Ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Στάθης Καλύβας, υποστηρίζει ότι οι παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς έχουν μεταβληθεί σημαντικά. Η Αριστερά, από τη θέση της υπέρ της εκτεταμένης αναδιανομής και της εκπροσώπησης της εργατικής τάξης, έχει μετακινηθεί προς πιο φιλελεύθερες και σε ορισμένες περιπτώσεις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ως αποτέλεσμα, το πολιτικό σύστημα οργανώνεται πλέον λιγότερο γύρω από τις κλασικές ιδεολογικές αντιθέσεις και περισσότερο γύρω από διαφορετικές τάσεις που συχνά συνυπάρχουν μέσα στα ίδια κόμματα, όπως συμβαίνει στη Νέα Δημοκρατία, όπου συνυπάρχουν πιο συντηρητικές και πιο φιλελεύθερες αντιλήψεις.
Αναφέρει ότι στην παραδοσιακή εκδοχή τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς το κράτος κατέχει κεντρική θέση, αλλά με διαφορετική αποστολή: για τη Δεξιά αποτελεί εγγυητή βασικών αξιών, ενώ για την Αριστερά είναι το βασικό εργαλείο αναδιανομής του πλούτου. Αντίθετα, οι φιλελεύθερες εκδοχές των δύο χώρων αντιμετωπίζουν πιο επιφυλακτικά τον κρατικό παρεμβατισμό, με τη φιλελεύθερη Δεξιά να τον θεωρεί εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη και τη φιλελεύθερη Αριστερά να τον συνδέει με πατερναλιστικές πρακτικές.
Ανάλογη διαφοροποίηση εντοπίζει και στο μεταναστευτικό. Οι φιλελεύθεροι, τόσο στη Δεξιά όσο και στην Αριστερά, εμφανίζονται πιο θετικοί απέναντι στη μετανάστευση, αλλά για διαφορετικούς λόγους: οι πρώτοι τη βλέπουν ως παράγοντα οικονομικής ανάπτυξης και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, ενώ οι δεύτεροι την εντάσσουν στη διεθνιστική αντίληψη περί ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων. Αντίθετα, η παραδοσιακή Αριστερά θεωρεί ότι η ανεξέλεγκτη μετανάστευση συμπιέζει τους μισθούς και αποδυναμώνει την εργατική τάξη, ενώ η παραδοσιακή Δεξιά ανησυχεί για τις επιπτώσεις της στην εθνική συνοχή.
Αναφερόμενος στη Νέα Δημοκρατία, ο Στάθης Καλύβας θεωρεί ότι το βασικό στοιχείο της ανθεκτικότητάς της από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα είναι η πολυσυλλεκτικότητά της. Εκτιμά ότι το κόμμα κατάφερε να διατηρήσει ενωμένες διαφορετικές ιδεολογικές τάσεις, κάτι που δεν συνέβη με ανάλογη επιτυχία σε άλλους πολιτικούς χώρους. Αυτή η ικανότητα, υποστηρίζει, σε συνδυασμό με το εκλογικό σύστημα, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη διαχρονική εκλογική της αντοχή.
Ως προς τις πιέσεις που δέχεται σήμερα η Νέα Δημοκρατία από τον Αντώνη Σαμαρά, εκτιμά ότι η ιστορική εμπειρία δείχνει πως οι προσπάθειες διάσπασης της Κεντροδεξιάς δύσκολα ευδοκιμούν. Υπενθυμίζει το προηγούμενο της Πολιτικής Ανοιξης και σημειώνει ότι η παράδοση της ενότητας αλλά και τα εκλογικά κίνητρα που ευνοούν ένα ευρύ και πολυσυλλεκτικό κόμμα λειτουργούν αποτρεπτικά απέναντι σε διασπαστικές κινήσεις που βασίζονται σε μία μόνο πολιτική διάσταση, όπως τα εθνικά ζητήματα ή οι αξίες που προβάλλει ο πρώην πρωθυπουργός.
Ο κ. Καλύβας υποστηρίζει επίσης ότι το συντηρητικό ένστικτο στην Ελλάδα εκφράζεται κυρίως μέσα από την εξωτερική πολιτική και δεν αποτελεί αποκλειστικό χαρακτηριστικό της Δεξιάς. Αναφέρει ότι και η Αριστερά, ιδιαίτερα την περίοδο του Ανδρέα Παπανδρέου, υιοθέτησε ισχυρές πατριωτικές και αντιτουρκικές θέσεις, γεγονός που δείχνει πως η επιδίωξη μιας ισχυρής στάσης της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία διαπερνά ευρύτερα το πολιτικό φάσμα.
Τέλος, περιγράφει τον λαϊκισμό ως αντίδραση απέναντι στο κυρίαρχο κεντρώο και φιλελεύθερο πολιτικό consensus, το οποίο βασίζεται στην αποδοχή του καπιταλισμού. Οπως εξηγεί, για τους υποστηρικτές του αυτό το μοντέλο μεγιστοποιεί την ευημερία, ενώ για τους επικριτές του μεγαλώνει τις ανισότητες. Κατά τον κ. Καλύβα, οι πολιτικές δυνάμεις που αμφισβητούν αυτό το consensus προέρχονται κυρίως από τον χώρο της σκληρής Δεξιάς και της Ακροδεξιάς, πολύ περισσότερο από ό,τι από την Αριστερά.
