ΠΤΥΧΕΣ

Κάθε φορά που περπατάω από και προς τον σταθμό του Νέου Φαλήρου και παρατηρώ την περιοχή από την Καστέλλα μέχρι το Μοσχάτο, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι ως κοινωνία έχουμε το χάρισμα της ανοχής στην ασχήμια.

Θα έρθει η εποχή που ολόκληρη η αρχιτεκτονική παρακαταθήκη της Αθήνας θα εκτιμηθεί και αξιολογηθεί εκ νέου. Δύο περιοχές του 20ού αιώνα θα έρθουν στο προσκήνιο και θα αγαπηθούν: η δεκαετία του 1920, που τη σκιάζει στις μέρες μας ο δυναμικός μοντερνισμός του ’30, και η δεκαετία του 1960, που τη βαραίνει ακόμη το στίγμα της αντιπαροχής.

Είναι συναρπαστικό, όσο και μελαγχολικό ενίοτε, να παρατηρεί κανείς τους κύκλους ζωής στην πόλη. Αν περάσετε από τη Σωκράτους, κοντά στην Ομόνοια, και δείτε το κτίριο-φάντασμα του παλιού Εφετείου, έχετε κάθε δίκιο να προσπεράσετε αδιάφορα.

Μπορεί να εφευρεθεί ένας μύθος για την αστική Αθήνα; Και όταν λέμε αστική Αθήνα εννοούμε την Αθήνα που ήταν κάποτε νέα και αισιόδοξη, το 1950 και 1960 και 1970…

Γ​​ωνία Κοραή και Πανεπιστημίου, στέκει το κτίριο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. 

Υ​​πάρχουν μέρες, όπως αυτές οι πολύ ζεστές του καλοκαιριού, που η Αθήνα αχνίζει. Η ζέστη διυλίζει τους όγκους, γεννά ψευδαισθήσεις αποστάσεων και μεταφέρει μια αίσθηση σχεδόν απόκοσμη. 

Η Αθήνα έχει γίνει μια πόλη γεμάτη μοναξιά. Ισως η αίσθηση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις εικόνες γεμάτες ζωή σε κάποια σημεία της πόλης, ιδίως τώρα το καλοκαίρι, που η ανάγκη για χαρά είναι μεγάλη.

Οσο περίεργο και αν ακούγεται, το Παναθηναϊκό Στάδιο υπήρξε το σύμβολο της Μοντέρνας Ελλάδας, ένα χρόνο πριν από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Σηματοδότησε τη θέληση αυτής της μικρής χώρας στην άκρη της Ευρώπης, να μπει στον χάρτη των προηγμένων εθνών.

Η Αθήνα δεν θα ήταν «Αθήνα» όπως την νοούμε σήμερα, αν δεν υπήρχε η Ευρώπη. Αυτά τα αυτονόητα τα ξαναφέρνουμε μπροστά, αυτήν την περίοδο, από ανάγκη.

Σ​​την οδό Βουλής, προς την Κολοκοτρώνη, υπάρχει ακόμη ένα κομμάτι της Αθήνας που ζει με το ένα πόδι στο χθες και το άλλο στο σήμερα. Πριν πλησιάσεις καν στο «Αριστον» βλέπεις κόσμο με την τυρόπιτα στο χέρι, μετά σου γαργαλάει τη μύτη η μυρωδιά και μετά παλεύεις με τον πειρασμό. 

​Το Ιλίου Μέλαθρον, στην οδό Πανεπιστημίου, το σπίτι του Ερρίκου Σλήμαν, στεγάζει τα τελευταία χρόνια το Νομισματικό Μουσείο.

Επιχείρησα για μία ακόμη φορά να περπατήσω από τον σταθμό του Θησείου μέχρι το Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς αρχίζοντας την πορεία μου από τον πεζόδρομο της Ερμού προς τον Κεραμεικό και το Γκάζι.