ΠΑΡΙΣΙ. Αν επισκέπτεστε το Παρίσι αυτό το καλοκαίρι, ίσως θελήσετε να προσθέσετε μια βουτιά στον Σηκουάνα στο πρόγραμμά σας. Και μετά τη ζέστη που έχει δει αυτή η πόλη τις τελευταίες εβδομάδες, ίσως το χρειαστείτε άμεσα. Το Παρίσι μόλις βίωσε την πιο ζεστή ημέρα που έχει καταγραφεί ποτέ, με τις θερμοκρασίες να ξεπερνούν τους 40 βαθμούς Κελσίου στα τέλη Ιουνίου. Με ένα τρίτο κύμα καύσωνα να αναμένεται αυτή την εβδομάδα, τα εγκαίνια τριών σημείων κολύμβησης κατά μήκος του ποταμού δεν θα μπορούσαν να γίνουν σε καλύτερη στιγμή. Το περασμένο Σάββατο, Παριζιάνοι και τουρίστες μπόρεσαν να βουτήξουν στον Σηκουάνα, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Μια απαγόρευση ενός αιώνα έχει δώσει τη θέση της σε αυτό που τείνει να εξελιχθεί σε νέα παρισινή καλοκαιρινή παράδοση.
Αν και πολλοί θεωρούν ότι το κολύμπι στον ποταμό αποτελεί σύγχρονη καινοτομία, το Παρίσι έχει βαθιά και περίπλοκη ιστορία με τον Σηκουάνα. Ολα ξεκίνησαν τον 17ο αιώνα ως ανεπίσημη πρακτική, μια συνήθεια που αρχικά απαγορεύτηκε το 1716 με το σκεπτικό της προστασίας της δημόσιας ευπρέπειας. Αυτός ο περιορισμός έδωσε τη θέση του σε πλωτά λουτρά τον 18ο αιώνα: σκάφη με επίπεδο πυθμένα σκεπασμένα με μουσαμά, όπου οι λουόμενοι κατέβαιναν με εσωτερικές σκάλες για να κολυμπήσουν απευθείας στο ρεύμα του ποταμού, εντός οριοθετημένης ασφαλούς ζώνης.
Μέχρι τον 19ο αιώνα, το μπάνιο είχε εξελιχθεί από μια γρήγορη βουτιά δροσιάς σε σημαντικό κοινωνικό γεγονός. Τα ακριβά καταστήματα κατά μήκος των οχθών προσέφεραν περίτεχνα εδέσματα, καφέ και μαθήματα κολύμβησης. Ενα από αυτά, η Piscine Deligny, φιλοξένησε τους αγώνες κολύμβησης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 1900. Η χρυσή εποχή του ποταμού άρχισε να παρακμάζει στις αρχές του 20ού αιώνα. Κύμα πνιγμών και ατυχημάτων σε ποταμόπλοια οδήγησε τη γαλλική κυβέρνηση σε πλήρη απαγόρευση της κολύμβησης το 1923. Η πισίνα Deligny κατάφερε να επιβιώσει της απαγόρευσης ως πλωτή πισίνα με φιλτραρισμένο νερό.
Η διάσωση
Ο πραγματικός θάνατος όμως της κουλτούρας κολύμβησης του Παρισιού δεν οφειλόταν σε κανόνες και κανονισμούς, αλλά στη ρύπανση. Η ποιότητα του νερού επιδεινώθηκε στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ο Σηκουάνας ήταν, στην ουσία, ένας ρέων αστικός βόθρος: περισσότερα από τα μισά λύματα της πόλης διοχετεύονταν ανεπεξέργαστα στο ποτάμι. Η επίπτωση στο οικοσύστημα υπήρξε σχεδόν μοιραία, ενώ, μέχρι το 1970, ο ποταμός ήταν ουσιαστικά βιολογικά νεκρός, με τον πληθυσμό των ψαριών του να έχει μειωθεί σε μόλις τρία ανθεκτικά είδη.
Το 2016, η δήμαρχος Αν Ινταλγκό δαπάνησε περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο ευρώ για την αναβάθμιση της επεξεργασίας λυμάτων της γαλλικής πρωτεύουσας και τη σύνδεση χιλιάδων σπιτιών στις όχθες του ποταμού για πρώτη φορά με το δίκτυο αποχέτευσης. Ο καθαρισμός του ποταμού συνέπεσε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι, με τον Σηκουάνα να φιλοξενεί τους αγώνες κολύμβησης.
Δεδομένου ότι τα υπάρχοντα αποχετευτικά δίκτυα του Παρισιού, που κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της εκσυγχρονιστικής εκστρατείας του Οσμάν τον 19ο αιώνα, συνδυάζουν τα όμβρια ύδατα και τα λύματα στους ίδιους σωλήνες, η έντονη βροχή έστελνε πάντα την υπερχείλιση κατευθείαν στον ποταμό. Τώρα, αυτός ο όγκος νερού διοχετεύεται σε υπόγεια λεκάνη και στη συνέχεια αντλείται σταδιακά σε μονάδες επεξεργασίας εκτός πόλης. Αξιωματούχοι δηλώνουν ότι το σύστημα έχει μειώσει επιτυχώς τον αριθμό των περιστατικών υπερχείλισης λυμάτων στον Σηκουάνα από 15 τον χρόνο σε περίπου δύο.
Το σύστημα δεν είναι αλάνθαστο. Τον περασμένο Ιούλιο, η πράσινη σημαία υψώθηκε μόνο 18 από τις 31 ημέρες. Αυτό συμβαίνει επειδή η πόλη πραγματοποιεί καθημερινές μετρήσεις για μόλυνση από λύματα, κυρίως E. coli, σε πολλά σημεία κατά μήκος του ποταμού. Εάν η σημαία είναι κόκκινη, τα σημεία κολύμβησης είναι εκτός ορίων για μία ή δύο ημέρες έως ότου ο ποταμός αυτοκαθαριστεί.
