ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

«Η δικαιοσύνη δεν θα ’ρθει μοναχή της, δεν έχει πόδια. Εμείς θα τη σηκώσουμε στους ώμους μας και θα τη φέρουμε». Το απόφθεγμα του Νίκου Καζαντζάκη κοσμούσε τη σκηνή του Πάνου Ρούτσι, ο οποίος επί 23 ημέρες έκανε απεργία πείνας στο Σύνταγμα.

Μέσα στην ποίηση συναντάμε συχνά την έκφραση αυτής της αναζήτησης ως ατομική ανάγκη, άλλοτε άμεσα και αυτοαναφορικά, και άλλοτε μέσα από συμβολισμούς και αρχέτυπα που βοηθούν αυτήν την ψυχική διεργασία.

Στο τελευταίο βιβλίο του βραβευμένου με Νομπέλ Λάσλο Κρασναχορκάι «Πάει και το Φραντζολάκι», ο εθνικισμός, η θρησκοληψία και η ημιμάθεια βρίσκονται στο επίκεντρο.

Με περισσότερες από 50 εκατομ. πωλήσεις τα τελευταία τρία χρόνια, το συγκεκριμένο υποείδος εξελίσσεται στην πιο εμπορική λογοτεχνία της εποχής μας. Γιατί όμως «πουλάνε» τόσο πολύ οι ερωτικές ιστορίες σε ένα σκηνικό μυθολογικού Μεσαίωνα;

Η επιστροφή της Εϊλις Λέισι, της ηρωίδας που γνωρίσαμε στο «Μπρούκλιν», μέσα από τις σελίδες του «Λονγκ Αϊλαντ».

Σε πρόσφατη συζήτηση με φίλες και φίλους, ο λόγος ήρθε και στη λογοτεχνία. Αφορμή να ανάψουν τα αίματα (που λέει ο λόγος…), η απονομή του Νομπέλ στον Λάσλο Κρασναχορκάι. Παρεμπιπτόντως, ο Κρασναχορκάι είναι ασφαλώς δύσβατος συγγραφέας, αλλά κατά τη γνώμη μου γράφει καλή λογοτεχνία.

Οι νέες τάσεις στη μεταφρασμένη λογοτεχνία, οι δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης και η αποδυνάμωση της λογοτεχνικής κριτικής.

Η αντίσταση στη λήθη, οι φίλοι στο μέτωπο και η ήττα της λογοτεχνίας από την πραγματικότητα.

Ας γυρίσουμε πίσω στην γενιά του ’30. Την τελευταία γενιά που αποπειράθηκε να συγκροτήσει έναν πνευματικό διάλογο για την τύχη της Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που είχε χάσει τη Μεγάλη Ιδέα, τον συνεκτικό ιστό της πρώτης περιόδου της σύγχρονης ύπαρξής της, και αναζητούσε τον δρόμο της και την ταυτότητά της.

Το ιδίωμα της ανηλικότητας, η εμμονική εντρύφηση στον θηλυκό ψυχισμό και η παθιασμένη αντίσταση στην πατριαρχία.

Υπάρχουν φιλίες που διαρκούν μες στον χρόνο, που δεν τις διακόπτει η πορεία της ζωής. Και στην ιστορία της λογοτεχνίας είναι πολλά τα παραδείγματα· όπως εκείνο της μακροχρόνιας φιλίας του Γεωργίου Δροσίνη με τον Κωστή Παλαμά.

Στη μνήμη του Ανδρέα Μπελεζίνη (1929-2011), από τον οποίο πρωτάκουσα το ποίημα αυτό, στο Φροντιστήριό του, ένα πρωί Κυριακής του 1971. Το ποίημα «Συμεών» γράφτηκε τον Ιούλιο του 1917 και ανήκει στα ανέκδοτα ή κρυμμένα του ποιητή.