ΚΡΙΤΙΚΗ

Οι λύσεις του σκηνοθέτη – μεταφραστή Θωμά Μοσχόπουλου τόνισαν τη δραματουργική κατασκευή αντί για το συνωμοτικά σαρκαστικό πνεύμα των διαλόγων.

Εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις είχαν τα τρία έργα που παρουσίασε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις 7 Φεβρουαρίου στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης»: Μότσαρτ, Μπρούκνερ και Κουμεντάκης ανήκουν από κάθε άποψη σε τελείως διαφορετικούς κόσμους.

Οταν ξεπεράσεις το γεγονός -που οφείλεται στην άγνοια- του πώς μπορεί η πλατινέ Μαρινέλλα να προσωποποιήσει την κατάμαυρη Βέμπο, περνάς θαύμα σε αυτήν την παράσταση με τον παραπλανητικό τίτλο «Η Μαρινέλλα συναντά την Βέμπο».

Ανάμεσα στα θεατρικά έργα που τους αξίζει ο χαρακτηρισμός «εμβληματικό», σίγουρα περιλαμβάνεται το μιούζικαλ του 1963 της Τζόαν Λίτλγουντ «Oh What a Lovely War».

Τελικά αυτοκτονεί η Ζιζέλ στο τέλος της α΄ πράξης με το σπαθί του Αλμπρεχτ; Ή πεθαίνει, τρελή, από την ευαίσθητη καρδιά της; Η πρωτότυπη παρισινή έκδοση (1841) τη θέλει να αυτοκτονεί.

Ο Πολωνός Μιχάλ Νεστερόβιτς οδήγησε την Κρατική σε ερμηνείες γεμάτες παλμό και ένταση.

Ουδέν νεώτερον από τα δύο έργα του Πέτερ Βάις που επέστρεψαν σε αθηναϊκές σκηνές.

Εφτασε επιτέλους το Βασιλικό Μπαλέτο της Αγγλίας – Covent Garden και στην Αθήνα, αφού για καιρό περιφερόταν στην υπόλοιπη επικράτεια.

Μια παλιά υπόθεση, όπως το πένθος και η απώλεια, χωρίς δραματουργική ψυχή.

Η γνωστή μουσικός παρουσίασε στη Λυρική Σκηνή μία ακόμη όψη του πολύπλευρου ταλέντου της.

Ο Βέρντι δεν έγραψε, βέβαια, μπαλέτα. Οπως συνέθεσαν o Ντελίμπ, ο Τσαϊκόφσκι, ο Γκλαζούνοφ ή ο Μίνκους τον 19ο αιώνα.

 Μπορεί να μοιάζει παλαιό θέατρο, αλλά διαθέτει υπόγεια και σύγχρονα πυρομαχικά.