ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Με περισσότερες από 50 εκατομ. πωλήσεις τα τελευταία τρία χρόνια, το συγκεκριμένο υποείδος εξελίσσεται στην πιο εμπορική λογοτεχνία της εποχής μας. Γιατί όμως «πουλάνε» τόσο πολύ οι ερωτικές ιστορίες σε ένα σκηνικό μυθολογικού Μεσαίωνα;

Η επιστροφή της Εϊλις Λέισι, της ηρωίδας που γνωρίσαμε στο «Μπρούκλιν», μέσα από τις σελίδες του «Λονγκ Αϊλαντ».

Σε πρόσφατη συζήτηση με φίλες και φίλους, ο λόγος ήρθε και στη λογοτεχνία. Αφορμή να ανάψουν τα αίματα (που λέει ο λόγος…), η απονομή του Νομπέλ στον Λάσλο Κρασναχορκάι. Παρεμπιπτόντως, ο Κρασναχορκάι είναι ασφαλώς δύσβατος συγγραφέας, αλλά κατά τη γνώμη μου γράφει καλή λογοτεχνία.

Οι νέες τάσεις στη μεταφρασμένη λογοτεχνία, οι δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης και η αποδυνάμωση της λογοτεχνικής κριτικής.

Η αντίσταση στη λήθη, οι φίλοι στο μέτωπο και η ήττα της λογοτεχνίας από την πραγματικότητα.

Ας γυρίσουμε πίσω στην γενιά του ’30. Την τελευταία γενιά που αποπειράθηκε να συγκροτήσει έναν πνευματικό διάλογο για την τύχη της Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που είχε χάσει τη Μεγάλη Ιδέα, τον συνεκτικό ιστό της πρώτης περιόδου της σύγχρονης ύπαρξής της, και αναζητούσε τον δρόμο της και την ταυτότητά της.

Το ιδίωμα της ανηλικότητας, η εμμονική εντρύφηση στον θηλυκό ψυχισμό και η παθιασμένη αντίσταση στην πατριαρχία.

Υπάρχουν φιλίες που διαρκούν μες στον χρόνο, που δεν τις διακόπτει η πορεία της ζωής. Και στην ιστορία της λογοτεχνίας είναι πολλά τα παραδείγματα· όπως εκείνο της μακροχρόνιας φιλίας του Γεωργίου Δροσίνη με τον Κωστή Παλαμά.

Στη μνήμη του Ανδρέα Μπελεζίνη (1929-2011), από τον οποίο πρωτάκουσα το ποίημα αυτό, στο Φροντιστήριό του, ένα πρωί Κυριακής του 1971. Το ποίημα «Συμεών» γράφτηκε τον Ιούλιο του 1917 και ανήκει στα ανέκδοτα ή κρυμμένα του ποιητή.

Ο συνδυασμός των λέξεων «romance» και «fantasy», παρότι εισήλθε στο λεξιλόγιο του Διαδικτύου το 2008, έχει τις ρίζες του στις ιπποτικές αναζητήσεις του 15ου αιώνα.

Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το βιβλίο της Χάνια Γιαναγκιχάρα εξακολουθεί να διχάζει.

«Αυτό που διαχωρίζει τη μυθοπλασία από την κοινή εμπειρία δεν είναι ένα έλλειμμα πραγματικότητας αλλά ένα πλεόνασμα ορθολογικότητας», γράφει ο Ζακ Ρανσιέρ. Η γραφή του Λάσλο Κρασναχορκάι είναι βαθιά ελλειμματική σε ορθολογικότητα. Κατά Ρανσιέρ, επομένως, η μυθοπλασία του Μαγυάρου βρίθει πραγματικότητας.