρ έλεγξε λίγο την «αεροπορία» αλλά όχι το παρκέ, καθώς ο Μήτογλου κυνηγούσε μακριά τον Παπανικολάου και ο Οσμαν χωρίς επιτυχία τον Φουρνιέ. Μετά το 59-39, ο Τούρκος προπονητής επανάφερε τους Ναν και Γκραντ και σε ένα τρίλεπτο η διαφορά μειώθηκε στο μισό! Η αποβολή του Ναν με δεύτερη τεχνική ποινή φάνηκε να «ψαλιδίζει» τις πράσινες ελπίδες, όμως οι 21π. του Τολιόπουλου και οι λύσεις από Σορτς (14π.), Οσμαν (12π.) βοήθησαν την ομάδα τους να πλησιάσει ως και το -4. Όταν ο Παναθηναϊκός μείωσε στο 78-72, όμως, οι φιλοξενούμενοι έχασαν δύο επιθετικά ριμπάουντ από τον… Κόρι Τζόσεφ και είδαν τον Καναδό να πετυχαίνει και στο 36΄ ένα καθοριστικό τρίποντο για το 81-72.
Ηταν το σημείο που οι δύο φανερά αποκαμωμένες ομάδες έψαχναν για μερικές τελευταίες ανάσες και μερικούς «ήρωες». Ο Τζόσεφ πρόσθεσε 7π. και 3ασ. στους 24 του Φουρνιέ, τους 19 του Βεζένκοφ και τους 14 του Μιλουτίνοφ, αλλά είδε και τον Πίτερς των μ.ό. 3,7π. στη σειρά να σκοράρει 9π.. Στην άλλη «γωνιά», οι 21 του Τολιόπουλου δεν κάλυψαν τους 10 του Ναν και τους μόλις 6π. του Χέιζ-Ντέβις, που δεν είχε (επιθετικές) αναπνοές μετά τα 48΄ του 4ου τελικού και κυνηγώντας τον Βεζένκοφ για 36΄ στον 5ο. Το τελευταίο «σπριντ» της σεζόν ήταν κόκκινο, αλλά, δυστυχώς, δεν περιορίστηκε στο παρκέ και οδήγησε στο… ξεφύσημα ανακούφισης ότι «το πανήγυρι των ζουρλών» που έλεγε ο Φιλίππου τελείωσε. Τουλάχιστον για την ώρα.
