Στο παρκέ του ΣΕΦ και το glass floor του Telecom Center, πατάνε 11 ευρωπαϊκά – 7 πράσινα και 4 κόκκινα. Μερικοί από τους καλύτερους παίκτες που παίζουν στην Ευρώπη. Τα μεγαλύτερα μπάτζετ της Ευρωλίγκας. Ο Εργκίν Αταμάν, των τριών κατακτήσεων Ευρωλίγκας και ο Γιώργος Μπαρτζώκας των δύο. Δυο τεράστιοι σύλλογοι με δυο γεμάτα γήπεδα. Οι ιδανικές συνθήκες για να δούμε μπάσκετ υψηλού επιπέδου θα έλεγε κανείς. Αμ δε…
Τρία παιχνίδια, 33 ανακοινώσεις, 500 βολές, αναρίθμητα μπινελίκια, προπονητές εν εξάλλω, «συγγνώμες» που είναι «ναι μεν, αλλά», μπούκες παραγόντων, χειρονομίες, εντάσεις, στοχοποίηση δημοσιογράφων, τιμωρίες, πρόστιμα, παίκτες που τραυματίζονται και γιουχάρονται. Κανονικά όλα αυτά, θα μπορούσαν να είναι απλωμένα σε μια ολόκληρη σεζόν αλλά είναι η «σούμα» από μόλις τρία παιχνίδια. Θα έχουμε σίγουρα και τέταρτο, ίσως και πέμπτο. Ελλάδα, είσαι έτοιμη;
Κάποιοι «τρέφονται» από το μίσος
Κάποιοι απολαμβάνουν όλον αυτόν τον χαμό. Ανθρωποι που επενδύουν στην τοξικότητα, που τρέφονται από το μίσος, που δεν έχουν ζωή, που νιώθουν ότι «ψηλώνουν» όταν η ομάδα τους νικάει, πολύ απλά διότι είναι «νάνοι» στην πραγματική τους ζωή. Που πάνε στο γήπεδο όχι τόσο για να χειροκροτήσουν την ομάδα τους, αλλά για να βρίσουν χυδαία τον αντίπαλο. Που η πρώτη τους έγνοια μόλις τελειώσει ένα ματς δεν είναι να αφήσουν τα συναισθήματα να «καθίσουν» μέσα τους αλλά να μπουν στα social media και να βριστούν με κόσμο, ακόμα και με συνοπαδούς τους. Τρία παιχνίδια που έχουν ξεδιπλώσει όλη την κοινωνική σαπίλα, την κακομοιριά, τη δυστυχία που βιώνουν ένα σωρό άνθρωποι. Είναι κατά βάση άντρες: καταπιεσμένοι στη δουλειά τους, δυστυχισμένοι στο σπίτι τους, με διαλυμένες σχέσεις, χωρίς λεφτά, πιστεύουν ότι βρίσκουν διέξοδο, ανακούφιση, γιατρικό ή οτιδήποτε άλλο στη νίκη του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού. Μόνο που είναι πολύ στραβοί για να καταλάβουν ότι η νίκη της μιας ή της άλλης ομάδας σηματοδοτεί τη δική τους ήττα. Την κατάντιά τους.
Μετωπική με τον «τοίχο» της λογικής
Αγαπάω πολύ το μπασκετάκι, βλέπω όλο τον χρόνο, και όχι μόνο τους αγώνες της ομάδας μου. Αλλά ύστερα από τρεις αγώνες, νιώθω μια ψυχολογική εξάντληση που δεν θυμάμαι να έχω νιώσει ξανά, και όχι επειδή προηγείται ο Ολυμπιακός. Δεν έχω καμία διάθεση να συζητήσω με κανέναν για τους αγώνες ή να γράψω έστω και μια αράδα στα social media, δεν έχω πει μισή κουβέντα στο ραδιόφωνο, διότι γνωρίζω πως αν το κάνω, θα μαλώσω, θα συγχυστώ, θα μου γυρίσει το μάτι και θα πω ή θα γράψω πράγματα που θα μετανιώσω. Αυτά συμβαίνουν όταν τρακάρεις με τον τοίχο της λογικής, όταν πας να μιλήσεις «κανονικά» και ακούς άναρθρες κραυγές, όταν πας να συζητήσεις για μπάσκετ και τελικά φτάνεις να μιλάς για όλα τα γύρω γύρω. Οταν δεν μπορεί να συνεννοηθεί κανένας με κανέναν ακόμα και στα πιο προφανή. Στα πιο ξεκάθαρα.
Ευθύνες παντού
Να ψάξουμε για ευθύνες; Είναι παντού: στις διοικήσεις, στην Ομοσπονδία του μπάσκετ που είναι ανίκανη να προστατέψει το –υψηλού επιπέδου– προϊόν της, στους προπονητές και σε πολύ μεγάλο βαθμό στους δημοσιογράφους. Κανονικούς δημοσιογράφους και αυτούς που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, τους influencers, τους opinion leaders. Μερικοί έχουν ως μοναδικό στόχο να βρίζουν, να πολώνουν, να εξάπτουν τα πάθη, να προκαλούν τους μεν ή τους δε, διότι μόνο έτσι θα έχουν λόγο ύπαρξης.
Φαύλος κύκλος
Τρεις τελικοί και ήδη ένα σωρό άνθρωποι νιώθουμε εξαντλημένοι. Ψυχικά διαλυμένοι. Θα σφίξουμε τα δόντια να αντέξουμε ακόμα έναν ή δύο τελικούς. Και μετά, όποιος κι αν κερδίσει, θα αφήσουμε τη φωτιά να σβήσει, τα πάθη να καταλαγιάσουν και με τις μικρότερες δυνατές απώλειες θα «σβήσουμε» με Μουντιάλ. Θα κάνουμε τα μπάνια μας, τις διακοπές μας και θα επιστρέψουμε πιο ανανεωμένοι από ποτέ, ξεκούραστοι και έτοιμοι να μπούμε σε μια νέα σεζόν βλακείας, καφρίλας και στείρας αντιπαράθεσης, που δεν οδηγεί πουθενά.
