H ώρα είναι 9 το βράδυ, ο ήλιος λάμπει στον ορίζοντα και χιλιάδες άτομα βρίσκονται ξαπλωμένα στα κρεβάτια τους με τον ανεμιστήρα στο τέρμα και ένα σπρέι με νερό στο χέρι για συνεχείς ψεκασμούς στο πρόσωπο και στο σώμα: βρισκόμαστε στο Παρίσι και είναι η πιο ζεστή ημέρα στην ιστορία της πόλης.
Ο μεγάλος καύσωνας, αν και δεν ήρθε εντελώς ξαφνικά, έπιασε κράτος και πολίτες απολύτως απροετοίμαστους. Oπως στις περισσότερες πόλεις της Δυτικής Ευρώπης, η αρχιτεκτονική έχει σχεδιαστεί με τη σκέψη του κρύου και όχι του ζεστού καιρού. Τα διαμερίσματα, οι σοφίτες/στούντιο, καθώς και οι φοιτητικές εστίες, απουσία επαρκούς εξαερισμού, μετατρέπονται σε μικρούς φούρνους, ενώ οι ένοικοί τους αναζητούν ολοένα και πιο ευφάνταστους τρόπους για να μειώσουν έστω και λίγο την εσωτερική θερμοκρασία των σπιτιών τους και να μπορέσουν να ανακουφιστούν.
Κλασική επιλογή αποτελεί ο παραδοσιακός και οικονομικός ανεμιστήρας, ο οποίος θα λειτουργεί ασταμάτητα από τη στιγμή της αγοράς του μέχρι και το τέλος του καύσωνα. Αρκετοί πειραματίζονται με τον αριθμό των συσκευών ή τα μοντέλα που κυκλοφορούν στην αγορά, επιλέγοντας ανεμιστήρες που χρησιμοποιούν πάγο ή νερό για να κρυώσουν τον αέρα που εκπέμπουν. Οι τολμηρότεροι –και έχοντες τα οικονομικά μέσα– εξοπλίζουν μικρούς χώρους με φορητά κλιματιστικά.
Αυτό, βέβαια, δεν είναι παρά η αρχή των στρατηγικών επιβίωσης. Σειρά έχουν οι τεχνικές που στοχεύουν στην αντιμετώπιση ενός από τα μεγαλύτερα αίτια της ζέστης. Ο ήλιος, συνήθως καλοδεχούμενος σε μια πόλη που τον βλέπει σπανίως, αποτελεί πλέον μισητό εχθρό. Τα φημισμένα γαλλικά παράθυρα βάφονται λευκά με blanc de meudon για να μπλοκάρουν τις ακτίνες του ηλίου, μέχρι που το προϊόν εξαφανίζεται από τα καταστήματα. Οι Παριζιάνοι, όμως, δεν πτοούνται, αλλά καλύπτουν τα εναπομείναντα παράθυρα με αλουμινόχαρτο («Το σπίτι μου είναι σαν να παίζω στο “Breaking Bad”», αναφέρει φίλη μου). Το όνομα «Πόλη του φωτός» για άλλη μία φορά αποδεικνύει την περιγραφικότητά του.
Ο αγώνας για δροσιά συνεχίζεται και εκτός σπιτιού. Oσοι άτυχοι δεν μπορούν να εργαστούν από το σπίτι (ή πρέπει να παραστούν στην αποφοίτησή τους από το μεταπτυχιακό) οπλίζονται με κουράγιο και μια βεντάλια κατευθυνόμενοι προς το σπανίως κλιματιζόμενο μετρό μιας πόλης που μοιάζει να καίγεται.
Εδώ πρέπει να επισημάνω ότι και οι στυλιστικές επιλογές μπορούν να αποτελέσουν εργαλεία κατά του καύσωνα. Το καθημερινό ντύσιμο έρχεται να ανταποκριθεί σε δύο αντικρουόμενες συνθήκες: την περίσταση αλλά και το γεγονός ότι σχεδόν κανένας εσωτερικός χώρος δεν κλιματίζεται. Για παράδειγμα, η γόβα-στιλέτο, αν και σχετικά δόκιμη επιλογή για επίσημες εκδηλώσεις, εν καιρώ παρισινού καύσωνα μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική. Οι δεκάδες μικρές τρύπες που άνοιξα στην άσφαλτο, στον δρόμο για την τελετή αποφοίτησής μου, μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Ιδού τα αποτελέσματα της ακραίας ζέστης στην πρωτεύουσα της μόδας.
Καθώς αναλογίζομαι τις εμπειρίες από τον καύσωνα στο δωμάτιό μου και αναμένω –εφοδιασμένη με τον απαραίτητο ανεμιστήρα και το σπρέι νερού μου– ακόμη ένα κύμα, μπορώ να καταλάβω γιατί οι υψηλές θερμοκρασίες χτύπησαν τόσο βαριά το Παρίσι και τους κατοίκους του. Το σίγουρο είναι ότι μετά από αυτό θα έχω λάβει τα κατάλληλα μέτρα για να αποφευχθούν νέα ευτράπελα.
* Η κ. Μαριάννα Τέλλη είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια, Sciences Po Paris.
