ΚΡΙΤΙΚΗ

Ε​​ρωτόπληκτοι άντρες ισορροπούν στο χείλος της παραφροσύνης, παλεύοντας να εξημερώσουν τον πόνο της απώλειας της αγαπημένης.

Ενας ανενημέρωτος, όσο και καλοπροαίρετος, θεατής θα πήγαινε να παρακολουθήσει την τελευταία παραγωγή του Μπαλέτου της ΕΛΣ «Chopin in love» (σε άπταιστα αγγλικά) πιστεύοντας ότι θα παρακολουθήσει τον έρωτα του Σοπέν με τη Γεωργία Σάνδη.

​​Παρά τον μελοδραματικό τίτλο που ατυχώς επιλέγει η συγγραφέας Νίκη Τρουλλινού, στα περισσότερα από τα είκοσι δύο διηγήματα της πρόσφατης συλλογής της κατορθώνει να συγκρατήσει τους πλεονάζοντες συναισθηματισμούς προς όφελος της αμφιθυμίας και του υπαινιγμού.

Δώδεκα χαρακτήρες. Δώδεκα ζωές. Δώδεκα βιογραφικά σκόρπια και ως επί το πλείστον ασύνδετα αναμεταξύ τους. Ζουν όλοι τους σε κάποια περιφέρεια μιας σύγχρονης πόλης.

Σε ένα πρόγραμμα με έντονη ατμόσφαιρα λυκόφωτος του Ρομαντισμού εντάχθηκε η φετινή εμφάνιση του Γιόνας Κάουφμαν στην Αθήνα.

Και μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα ότι πρόκειται για κάποια «Βασίλισσα της ερήμου» κάπως… ελευθερίων ηθών.

Το «Γερμανικό Ρέκβιεμ» του Μπραμς, ένα από τα σημαντικότερα έργα θρησκευτικής μουσικής του Ρομαντισμού, παρουσίασε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις 16 Απριλίου, Μεγάλη Τετάρτη, στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης» σε συμπαραγωγή με τον ΟΜΜΑ και με τη στήριξη της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα.

​​Ανάμεσα σε γλυκά του κουταλιού, κεντήματα, ασημικά και βαθιές πολυθρόνες, μνήμες, απωθήσεις και πάθη, επιθυμίες και ματαιώσεις, θάλλει ένας κόσμος γυναικών, αντίδικων ή και συμμάχων, που συναντιούνται σε μια κοινή δυσπιστία προς το ανδρικό φύλο.

Δεν αρρωσταίνω για πρώτη φορά σε παράσταση έργου της Σάρα Κέιν. Εχω θητεύσει στο σύνδρομο: ναυτία, ιδρώτας, ταραχή. Η φορτική ιδιότητα της κριτικού με την οποία έβλεπα την παράσταση δεν ήταν ο μόνος λόγος που έμεινα και υπέμεινα

Επέστρεψε το Βασιλικό Μπαλέτο στην… Αθήνα και στην Αίθουσα Ν. Σκαλκώτα του Μεγάρου Μουσικής είχαμε σε απευθείας μετάδοση από το Κόβεντ Γκάρντεν την (σε συμπαραγωγή με το Εθνικό Μπαλέτο του Καναδά) τελευταία επιτυχία του «Ενα Χειμωνιάτικο Παραμύθι» (28/4).

Αγγελος Λιακάκης και Τίτος Γουβέλης: δύο εξαιρετικοί μουσικοί, που σε κάθε νέα τους εμφάνιση αποδεικνύουν ότι κατανοούν τα έργα όχι μόνο ενστικτωδώς, δηλαδή με βάση τις καθαρά μουσικές τους ποιότητες, αλλά εξίσου αντιλαμβάνονται το περιεχόμενό τους, δηλαδή όσα επιδιώκει να μεταδώσει κάθε συνθέτης μέσα από αυτά.

Δεν κατάλαβα (αν και είδα και τις δύο παραστάσεις των Μεγάλων Καναδικών Μπαλέτων του Μόντρεαλ στο Μέγαρο Μουσικής, 3 και 4/4) τι έλειπε, ποιο πιόνι ή νούμερο ή σκηνή από το φερώνυμο μπαλέτο του περιφανούς Ισραηλινού χορογράφου. Και ας έχω ξαναδεί αυτό το «συμπίλημα» τρεις φορές.