ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Η πορεία και οι μεταλλάξεις της ελληνικής λογοτεχνίας στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα.

Ενα καλοκαιρινό διήγημα της Ευτυχίας Γιαννάκη, γραμμένο ειδικά για τους αναγνώστες της «Κ».

Χειρότεροι, νομίζω, από τους καθ’ έξιν μεμψίμοιρους είναι οι καθ’ έξιν ξέγνοιαστοι, αυτοί που αδιαφορούν για τον γλωσσικό κορδακισμό και την απαξίωση της Ελληνικής. Ερχόμαστε από πολύ μακριά. Δεν πρόκειται για κομπασμό. Η λαλιά μας βαστά από τον Ομηρο, τους Τραγικούς και την Καινή Διαθήκη. Ο Διονύσιος Σολωμός διάλεξε πού θα ξεσκολίσει.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος πάντα θα με γυρίζει πίσω, στα χρόνια της προεφηβείας μου, όταν δεκατεσσάρων ετών αποκτώ τη «Χορωδία» του, την πρώτη ατομική ποιητική συλλογή στη μέχρι τότε «πεζή» βιβλιοθήκη μου.

Η μεγάλη σημασία του έργου του Κ. Θ. Δημαρά (1904-1992) δεν χρειάζεται επιχειρήματα για όσους ασχολούνται με τα νεοελληνικά γράμματα.

Γιατί δημοσιεύονται σπανίως αρνητικές γνώμες για βιβλία;

«Αν και όχι πάντα τόσο ποιητική όσο το γκολ». Κάτι τέτοιο μόνον ένας διανοούμενος θα μπορούσε να το έχει πει. Και πράγματι το είπε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και φανατικός ποδοσφαιρόφιλος.

Ο πόθος της φυγής, το ταξίδι, η αναζήτηση, η εξερεύνηση, το όνειρο, είναι κάποιες από τις πολλές θεματικές που συνθέτουν την ποιητική ιδιοσυστασία του Κώστα Ουράνη.

Είναι μερικοί σπουδαίοι τύποι. Τους βλέπω συνήθως έξω από βιβλιοπωλεία και αίθουσες εκδηλώσεων, στο τέλος ενός λογοτεχνικού απογεύματος. Είναι συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί, δημοσιογράφοι, μπλόγκερ. Μάλλον θα υπάρχουν και βιβλιόφιλοι.

«Σήμερα τέλειωσα το ποίημα, αφού έφτυσα αίμα, χωρίς υπερβολή, δουλεύοντας δέκα ώρες την ημέρα!», αναφέρει στο ημερολόγιό του ο ποιητής.

Η ομάδα του «Κ» έκανε την καλοκαιρινή επιλογή της από τις πιο πρόσφατες εκδόσεις της ελληνικής λογοτεχνίας.

Εκθεση με το αρχείο του Τζον Λε Καρέ αποκαλύπτει ότι όχι μόνον σκίτσαρε τους ήρωές του, αλλά έκανε και ενδελεχή έρευνα με συνεντεύξεις και επισκέψεις στο πεδίο.