Ο «ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΝΟΣ» ήταν γλυκός άνθρωπος. Τα λόγια του, όμως, ήταν πικρά. Γλυκόπικρα πολλές φορές, αλλά πάντα πικρά. Μαλαματένια αλλά και ματωμένα. Εντελώς προσωπικά… που ο καθένας ανάλογα με το «σεργιάνι» του και τις «πληγές» του σ’ αυτή τη ζήση τα μεταφράζει όπως θέλει. Καμιά φορά, τους άλλαζε εντελώς το νόημα. Σαν κάποιες κουβέντες που μπλέκονται στα καφενεία, όπου ο ένας λέει κάτι κι ο άλλος που δεν άκουσε καλά καταλαβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Μια «μετάφραση» που περνάει από «μαστιγωτές και συμπληγάδες» και που τελικά δεν βρίσκει σχεδόν ποτέ προορισμό, όμως κεντράρει στην καρδιά.
Ενας καλλιεργημένος «μονάκριβος», ο οποίος αφοσιώθηκε συνειδητά στην τέχνη του στον μονόδρομο που επέλεξε να ξεχρεώνει «τα χρέη της καρδιάς» – δικά του και δικά μας.
Τα δυσκολοδιάβατα και «μεταφρασμένα», αλλιώτικα από τον καθένα, ποιήματα του Μάνου Ελευθερίου έχουν κατά έναν περίεργο τρόπο, αντί για αντίπαλο, σύμμαχό τους τον χρόνο. Συνεχώς κερδίζουν τις μάχες μαζί του. Γιατί, ναι μεν είναι αυστηρώς προσωπικά, αλλά δεν είναι φλου. Κουβαλάνε τις ταλαιπωρίες, τις λαβωματιές, τα βιώματα, τις ευαισθησίες ενός «τσαλακωμένου» ανθρώπου αλλά και ενός εμπνευσμένου τεχνίτη.
Ενός καλλιεργημένου «μονάκριβου», ο οποίος αφοσιώθηκε συνειδητά στην τέχνη του στον μονόδρομο που επέλεξε να ξεχρεώνει «τα χρέη της καρδιάς» – δικά του και δικά μας. Κι ας του χρωστάμε την ίδια ώρα, το τραγούδι κι εμείς, πολλά. Ο Μάνος Ελευθερίου με τιμούσε με τη συντροφιά και την εκτίμησή του. Κάποιες στιγμές μας κλείνονται στο βίντεο αυτό.
Βίντεο: Urbi Productions
Παρουσίαση: Κώστας Μπαλαχούτης
Δημοσιογραφική παραγωγή: Ελένη Τζαννάτου
Αρχισυνταξία: Ιωάννα Μπρατσιάκου
