ΘΕΑΤΡΟ

Τα σώματα πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Ντυμένα και γυμνά. Ο ρυθμός τους γίνεται ολοένα και πιο γρήγορος. Σαν καταιγίδα. Σχεδόν ακούγονται οι αγκώνες, οι πλάτες, τα πόδια καθώς γκρεμίζονται από την κορυφή της σκάλας για να καταλήξουν σε μια συμβολική ανυπαρξία. Ξανά και ξανά.

«Το περιεχόμενο του “Ρέκβιεμ” (έρωτας – θάνατος) αποδυναμώνει τη μουσική φροντίδα και καλλιέπεια και δημιουργεί έναν κόσμο βίαιο, τραγικό, έναν καταρράχτη συναισθημάτων γεμάτο αγωνία και ανασφάλεια για το μέλλον». Το απόσπασμα, από κείμενο του Γιώργου Κουμεντάκη, το 1995, για την ηχογράφηση του έργου και την κυκλοφορία του σε cd.

«Το μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς, το θέατρο – ντοκουμέντο, η αστυνομική αυθαιρεσία, το γυναικείο βλέμμα.

Μιλάει ανοιχτά για το ελληνικό #MeToo στο θέατρο, στο οποίο συνέβαλε αποφασιστικά, και με αφορμή την παράσταση Κρυφτό μάς προτρέπει να μιλάμε ανοιχτά για όσα κουβαλάμε μέσα μας.

«”Αμα επιτρέψωσιν οι χρηματικοί πόροι του κράτους”, όριζε το ψήφισμα της Εθνικής Συνελεύσεως Ελλήνων του 1832, σεβαστέ μου εκ Ναυπλίου φίλε, “να κατασκευασθώσιν εκ χαλκού τρεις κολοσσαίοι ανδριάντες, φέροντες τα εμβλήματα της ειρήνης και της φρονήσεως, εξ ων ο εις θέλει σταθή εις Αίγιναν, ο δε κατά την Πελοπόννησον […]

Το μονόπρακτο του Σταύρου Τσιώλη, η υψηλή και χαμηλή τέχνη, ο Μάρκο Πόλο

Μια θεατρική παράσταση και ένα βιβλίο διερευνούν τους μηχανισμούς και την έλλειψη ελευθερίας πίσω από την αποδοχή.

«Είτε μιλάμε για ένα βραβείο είτε για μια καλή κριτική, πάντα νιώθω δύο πράγματα: χαρά, αλλά και την αίσθηση ότι το κοινό έχει πλέον περιέργεια και προσδοκίες για το επόμενο έργο».

Σε στιγμές παγκόσμιας αστάθειας και ανισορροπίας, το έργο του Βρετανού συγγραφέα έρχεται πάντα στην επικαιρότητα και στα προφητικά λόγια των βιβλίων του προστίθενται νέες παραγωγές, εκθέσεις και παραστάσεις.

Μεγάλωσε στην Κρήτη κοντά στη φύση, προτιμά να είναι αόρατος και να συλλέγει εικόνες με την κάμερά του. Μας μίλησε για την πατρότητα και την ανάγκη να διατηρήσει το παιδί μέσα του.

Η τέταρτη θητεία του, το «Ρέκβιεμ» που παρουσιάζεται ξανά, ύστερα από τριάντα χρόνια, και το νέο του έργο σε ποίηση Καβάφη.

«Η αλήθεια είναι, σεβαστέ μου φίλε, πως δεν με γνώρισε κανείς. Δεν με είδε καν. Αφανή καθώς θα ξέρεις τα φαντάσματα. Κανείς στο πέρασμά μου δεν στράφηκε να με κοιτάξει ξαφνιασμένος, παραξενεμένος, μπορεί και τρομαγμένος. Και κανένας βέβαια δεν μου δώρισε βλέμμα σεβαστικό ή βλέμμα λύπης και συμπόνιας.