ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ αναμονής, η ανησυχία κρύβεται πίσω από τα βλέμματα. Ανθρωποι περιμένουν σιωπηλοί, άλλοι κοιτούν επίμονα προς την πόρτα του δωματίου εξέτασης, ενώ άλλοι χαϊδεύουν στοργικά το ζωάκι τους. Την ίδια ώρα, πόρτες ανοίγουν και κλείνουν, οι κτηνίατροι μπαινοβγαίνουν βιαστικά φωνάζοντας τα ονόματα με σειρά προτεραιότητας. Και όταν κάποιο περιστατικό κρίνεται πιο επείγον από τα άλλα, η σειρά διακόπτεται.
«Βοηθήστε με να τον μεταφέρουμε μέσα, αναπνέει με δυσκολία», ακούγεται η κτηνίατρος Ελένη Ραμαντάνη να λέει στους συναδέλφους της, σκυμμένη πάνω από έναν μεγαλόσωμο σκύλο που έχει μόλις περάσει την πόρτα της κλινικής. Το ζώο μεταφέρεται στο δωμάτιο εξέτασης και από εκεί ξεκινά ένας γύρος εξετάσεων για να διαπιστωθεί αν το περιστατικό μπορεί να αντιμετωπιστεί επί τόπου.
Εκανα πάνω από 12 τηλεφωνήματα μέχρι να μπορέσω να βρω κάποιον να τον δει άμεσα και όχι με κάποιο ραντεβού. Οπως θα περίμενα το παιδί μου να χειρουργηθεί, με την ίδια αγωνία περίμενα και τον μικρό.
Ο φακός της «Κ» κατέγραψε μία μέρα στα «Επείγοντα» των ζώων, σε κλινική του Πειραιά, που σε μια δύσκολη μέρα αντιμετωπίζει έως και 55 περιστατικά. Ανάμεσα σε εκείνους που έχουν φθάσει, ανήμερα αργίας, είναι ο Μάνος Γιαννουκάς. Ο 11χρονος Κούκι, ένα πίνσερ-γκριφόν κανίς που έχει μεγαλώσει μαζί του, μπήκε στο χειρουργείο προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε στον προστάτη του.
«Τον Κούκι τον είχα φέρει στο σπίτι όταν ήμουν στην πρώτη γυμνασίου. Τώρα είμαι 23 χρόνων. Τον νιώθω σαν παιδί μου», λέει ο Μάνος περιμένοντας να ολοκληρωθεί η επέμβαση. Την ίδια αγωνία μοιράζεται και ο πατέρας του, Γιώργος, που κάθεται μαζί του. «Εκανα πάνω από 12 τηλεφωνήματα μέχρι να μπορέσω να βρω κάποιον να τον δει άμεσα και όχι με κάποιο ραντεβού», λέει ο ίδιος στην «Κ». Περίπου μια ώρα μετά, η αναμονή τελειώνει. Ο Κούκι είναι πλέον έτοιμος να επιστρέψει σπίτι. «Οπως θα περίμενα το παιδί μου να χειρουργηθεί, με την ίδια αγωνία περίμενα και τον μικρό», λέει, ανακουφισμένος πια, ο Γιώργος Γιαννουκάς.
Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Στην ίδια κλινική, η Κασσιανή Ανδριανοπούλου κρατά στην αγκαλιά της τον Λούκα, ένα πουντλ 14 μηνών, που χρειάζεται χειρουργικό καθαρισμό λόγω αποστήματος. «Κάνε ό,τι νομίζεις, αρκεί να μην πονάει», λέει στην κτηνίατρο. Για την Κασσιανή, ο Λούκα, όπως περιγράφει στην «Κ», είναι το «τρίτο της παιδί». «Τον αγαπάω όπως και τα δύο μου παιδιά. Ισως κάποιος πει ότι είμαι υπερβολική, αλλά η ανιδιοτελής αγάπη που παίρνεις από τα ζώα δεν συγκρίνεται με άλλη. Γι’ αυτό υπάρχει και η παροιμία που λέει “γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα”».
Στην κλινική, όμως, δεν έχουν όλα τα περιστατικά την ίδια κατάληξη. Η κτηνίατρος Ιωάννα Καπνά μιλά για τις πιο δύσκολες στιγμές της δουλειάς, εκείνες που χρειάζεται να εξηγήσει, ακόμη και τηλεφωνικά, πως η ευθανασία για ένα ζώο που υποφέρει είναι μονόδρομος. «Είναι μια πολύ δύσκολη απόφαση διότι πρέπει να αποχωριστείς το ζωάκι σου. Από την άλλη, όμως, όπως λέει και η λέξη “ευθανασία”, είναι ένας πολύ ήρεμος τρόπος για να φύγει κανείς», εξηγεί, διευκρινίζοντας ότι εφαρμόζεται μόνο όταν κρίνεται απολύτως απαραίτητο.
Ο ΤΥΧΕΡΟΣ ΤΣΟΚΟ
Υπάρχουν όμως και οι ιστορίες με «happy end». Οπως εκείνη του Τσόκο, που είχε φτάσει στην κλινική για ευθανασία. Οι κτηνίατροι βλέποντας ότι ο σκύλος πέρα από την προχωρημένη ηλικία του δεν αντιμετώπιζε κάποιο σοβαρό πρόβλημα, θέλησαν να του δώσουν… μια δεύτερη ζωή. Μια ανάρτηση στο TikTok ήταν αρκετή για να βρεθεί το νέο του σπίτι στη Θεσσαλονίκη.
«Τον στειρώσαμε, του καθαρίσαμε τα δόντια του, του κάναμε τις αιματολογικές του εξετάσεις και τον ετοιμάσαμε για να φύγει με το ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη», λέει η κ. Ραμαντάνη και καταλήγει: «Βρήκαμε ένα πολύ καλό ζευγάρι που τον υιοθέτησε και τώρα ο Τσόκο κάνει παρέα με το άλλο σκυλάκι της οικογένειας και είναι πια πολύ ευτυχισμένος».
Βίντεο: Μαρία Σιδηροπούλου
Ρεπορτάζ: Βίκυ Κατεχάκη
Αρχισυνταξία: Ιωάννα Μπρατσιάκου
